Door Dave Grohl en Quentin Tarantino hoog in het vaandel gedragen. Dat las ik nadat ik de Zweedse indierockband The Sounds hoorde doorbreken in het alternatieve circuit met hun bejubelde derde album uit 2009, "Crossing The Rubicon". Dat verwonderde me niets. De power van het quintet is onweerstaanbaar. Onbegrijpelijk dat deze sound geen breder publiek over de vloer kan krijgen. Ze stonden hier in de Vaartkapoen voor de tweede keer. Hun vorige passage liet ik aan me voorbijgaan door omstandigheden die ik nu niet meer herinner, maar deze keer zou niks me tegenhouden om deze energieke poppunkband live aan het werk te zien. En om de memorie te koesteren, natuurlijk.

Spilfiguur is de Zweedse kortgerokte zangeres Maja Ivarsson. Ze ziet er wat sloefjes uit, maar vergis je niet, want als ze met gebalde vuist haar lichaam wendt en haar ogen als vriendelijke schichten over het publiek schieten, besef je dat met haar sex appeal iedere man het hoofd gek gemaakt kan worden. De set begint met "It's So Easy" met de rake twoliner 'it's so easy when you know how it's done, you've got to cease the moment before it's gone'... De tweede single "Something To Die For", uit het gelijknamige laatste album van vorig jaar, flakkert even aan en wat later laait een percussiesolootje van twee bandleden op in een uitgesponnen "Better Off Dead", de eerste single van dit minder sterke album.

Pas bij de ballad "Night After Night", waarbij het publiek uitgenodigd wordt om wat licht te scheppen met allerlei mogelijke attributen, komt er olie in de machine, en met deze song warm gemaakt voor de betere tweede helft. "Painted By Numbers" is een publiekslieveling die niet mag ontbreken. De opeenvolging van de drie mooiste songs ("No One Sleeps When I'm Awake", "Dorchester Hotel" en "Living In America") wakkeren het vuur passioneel aan. Na "Rock N Roll" zoekt ondergetekende zijn weg terug naar het Noordstation om nog in zijn boerengat te geraken. Op een dag moet ik overwegen om in Brussel te gaan wonen...

Deze dansbare poppunk zweeft op catchy lyrieken en steunt op aanstekelijke dansritmes. De strakke of funky gitaarriffs flankeren energieke synthesizertoetsen. Het geluid - het mocht voor mij wat luider - creëert zodoende een frisse retro-cocktail van beat, elektronica, gitaar en Maja's rollende tong. Met geanimeerde tempoversnellingen en verrassende wendingen krijgen we een gevarieerde avond met een aangenaam fungehalte. Met een professionele serieux spelen de gitarist Félix Rodríguez, bassist Johan Bengtsson, toetsenman Jesper Anderberg en drummer Fredrik Blond zich niet in de kijker, maar concentreren zich, weliswaar ongedwongen, op hun instrument. Het entertainment van de blonde Ivarsson piekt niet zoals ik verwacht had, maar ze schikt zich met spelplezier tussen haar muzikale vrienden en pikt in op haar enthousiaste publiek. Voor een groep die zo sterk onder de aandachtsnorm presteert, roept deze avond enkel nog één vraag op: waarom krijgen zij niet meer airplay?

Setlist:
1. It's So Easy
2. Dance With The Devil
3. Seven Days A Week
4. The No No Song
5. Something To Die For
6. Song With A Mission
7. Better Off Dead
8. Night After Night
9. Painted By Numbers
10. 4 Songs And A Fight
11. No One Sleeps When I'm Awake
12. Dorchester Hotel
13. Living In America
14. Rock 'N Roll
15. Tony The Beat
16. Hope You're Happy Now

Piet Vercaempst