Portland zendt zijn Laura's uit. Laura Gibson's naam klinkt hier in Brussel duidelijk nog niet zo bekend in de oren als die  van haar stadsgenote Laura Veirs, maar daar zou wel eens snel verandering in kunnen komen. Laura pakte met haar driekoppige band in een compacte set, die voor tachtig procent uit nummers bestond, geplukt uit haar nieuwste meesterwerkje " La Grande", moeiteloos de Brusselse Rotonde  in.

Nergens in België vind je een locatie waar het kampvuursfeer gehalte dermate hoog is als in de knusse Rotonde van de Brusselse Botanique. Zeker de fragiele noten van folk artiesten of singer-songwriters zoals een Laura Gibson komen hier nog meer tot hun recht. Iedereen deelt hier echt alles met iedereen. De artiesten zitten bijna op de schoot van het omcirkelende publiek, zodat zelfs de inside jokes op het podium hun geheimen prijsgeven. Grappen en grollen hoeft voor Laura Gibson helemaal niet om het publiek aan haar zijde te krijgen. Uiterlijk hangt er zelfs iets preuts over haar, wat het beeld van een brave schooljuf  uit de jaren vijftig uit het kleuteronderwijs oproept, die vol overgave aan haar les begint. Qua overgave klopt de rekening, en hoewel ze zich nog wat onwennig en braafjes, maar toch zeer charmant door haar bindteksten worstelt, doet ze, eenmaal achter haar micro gepositioneerd, meermaals de rillingen over onze  rug lopen en dit zowel instrumentaal als met haar uniek stemgeluid, dat doet denken aan een Joanna Newson met een zachter randje.

Met haar nieuwe plaat heeft Gibson het keurslijf van de neo-folk van zich afgeworpen en verbreedt ze haar horizonten instrumentaal, met hier en daar elektronische riedeltjes van backingvocalist, drummer en synthesizer meester Mathew Rubin Berger, maar ook vocaal, met een speciale koperen buismicrofoon, die haar stem een hol kerkergeluid doet krijgen. Op bas, melodica en keyboard wordt ze bijgestaan door Brian Perez. Het Laura Gibson trio kan niet voor honderd procent de detaillering en subtiele accenten die de plaat biedt evenaren, maar komt toch goed in de buurt. Vooral Rubin Berger toont zich een meesterlijk multi-instrumentalist, door meermaals tegelijkertijd, tweede stem, slagwerk en syntheziser te combineren.

Opwarming heeft dit drietal blijkbaar niet nodig, want met drammende percussie jaagt het titelnummer “La Grande” met een weids echoënde dessert feel het stof van het podium. De holle, ijle stem van Laura door haar buismicrofoon mist hier haar effect niet en geeft het nummer de juiste spookachtige bijklank. Het meest verrassend klinken de nieuwe ritmes in onze oren, zoals het door Laura met tikkende stokken begeleide “Lion Lamb”, dat heerlijk jazzy gezongen, de fiere zwoelheid van een verleidende bossa nova in zich draagt. Ook “Red Moon” past met zijn tangoritme mooi in dat rokerige jazzclubsfeertje, terwijl Laura in “Milk-Heavy, Pollen-Eyed” dan weer met een sobere gitaartokkel en warme melodicatonen, als substituut voor de warme klarinettonen van op plaat, je in alle instrumentale eenvoud verstilt met melancholie en tederheid in haar kraakheldere stem. Haar soloversie van Lead Belly’s traditional “In The Pines”, zal dan weer nooit dezelfde Nirvana toppen scheren en mist overtuigingskracht en doorleving, waarmee Laura Gibson de rest van de set wel kan doordringen. Zo laat het met weidse pedal steel doordrongen en ritmisch op en neer deinende “Skin, Warming Skin” dan weer dartel vlinders door je buik fladderen en klinkt “Spirited” uit haar vorige album “Beast Of Seasons” nog even hartverwarmend vrolijk en begeesterd als een speels veulen, galopperend op donderpercussie met  paukenstokken en .romantische pianotonen. In dit opzicht is “The Fire” de perfecte afsluiter, die het beste van beide werelden in zich draagt, met een folkie begin, maar om dan weg te draven op dreigend grommende bas distortion, een bezwerend orgeltoontje en een lekker dissonant invallende piano.

De kennismaking met de nieuwe engel uit Oregon, Laura Gibson, was misschien wat kort, maar deze dame heeft duidelijk nog meer in haar mars, hetgeen we vandaag nog niet gezien of gehoord hebben, maar ooit echt eens letterlijk zou kunnen exploderen tot La Grande Laura. Dit zou wel eens sneller kunnen gebeuren dan we kunnen dromen. Liet Laura zich niets ontvallen over een snel weerzien op Les Nuits Botanique? Als dit niets is om naar uit te kijken?

Yvo Zels

Meer foto's Laura Gibson © Yvo Zels