Zijn wieg stond in Farnborough, Hampshire Zuid-Engeland. Zijn eerste muzikale herinneringen zijn van Jerry Lee Lewis, Elvis, Chuck Berry en Buddy Holly. Toen hij eenmaal Little Richard ging beluisteren werd hij zelf bezeten door deze muziek. Hij voelde zich sterk aangetrokken tot blues en alle soorten muziek die daar aan verwant zijn. Muddy Waters is voor hem de “blues god”, Johny Cash, Gene Vincent, Eddie Cochran en Hank Williams noemt hij zijn “godfathers”. Het Britse buitenbeentje van de blues is een meesterlijk slide-gitarist, maar het is voor zijn ongelofelijke zangstrot waarin Howlin’ Wolf en Otis Redding tot leven komen. Ian behoort al een aantal jaren tot de toonaangevende artiesten als het om de huidige generatie bluesmuzikanten gaat. In 2009 bracht Ian Siegal al een zeer gesmaakte cd-voorstelling in de foyer van De Roma en in 2010 zette hij in dezelfde foyer een memorabel concert neer. Met zijn recente 'The Skinny' hijste hij zich in menig Rootstime-jaarlijstje.

In het voorprogramma staat Lightnin' Guy solo op het podium. Met zijn band The Mighty Gators scheert Lightnin' Guy momenteel hoge toppen in de Belgische en Nederlandse blues scene. Maar sinds enige tijd kan je hem ook solo aan het werk zien. Hij haalt naast eigen werk ook oude nummers van onder het stof die jammer genoeg nooit in het collectief geheugen werden opgeslagen. Tijdens zijn akoestische shows speelt Lightnin’ Guy op een variëteit aan resonator & Weissenborn gitaren, chromatische & diatonische harmonica’s en een oude koffer als basdrum. Onlangs won hij nog met ruime voorsprong the Belgian Blues Challenge en zal in 2012 België vertegenwoordigen tijdens The European Blues Challenge in Berlijn.

Eerst een verrassing bij het binnenkomen in de foyer: hier valt buiten de drank niet veel te beleven. Gezien de belangstelling krijgt het concert een upgrade naar de grote zaal. In clubopstelling, met een podium in het midden. De belangstelling voor blues in de Roma en voor Siegal blijkt groter dan verwacht, en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Lighning' Guy begint handenklappend aan 'Grinnin' in your Face' van Son House om ons daarna te vergasten op een hoop eigen werk, waaronder 'Wonderful Woman', 'Weather Blues' en 'Hangover Man'. Mogelijk autobiografisch maar zeker herkenbaar. Naast het podium is Guy Verlinde een bijzonder aimabele kerel maar eens erop brengt hij de blues alsof hij langer katoen geplukt heeft dan hij jaren telt. Met 'Bring it on Home' van Sam Cooke krijgt hij ook de meezingers op zijn hand en de afwisseling van eigen nummers met gitaar, slide en harmonica houdt het gevarieerd.'This Love' en 'Fallin' For You' verraden de gevoelsmens in de bluesman en veel te snel moet Lightnin' Guy afsluiten met 'Lovestrong'. Een bijzonder gesmaakte performance die duidelijk maakt dat Guy klaar is voor Berlijn. Hij kan zich zelfs een bisnummer veroorloven en het publiek gaat mee uit de bol in 'Let's Work Together' van Wilbert Harrison. Denk daar de blazers bij van de Roxy Music-adaptatie, en je wordt inderdaad weggeblazen. (Meer Foto © JiVe)

Mijn verwachtingen zijn misschien te hoog bij het optreden van Ian Siegal. 'The Skinny' was voor mij een van de betere albums van vorig jaar en zijn laatste concert in de foyer van DeRoma, iets meer dan een jaar geleden, was een absolute topper. Vandaag treedt hij op met dezelfde Deense drummer Nikolaj Bjerre en met de in Praag wonende Britse bassist Andy Graham. Zonder veel poespas speelt hij na een vette opener meteen het titelnummer uit 'The Skinny', dat pittiger klinkt dan de albumversie met The Youngest Sons. Hij put vooral uit eigen nummers maar de vaart gaat er wel eens uit wegens een ontstemde eigenzinnige gitaar. We geloven hem direct als hij beweert de funk te hebben uitgevonden en er een versie van 'Sign' O the Times' tegen aan smijt waar Prince zich mee zou amuseren; De bassist beleeft veel plezier aan zijn riffs hier. Nog even (een relatief en rekbaar begrip) de gitaar stemmen voor een mooie slowblues waarbij het nummer zelf en de talrijke (vooral Nederlandse) dames ieder hun eigen invulling geven aan het begrip 'Climax'. Logisch volgt er dan uptempowerk waarin we ook Nutbush City Limits herkennen, maar bij 'Backdoor Man' komt er, niet geheel onverwacht, iemand uit het publiek even de gitaar overnemen. Het is de jonge Dusty Ciggaar, gitarist van de The Rhythm Chiefs, die even een snerpende solo door onze strot jaagt. Het is daarna al tijd voor de bisnummers, waarin Ian Siegal ons wijsmaakt dat hij nu kan spelen waar hij zin in heeft. Hij maakt er een dansbare set van om te eindigen met 'Forever Young', een gevoel dat menigeen vanavond mee naar huis neemt. Een memorabel concert zou ik dit niet noemen, maar wel een goed en met voldoende pakkende momenten om er bij een volgende optreden opnieuw bij te willen zijn.

In afwachting daarvan wensen we alvast Lightnin' Guy veel succes in Berlijn.

JiVe 

Foto © JiVe

Meer Foto © JiVe