Al jaren liep schrijver-muzikant Yurek Onzia (The Believers, The Soul Messiahs) met het plan om een huldeband op te richten voor een van zijn muzikale helden, de visionaire countrysoulpionier Gram Parsons die in september 1973 in een motel in Joshua Tree Memorial Park overleed na een fatale cocktail van morfine en alcohol. Met The Cowboy Angels brengt Onzia in de nasleep van Parsons' overlijden samen met vrienden-bewonderaars een bloemlezing uit Gram Parsons' solowerk en zijn jaren met The Byrds ('Sweetheart of the Rodeo' uit ‘68, het eerste échte countryrock album) en The Flying Burrito Brothers, zijn duetten met Emmylou Harris (zij stond in 1978 nog op het podium van de oude Roma!) en Parsonsfavorieten geplukt uit het oeuvre van James Carr, The Everly Brothers, George Jones, Bob Dylan en The Louvin Brothers.

Ruim 250 muzikale ontdekkingsreizigers zijn vanavond naar DeRoma afgezakt om de bende van Yurek mee te maken in hun tribute to Gram Parsons. Yurek heeft ook een nieuwe gitarist en een verse kracht op de pedal steel meegebracht, Ze vrolijken de boel op met 'Nashville West' (aka ‘Hong Kong Hillbilly’) om meteen 'Christine's Tune' te lanceren, waarbij de stemmen van Yurek en Iris elkaar perfect aanvullen en de backing vocals van Piet, Steven en David er een duivels nummer van maken. Mooi visitekaartje. In '100 Years from Now' (uit Sweethearts of the Rodeo, The Birds,1968) is een prominente rol weggelegd voor de pedal steel, net als in 'Big Mouth Blues', dat mede dankzij de fiddle klinkt als een frisse rocksong. 'The Return of the Grievious Angel' is een rustig en harmonisch nummer en geldt als signatuursong over het leven on the road. Het 'Grievious Angel'album dateert alweer van 1974 en inspireerde Yurek tot de naam van de tribute band. 'High Fashion Queen' is een rocknummer met gitaar en pedal steel-intermezzi, daarna krijgen we terug een nummer uit 'The Guilded Palace of Sin' (Flying Burrito Brothers, 1969): in “Wheels” vind je de roots van alt country, americana en countryrock terug. 'Love Hurts' is de overbekende ballad waarin de stemmen van Yurek en Iris mooi samensmelten. Het is weliswaar onbegonnen werk om de unieke stemmen van Gram Parsons en Emmylou Harris weer te geven of te imiteren, maar de tribute is er een waardige ode aan en het is altijd goed dat vergeten juwelen terug bovengehaald, ontstoft en gedragen worden. En met die gedachte in het achterhoofd genieten we nog van een drietal nummers: 'Lay it Down', met een wilde outro-solo, een country wals met viool en het met een Elvis-saus overgoten 'Ooh Las Vegas'

Na de pauze zetten Yurek en Iris meteen een mooi duet neer met''That's All I Took''. We krijgen dan nog een tiental nummers, vooral uit de eerder aangehaalde albums. Daarvan onthouden we vooral dat Gram Parsons ook opnam met de TCB-Band van Elvis, de pedal steel in 'We'll Sweep out the Ashes' en een meeslepende ballad over liefdesperikelen en dwalingen. Yurek heeft aan dynamiek geen gebrek en ontpopt zich in zijn ode als een rasentertainer. Vooral bij de snellere nummers heeft zijn microfoonstandaard alles behalve statische allures. En bij een Dylan-song haalt ie zowaar een mondharmonica boven en het klinkt nog goed ook. En ook Iris Smithuis mag solo in de huid van Emmylou Harris kruipen voor een song over haar ontmoeting met Gram. En na de soulvolle afsluiter 'Dark End of the Street' hebben we het gevoel dat het helemaal niet erg is dat we Gram en Emmylou niet echt hebben kunnen horen en dat we gewoon erg genoten hebben van wondermooie en tijdloze songs.

Bij de bisnummers komen de protagonisten helemaal vooraan een a capella nummer brengen en een denderende versie van 'Truck Drivin' Man', opgefleurd met verschillende solo's. En tot slot komen ze nog eens terug voor een finaal duet van Yurek en Iris met 'Keep On the Sunny Side'. Een zonnig einde van een goodfeel-avond waaraan countrypuristen misschien geen boodschap aan hebben maar muzikale ontdekkingsreizigers alleszins wel. En daarom waarderen we deze muzikale opfrisbeurt wel. Want het legaat van Gram Parsons is bijzonder indrukwekkend.

YUREK ONZIA (ZANG, MONDHARMONICA); IRIS SMITHUIS (ZANG, AKOESTISCHE GITAAR); STEVEN HOLLANDERS (ELEKTRISCHE GITAAR, DOBRO, MANDOLINE, BACKING VOCALS); DAVID BUYLE (FIDDLE, AKOESTISCHE GITAAR); PETER DE SMET (PEDAL STEEL, DOBRO); DENNIS COLMAN (BASGITAAR); PIET DE HOUWER (DRUMS, BACKING VOCALS)

JiVe 

Foto © JiVe

Meer Foto © JiVe