Vooroordelen, we hebben ze allemaal en ze zijn zo moeilijk uit te roeien, meneer. Acteurs kunnen niet zingen, een zangeres uit ons land scheert geen hoge toppen, coverbands kunnen geen boeiende muziek maken en als klap op de vuurpijl, old school's out (Alice Cooper zong het al veertig jaar geleden, toen 'old' er nog niet voor stond), want wie waagt zich nu nog aan rock en ouderwetse R&B? Lipstick Treason (zelf zetten ze er 'The' voor, maar zonder vinden we 't beter klinken) vaagt al die voorgekauwde meningen van tafel tijdens hun vernieuwde set, waar we in Café Charlatan op getrakteerd werden.

Donderdag 26 januari bleek niet zo'n gelukkige datum omdat het tweede Gentse Lichtfestival dan van start ging. Prachtig gebeuren, daar niet van, maar nefast voor een café-optreden. Meestal zit de Charlatan goed vol, want het biedt zijn publiek, waaronder veel studenten, doorlopend een dwarsdoorsnede van wat er leeft in de jongerencultuur. Jonge bloedjes zijn die van Lipstick Treason wel niet meer, maar nogal wat toevallige, ook erg jonge passanten, die meer trendy groepen gewend zijn in de Charlatan, bleven staan voor wat aangekondigd was als 'blues met o.m. Roel Van der Stukken'. We konden, overigens niet zonder binnenpret, deze 'kortsluiting' doorheen het hele concert vaststellen.

Roel Vanderstukken (in één woord) kent men als acteur van pakweg 'Wittekerke', 'Flikken', 'LouisLouise' en, met een leuke rol, 'Ella'. Dat Roel zingt, is algemeen geweten, maar dat is meestal beperkt tot de wetenschap dat hij meezong in 'Steracteur Sterartiest' waar hij als tweede uitkwam achter Stan Van Samang. Sommigen weten misschien ook dat hij platen heeft met zijn eigen songs in moerstaal, 'De Smaak van Water' en 'Leven in mijn Leven'. Niet de minste overigens: 'Weggaan is zo simpel' uit de eerste, bijvoorbeeld, is een doordenker van een song. Jan Willem Roy, Nederlandse singer-songwriter van stand, nam het zelfs over. Maar dat staat mijlenver af van wat Roel klaarmaakt met en bij Lipstick Treason. Zelfs al is Lipstick Treason al twee jaar bezig, het zal voor velen een verrassing zijn dat Roel dit rock en rhythm & bluesrepertoire omarmt. We zagen het zestal niet eerder (tenzij op clip) maar we hebben het vermoeden dat het repertoire in het begin een stuk minder heavy was. De naam van de groep en een verdwaalde song als 'I Gotta Go' wijzen daar nog op.

Zangeres Sarah maakte eveneens een grote evolutie door. We leerden haar kennen op Marktrock, heel lang geleden, en we waren altijd al verwonderd dat iemand met zo'n stem en techniek het nog niet verder had geschopt. We dachten zelfs dat ze gestopt was. Nu blijkt dat de frêle ogende dame met het krachtige stemgeluid doorgegroeid is en nog beter zingt dan toen. Ze is tot volle wasdom gekomen en zonder een kloon te zijn benadert ze grote voorbeeld Bonnie Raitt (al zal bescheiden Sarah dat wellicht in alle toonaarden ontkennen) Laat Lipstick Treason toch wel een aantal door Bonnie bekend geraakte nummers op het repertoire hebben staan: 'Thing Called Love' van John Hiatt, 'I Believe I'm In Love With You' van Kim Wilson, 'Love Sneakin' Up On You' (van Little Jimmy Scott en Tom Snow) of nog 'Love On One Condition' van La Raitts keyboardspeler John Cleary. Het zijn veeleisende songs maar Sarah zet ze naar haar hand.

Misschien is de grootste verrassing nog het geheel. De zes uit Leuven gaven van jetje op het podium, dat echt voor dit soort potente en bluesy werk gemaakt lijkt. Lipstick Treason speelt hecht en bezield door het heilig vuur. De ritmesectie (bas Joeri Hoylaerts, bas, en Jan De Maeyer, drums) speelt (veer)krachtig, soepel, met een krachtig funkgehalte dat we maar zelden in Vlaanderen horen. De twee gitaristen, beiden solisten, doen geregeld denken aan de tandem Bonnie Raitt-George Marinelli (jaja, dat is geen klein compliment): Mr. VDB en Rico Vega rijgen de fijne partijtjes aan mekaar. Roel laat niet na te wijzen op de belangrijke rol die Vega speelde in Ben Crabbé & The Floor Show, al hoef je het niet allemaal even ernstig te nemen. Dat jennen wijst op de goede verstandhouding onder de groepsleden, beslist ook een onderdeel van het cement dat Lipstick Treason bijeen houdt.

Sarah wisselt af met Roel, die geregeld ook de smoelschuif bovenhaalt. Hij zet zijn tanden in 'Supersize Me' (Tyga), 'The Changingman' van de grote Paul Weller of '39 Days' van straffe bluesperformer Mike Zito. Als Sarah en Roel samen zingen valt op hoe goed de stemmen matchen: 'A Thing Called Love', 'Steve McQueen' (Sheryl Crow) en 'Midnight Train' (Buddy Guy) zijn mede daardoor hoogtepunten in de set. Een onverwachte songkeuze lijkt 'What Am I To You' van Norah Jones, maar is er iets wat deze Sarah niet aankan? Vijftien songs duurt het concert, en het is een hilarisch zicht als Roel zich in het afsluitende 'That's Just Love Sneakin' Up On You' helemaal laat gaan. Er volgt geen bis, maar dat laatste nummer was toch al de kers op de taart.

(The) Lipstick Treason, laten we er geen doekjes om winden, is geheel en al een 'coverband', maar beter een band met een prima neus voor goeie songs van anderen die een uitstekende, zeg maar superieure uitvoering meekrijgen, dan een groepje dat halfbakken eigen nummers zonder visie opdist. Door die zorgzame keuze ('Come To The Sideshow' van Wendy & Lisa is een voortreffelijke opener!) sleutelt het sextet hoe dan ook toch aan een eigen gezicht. Het is misschien maar een kwestie van tijd vooraleer eigen songs van niveau zich tussen de klassiekers en obscure pareltjes zullen nestelen. We mogen het alvast hopen.

Antoine Légat