Mélanie de Biasio maakt grote indruk in de N9

Januari is traditioneel de maand dat Belgische groepen het podium van de N9 mogen innemen. Aan de kwaliteit hoeft zelden getwijfeld te worden en vaak zijn het ook jonge groepen die hun eerste stappen in het clubcircuit zetten. Mélanie de Biasio lijkt aan beide voorwaarden te voldoen. Wanneer de aanwezigen haar enige cd 'A Stomach Is Burning' als graadmeter voor kwaliteit zouden hanteren, kan je inderdaad op beide oren slapen. Zelf heb ik Mélanie al een aantal maal aan het werk gezien en ze heeft me nog nooit teleurgesteld. Het stemde me dan ook tevreden dat een groot aantal mensen de moeite genomen hadden om een, in Vlaanderen, relatief onbekende zangeres aan het werk te zien. En op die manier komen we bij het tweede criteria aan, 'Jonge groepen'.

Om een of andere reden vinden Mélanie de Biasio en vaste partner, pianist Pascal Mohy moeilijk de weg naar de Vlaamse podia. Dat ligt natuurlijk grotendeels aan de programmatoren in Vlaanderen en niet aan Mélanie. Haar cd dateert reeds van 2007 en werd indertijd gepromoot en ondersteund door de veel te vroeg gestorven Marc Moulin. Desondanks valt het slechts sporadisch voor dat ze de taalgrens oversteekt. Volgens Mélanie was het slechts de tweede maal, althans dat verkondigde ze op het podium van de N9, maar daarin ga ik haar toch tegenspreken. Alhoewel ook ik niet meer dan de vingers van één hand nodig heb om haar te corrigeren. Ietsje onwennig zocht ze de weg naar het podium van de N9 langsheen de tafeltjes waarop een sfeervol kaarsje stond te branden. In haar kielzog gevolgd door Pascal Mohy die haar bij elk optreden begeleid. Wat de andere muzikanten betreft is het steeds een verrassing en in de N9 had ze bassist Axel Gilain gevraagd om aan haar zijde te spelen. Hij is niet onbekend met haar repertoire want ook hij speelde mee op haar cd.

De avond werd ingezet met “Blue” waarbij de muziek als golven de N9 binnen rolde. De N9 werd dadelijk herschapen in een jazzclub die je zou kunnen gesitueerd hebben in een grootstad als Parijs. De manier waarop Mélanie de Biasio zingt, refereert aan de grote jazz zangeressen maar er is ook iets in haar stem wat ze uniek maakt. En als het niet de zang zelf is dan zijn het de pauzes inbouwt en frasering. Mélanie haar stem niet enkel om te zingen maar schrijft er ook een verhaal mee, ze schildert er een portret mee en ze danst ermee waarbij ze het publiek meeneemt op de imaginaire dansvloer. Ze begeleid haar zang met subtiele gebaren van handen en lichaam. Mélanie laat ook ruimte voor de muzikanten maar van zodra ze begint te zingen voel je dat zowel Pascal Mohy als Alex Gilain er alles aan doen om haar naar een nog een hoger niveau tillen dan waar ze al was. De plezier van muziek maken straalde ook af op het publiek. Het eerste nummer werd onthaald op een welgemeend applaus.

Het welbekende “Black Coffee” werd het tweede nummer. Hier merk je dat Mélanie geen genoegen neemt met het gewoon zingen van een nummer dat iedereen kent. Neen, het arrangement werd gewijzigd en de tekst had ze haar toegeëigend zodat je bijna zou gaan denken dat de anderen uitvoerders het van haar gecoverd hadden. “Let Me Love You” was dan terug wel helemaal van haar en daarin komt ook duidelijk de donkere sfeer naar boven die je soms bekruipt als je naar haar muziek luistert. Zinnen als “Let me love you or stab me to death” zouden evengoed afkomstig kunnen geweest zijn uit “Blue Velvet” van David Lynch.
Je merkte dat Mélanie en haar muzikanten zich meer en meer op hun gemak begonnen te voelen op het podium van de N9. Even leek het erop dat de tijd stil stond en dat ze in één ruk het gehele set zouden afwerken. De zeven nummers die volgden leek een aaneenschakeling van hoogtepunten en dit zou al een prachtig optreden opgeleverd hebben was het niet dat Mélanie een korte pauze aankondigde.

Met “Never Gonna Make It” werd het tweede set ingezet en het leek nog beter te worden dan het eerste set. De bas gaf het meeslepend ritme aan en de piano van Pascal Mohy legde de accenten waar nodig en hij nam het over van Mélanie wanneer zij er even het zwijgen toe deed . Wij zouden dat zonder schroom willen bestempelen als grote klasse. Met “You Have Never Been Blue” zag je ook dat haar schroom ten opzichte van het Vlaamse publiek volledig weg was en dat er zelfs tijd was om grapjes te maken.

Bij “All Of Me” mocht Pascal zelfs even uitrusten op zijn piano want Mélanie en Axel Gilain namen dit nummer bijna volledig voor hun rekening. In het nummer dat er op volgde, “My Man's Gone Now”, zong Mélanie de Biasio niet enkel met haar stem maar leek haar hand een verlengde van haar stembanden te worden. Mooi, mooi, mooi. Ook “Summertime” werd aan het setlist toegevoegd en zoals te verwachten was, werd ook hier het arrangement gewijzigd zodat het publiek terug verrast zat luisteren.

Waar het publiek nog meer van opkeek was het feit dat Mélanie de Biasio haar laatste nummer aankondigde. Voor het publiek in de N9 mocht ze nog veel langer doorgaan hebben maar zelfs aan veel te mooie liedjes komt ooit eens een einde. Het trio probeerde de zaal te verlaten maar veel verder dan de mengtafel kwamen ze niet. Het applaus bleek te overweldigend om zo maar te vertrekken en met het enige nummer dat in het Frans gezongen werd, namelijk “Les hommes Endormis” werd een prachtige avond in de N9 afgesloten.

Iedereen was het er na afloop over eens dat Mélanie de Biasio een grotere bekendheid verdiende en zij die nog geen cd van haar in huis hadden, aarzelden niet om er een aan te schaffen. Het is ook lovenswaardig van de N9 dat ze het risico namen om deze toch niet gebruikelijke muziek voor de N9 te programmeren. Dat kwaliteit steeds verkoopt was te merken aan het ruime opkomst en we hopen van harte dat de N9 dit vaker gaat doen.

The Lumixus Man