Een band moet zichzelf regelmatig kunnen heruitvinden om zo zijn toekomst te verzekeren. De manier waarop het in Durham, North Carolina, residerende Megafaun dit aanpakte in een goed gevulde ABclub, nagelde ons letterlijk aan de grond. Dat het drietal van broers Phil (banjo, piano en banjo) en Brad Cook (gitaar) en Joe Westerlund (drum), een vierde bandlid, bassist Nick Rogers, in hun rangen sloten, mochten we verleden jaar in de Botanique al getuigen, net voor de release van hun vierde, zelf getitelde album “Megafaun”, maar de manier waarop ze vandaag dit nieuwe album voor de leeuwen gooiden is alleen weggelegd voor muzikale grootheden. Deze new folkers zijn klaar voor de grotere podia en daar zullen hun brede instrumentale klankenspectrum en hun heerlijk harmonische vocalen nog beter tot hun recht komen.

Als ideale opwarmer was er de jonge  Kempische folkrock revelatie Geppetto and The Whales uitgenodigd en dat bleek een welgemikt schot in de roos. Dit viertal blijkt nog veel meer in hun mars te hebben dan het vurige “Juno” dat Radio oppikte en waarmee ze nog steeds op nummer tien in de afrekening  van Studio Brussel staan. Knappe stemmen, heerlijke gezangen en gitaren overtuigden ons ook in de knappe zweverige ballades zoals “Hymn For The Moon” of een trits nieuwe nummers in Fleet Foxes of Bon Iver stijl, die op hun aankomende cd zullen prijken. Zeker een band om in de gaten te houden.

Megafaun’s set staat vanavond in het teken van hun nieuwe cd en voert een voor de band heel nieuw concept in, dat de verbondenheid tussen hun nummers nog meer beklemtoont. De pauzes tussen de nummers zijn onbestaande en worden opgevuld met instrumentale soundscapes zodat er geen schijn van kans bestaat dat er ergens een dipje in zit. Zo klonk het ook: een naadloze aaneenrijging van toppers waaronder oude bekenden en nieuwe nummers, die zich nog krachtiger positioneren dan op plaat, en samen een cumulatie van hoogtepunten vormden. Zeven nummers van hun nieuwe plaat haalden de setlist en daarin hoor je het best hoe ver deze jongens improvisatorisch durven te gaan. Geen uitgesponnen, ellenlange solopartijen echter, maar een bonte afwisseling van verschillende muziekstijlen en klankenpaletten tussen gitaar, piano, banjo en elektronische riedeltjes,  houdt de ganse zaak super levendig. Zo wordt er afgetrapt met de zompige, klagende blues “Scorned”, uit hun nieuwe album, met een groezig donkere elektrische bayou gitaarklank en een door merg en been snijdende mondharmonica van Phil Cook, die alle zombies uit de Mississippi swamps doet herrijzen. Wild tekeer gaat het viertal in de heerlijke grungerocker “Get Right” en de rechttoe rechtaan, vandaag bijna Status Quo rocker en klassieker “Carolina Days” met een anders zo rustige Brad Cook die vanavond zijn gitaar alle hoeken van het podium laat zien met uitzinnige rockposes. De leden van Megafaun's roots liggen in de jazz en dit is duidelijk hoorbaar in de free jazz escapade die ze maken in “Hertofore” en het aan Phil Cook’s baby opgedragen instrumentale “Isadora”, dat ook zonder blazers je bij je nekvel houdt zoals in een goede soundtrack. Voor hun unieke harmonische zangpartijen moeten we wachten tot het heerlijk folkie en op ontroerende banjoplukken drijvende “The Longest Day” dat alle romantische harten doet smelten als sneeuw voor de zon. Nochtans staat drummer Joe Westerlund garant voor de meest gevoelige nummers. Zijn teksten zijn even spiritueel als zijn bebaard flower power uiterlijk en hij weet dan ook iedereen te bekeren in het traag walsende en met twinkelend heldere keyboardtonen begeleide “I Am The Light (Of The Lord)”, dat uitspint in een climax van krachtig harmonisch gezongen bekering. Hoe sterk de verbondenheid tussen het vriendencollectief op het podium en hun publiek kan zijn bewijst weer de bevrijdende afsluiter “Worried Mind”, dat zonder versterking op de rand van het podium, verbroederend met de aan hun lippen hangende fans, het hoogste genot doet opleven in een intense collectieve samenzang.

Het zijn deze momenten van verbondenheid tussen een smachtend publiek en betoverende artiesten die live concerten tot een unieke belevenis herschapen. Alleen bands die recht naar de ziel schieten en zich daarbij één maken met hun fans kunnen dit en verdienen dan ook het allergrootste respect. Zelfs de dag dat Megafaun ooit mega wordt zal dit gevoel je nooit loslaten, want hun muziek komt recht uit hun minzame en sympathieke harten.

Yvo Zels

Meer foto's Megafaun © Yvo Zels