Op zaterdag 14 januari vond in Club Petrol een last minute concert plaats van de nieuwe supergroep Black Stone Raiders. De term ‘supergroep’ is zeker niet overdreven met zulke bandleden. Allereerst is er zanger/gitarist Jean-Paul Bourelly . Hij speelde op ‘Amandla’ van Miles Davis en zat in de band van Elvin Jones, McCoy Tyner en Pharaoh Sanders. In zijn gitaarsound hoor je blues vermengd met funk en jazz. Vocaal klinkt hij zoals zijn voorbeeld Jimi Hendrix. Tweede bandlid is Darryl Jones, die in 1994 de basgitaar van Bill Wyman overnam bij The Rolling Stones. Ook met Joan Armatrading, Joe Cocker en BB King tourde en nam hij albums op. Op drums bevindt zich Will Calhoun, de drummer van Living Colour, die meermaals werd verkozen tot ’s werelds beste drummer. Hij sloeg ook op de drumvellen bij o.a. Harry Belafonte, Pharaoh Sanders, Public Enemy, Wayne Shorter en Ron Wood.

De deuren van de hippe club Petrol gingen open om 20u, maar het supertrio liet het publiek wachten tot 21u45 alvorens de eerste noten te spelen. Met opener ‘Money Disease’ was de tendens van de nummers gezet: allemaal minstens 10 minuten lang, vaak met een herkenbaar refrein, maar ook diverse jam uitspattingen. Van de 8 gespeelde nummers zong bassist Darryl Jones er twee. Hij deed dit aardig, maar het was vooral Jean-Paul Bourelly die met zijn op Jimi Hendrix lijkende stem het laken vocaal naar zich toetrok. De eerste 3 nummers gingen eerder de funkrichting uit. Het vierde nummer, het mooie ‘Loves Parody’, was het enige nummer waar het tempo en de virtuositeit werden teruggeschroefd. Vervolgens mocht drummer Will Calhoun een demonstratie geven. Het werd een drumsolo van meer dan 8 minuten. Op Youtube kan je onder ‘Will Calhoun-drum solo festival Lent 2011’ dezelfde solo terugvinden. Er zijn vele goede drummers, maar hier komt Will’s uitzonderlijke klasse naar boven.

Het tweede gedeelte van de set was eerder onder rock te klasseren. Jean-Paul liet zijn gitaar meer gieren en maakte gretig gebruik van zijn diverse effectenpedalen. Het optreden duurde anderhalf uur en er werden 8 nummers en een drumsolo gespeeld. Kortom, de nummers waren lang uitgesponnen, maar werden muzikaal hoogstaand gebracht. In april wordt het eerste album ‘Truth To Power’ verwacht van deze superband. Misschien kwam dit optreden en deze tour te vroeg voor de Black Stone Raiders. Het publiek had de nummers nog nooit gehoord en ook qua naamsbekendheid is er nog werk aan de winkel. Buiten een facebookpagina was er weinig informatie te vinden over deze band. Maar de ‘early adopters’ die bestonden uit kalende Stones kenners en jonge funk/jazz liefhebbers hebben een act gezien waar veel potentieel in zit. Hun sound is vernieuwend en de virtuositeit spat er vanaf. Het is een band die zeker niet zou misstaan op het komende North Sea Jazz festival waar ze een waaier van jazz, soul en aanverwante stijlen aanbieden. Dat de heren na het optreden met de glimlach tijd namen om praatjes te maken, te poseren voor foto’s en hun solo-cd’s signeren siert hen nog meer.

Bootsy Lester

Foto © JiVe

Meer Foto © JiVe