Het is nogal gemakkelijk om het repertoire van Micky & The Motorcars af te serveren als softe americana. Anderzijds is het ook voor de hand liggend om hen te verdedigen als echte vaklieden. Vermoedelijk draait iedere conclusie erop uit dat deze band voor België en Nederland niet progressief genoeg is. In Amerika is hier altijd een publiek en een markt voor. Hun nieuwste cd “Raise My Class” verandert de zaken niet wezenlijk sinds Micky en Gary Braun in 2002 hun eerste cd “Which Way From Here” uitbrachten. Deze broers liepen dan ook al enkele jaren achter bij hun andere broers Willy en Cody Braun die al in 1998 gedebuteerd waren onder de naam Reckless Kelly.

Micky & The Motorcars maken americana volgens het boekje: met beklijvende stem zangstemmen, weelderige harmonieën en songteksten over verlaten snelwegen en uitgestrekte prairievelden als metaforen voor de eenzaamheid van het bestaan, maar vooral de liefde ...u kent het wel. Op hun nieuwste plaat bevestigen de vakbekwame muzikanten uit Texas, met de uit de kluiten gewassen broers Micky en Gary Braun aan het roer, nogmaals de vooroordelen over countrymuziek. Je zou haast kunnen zeggen dat Micky & The Motorcars als het ware alternatieve country en americana, voor zover dat niet hetzelfde is, geperfectioneerd heeft.

Wie Texas bezoekt, weet dat Micky & The Motorcars er inmiddels tot de inboedel behoort. Ze spelen jaarlijks meer dan 100 shows en schallen uit de speakers van ieder tankstation. Ze zijn dus een typische liveband, reden genoeg om ons even naar Nederland te verplaatsen. Want tijdens hun Duitse tour heeft de groep even de grens overschreden voor een eenmalig concert in het Nederlandse Ottersum. De Texaanse rootsrockers gaven negentig minuten het beste van zichzelf in de gezellige, intieme sfeer van de nightclub van het Cultuurcentrum “Landgoed Roepaen”. Met de stevige opener “A Thousand Tears” uit het laatste album “Raise My Glass” was de toon onmiddellijk gezet, melodieuze countryrock songs in een “red dirt” jasje.

Zanger Micky Braun (vocals, acoustische gitaar) werd bijgestaan door zijn vaste bandleden, broer Gary Braun (elektrische gitaar en harmonica ), Marc McCoy (bas), Shane Vannerson (drums) en Kris Farrow (gitaren). De band brengt hun muziek rechttoe, rechtaan zonder af te wijken van de originele versies. Dit kan je tevens opmerken aan de covers van onder andere “Lawyers Guns and Money” van Warren Zevon, “Stay With Me” van The Faces en “You Ain’t Going Nowhere” van Bob Dylan. De songs zijn muzikaal goed gebracht in een stevig ritme zonder meer.

Vroeg in de set werd hun prachtige ballade “Long and Lonely Highway” gebracht waar de mooie stem van Micky iedereen beroerde. In andere songs kreeg dan anderzijds zijn broer Gary de mogelijkheid om zijn zangtalent te laten horen. De meeste nummers kwamen uit het laatste album “Raise My Glass", met onder andere het mooie “St.Lucy’s Eyes”, “Any Longer Any More”, “Far From You” en “Big Casino”, met in dit laatste nummer een uitstekende Kris Farrow op slidegitaar. Dat de muzikanten echte profs zijn staat buiten kijf.

Naar het einde toe werd het tempo wat opgedreven met songs zoals “The Band Song” en afsluiter “Love Is Where I Left It” wat door het publiek best gesmaakt werd. Naast dit alles kan men concluderen dat de band zijn Americanamuziek knap heeft gebracht voor een weliswaar te klein maar trouw publiek.

Sonja Schepers