Dankzij Thé Lau kan ik mijn geboorteplaats Oostrozebeke eens in de spotlichten brengen. Hier stond mijn wieg in het huis waar ik nu woon. Hier lag de wieg naar het Vlaamse succes voor Thé Lau. In de nu vervallen maar nog als historisch pand bewaarde parochiezaal Concordia trad hij er in 1974 op (samen met Bram Vermeulen en Freek de Jonghe, voor de ingewijden). Hij zag er toen bij aankomst in het zaaltje mannen met baarden en zonder snor (die seventies toch) basketbal spelen. In Nederland was het fenomeen ook gekend, maar enkel suffe wiskundegenieën maten zich zo’n profiel aan. Initiatiefnemer Jan De Cock, visionaire cultheld die Waregem en omstreken op de culturele kaart heeft geplaatst in de jaren ’70 en ’80, haalde toen Neerlands Hoop In Bange Dagen naar Oostrozebeke. Het platteland moest en zou muzikaal omgewoeld. Na het concert zakte Thé achteraf door in café De Beer. Van de aanwezigen in De Schakel was er toen wellicht niemand bij. Johan Verminnen, Peter Koelewijn, Roland, Jo Lemaire, TC Matic… allen stonden ooit in mijn dorp. Wellicht werd mijn liefde voor muziek toen in mijn oren gelepeld.

De aanpak Thé Lau valt niet te vergelijken met zijn vorige passage vijf jaar geleden. Hij vertelt heel veel anekdotes tussen de nummers en beleeft er zichtbaar genot bij. De verhalen zijn even belangrijk als de muziek. Het zijn herinneringen aan ankerpunten in het leven van The Scene. Enkel het openingsnummer “Vreemd”, “Blauw” vóór de pauze en “Iedereen Is Van De Wereld” op het eind liggen vast. Er ligt een setlist op de planken, maar Lau pikt er uit wat hij wil. In het eerste deel krijgen we veel nieuwe nummers te horen van het nog te verschijnen nieuwste album van The Scene, waarmee vanaf maart getoerd zal worden. En ze klinken fantastisch. “Overal” is een trefzekere single, “Hel” wordt wellicht het mooiste nummer van de plaat en het titelnummer “Water en Vuur” is geen dipje naast de klassiekers die de Nederlandse songwriter uit de gitaarkast haalt.

De akoestische formule werkt. Het eerste nummer “Vreemd” (opgedragen aan zijn in 2006 overleden moeder) speelt hij solo, maar de rest van het concert zit Alan Mc Lachlan, geïntroduceerd als supergitarist, aan zijn zijde, meestal op elektrische gitaar. Maar hij neemt ook een mandola en banjo onder handen en speelt vingervlug. Muzikaal en lyrisch wordt het een fijnproeversavond. De poëzie die de dit jaar zestig wordende Lau in zijn teksten werkt, levert hapklare tapas waarvan je de vingers aflikt. De vingers die op de gitaarsnaren strelen en tokkelen beklemtonen de mystiek die in muziek zit. Heerlijke rifs worden gespeeld, zalige solo’s uit de polsen gebracht. De Schotse Nederlander Alan is een struise kerel die het kader van de songs afbakent of met een fijne borstel de songs als schilderijen afwerkt. MuzieK met de grote M van Muze en de grote K van Kunst.

In het tweede deel komen de verzoeknummers die we in het eerste deel mochten toeroepen aan bod. Maar Lau had in de pauze nog een mooie verrassing gehoord. Hij startte met het – zoals hij het zelf noemde – geboortekaartjenummer “Samen” en bracht met het van Jan De Wilde ontleende “De Fanfare van Honger en Dorst” twee hoogtepunten. Maar alle andere songs piekten ook. In een heuse topmedley breidde hij enkele van de beste Scene-nummers aaneen: “Feest”, “Rigoreus” en “Open”. Ondertussen stak hij zelf ook verzoeknummers in de set en zo hoorden we (verloren) schitterende parels als “Rivier” en “Kleine Stille Strijd”. In de finale rijgt hij “De Schaduw van het Kruis” en “Iedereen is van de Wereld” aaneen. Dat de formule werkt en aanslaat, laat daar geen twijfel over bestaan. Op momenten deed de “punker” Alan en de “hippie” Lau denken aan Declan Sinnott en Christy Moore. Qua muzikaal niveau haalden ze het beslist naast hun Ierse soortgenoten. Maar we kennen The Scene van krachtige en energieke, sterk gebalde songs en die dynamiek kon in de akoestische duosetting niet gehaald worden. Jammer. Maar voor wie nog even wacht, komt niet alles steeds te laat. Vanaf maart treedt The Scene terug op. De nieuwe nummers beloven spetters, vuurwerk en rook. Thé Lau is terug en denkt geenszins aan brugpensioen, dat mogen we met zekerheid stellen!

Piet Vercaempst

Setlist: Vreemd / De God Van Nederland / Speel / This Is Real / Rauw, Hees, Teder / Overal / Water en Vuur / Hel / Blauw // Samen / Onder Aan De Dijk / Rivier / Kleine Stille Strijd / Feest / Rigoreus / Open / De Fanfare Van Honger En Dorst / Slapen, Dromen, Zweten / De Schaduw Van Het Kruis / Iedereen Is Van De Wereld