In 1992 verscheen Uri Caines debuutalbum 'Sphere Music'. De voorbije tien jaren sleepte de jazzpianist en componist uit Philadephia vele prijzen in de wacht en werkte hij samen met groepen geleid door Don Byron, Dave Douglas, Terry Gibbs, Buddy DeFranc etc. Hij was te gast op festivals zoals North Sea Jazz Festival, Montreal Jazz Festival, Newport Jazz Festival en Jazz Middelheim (samenwerking met John Zorn) maar ook op klassieke festivals zoals de Salzburger Festspiele, Holland Festival, Ircam Parijs en de Great Performers serie in het Lincoln Center te New York.

Hij bracht kortgeleden het album ‘Caprices’ uit waarop hij samen met het befaamde Arditti String Quartet, één van de belangrijkste ensembles in de eigentijdse gecomponeerde muziek, eigen composities speelt. Nu is er naast het grote ensemblewerk en zijn Bedrock van de afgelopen jaren weer een nieuw trio-album, ‘Siren’, met daarop een geheel andere Caine.

Vanavond staat volledig in het teken van zijn laaste album, 'Siren', dat hij vorig jaar opnam met bassist John Hebert en drummer Ben Perowsky. John Hebert stond nog niet zolang geleden op hetzelfde podium met Fred Hersch en speelde toen een zalig concert. Uri Caine heeft een warme donkere stem waarmee hij een publiek zou kunnen charmeren, maar buiten een tweetal korte bindteksten en vijf keer de namen van zijn kompanen scanderend komt er niet veel uit. Een man van de daad dus, die meteen van start gaat met een strak nummer, waarbij de pittige drum ons onderhuids het swinggevoel meegeeft dat, hoewel zeker niet nadrukkelijk aanwezig, toch sfeerbepalend is. Het titelnummer van zijn album 'Siren' krijgt een basbegeleiding mee waarbij John ons alle registers laat horen en even komt er een oosters tintje bij kijken. Een diabolisch getint stuk waarbij Uri Caine wat in het binnenwerk van de vleugel morrelt, terwijl John duistere klanken uit zijn strijkstok tovert, klinkt wat melodramatisch, maar bij ''Tarshish', het openingsnummer van het album, is de toon humoristisch, zelfs met de uitgesponnen bassolo van John Hebert erbij. En ook 'Smelly', een nummer dat Uri Caine schreef voor of over een New Yorkse buur, klinkt optimistisch, melodieus en vrolijk swingend, waarbij drummer Ben Perowsky er met zijn brushes de groove in houdt. We voelen ons even in een New Yorkse jazzclub. Nog even meegeven dat op één nummer na alle stukken op 'Siren' door Uri geschreven zijn. In dezelfde stijl bollen we uit richting pauze.

Na de pauze en het inmiddels bekende Roma-bolleke start de tweede set met 'Interloper'. Uri Caine is niet direct de man die bewust de toegankelijkheid opzoekt door makkelijk in het oor liggende riffjes of duidelijk ritmische patronen, maar jij weet vandaag old school en moderne jazz uitstekend te combineren. We krijgen zelfs een traag en speels nummer waarbij klassieke invloeden-hoor ik daar een fuga van Bach?-me even aan het Modern Jazz Quartet doen denken. Maar Uri Caine is naast een begaafd jazzpianist ook bekend voor zijn eigenzinnige interpretaties van klassieke werken en won ooit een prijs voor een album gewijd aan Gustav Mahler, tot grote woede van een deel van de jury. Van het verdere verloop van de set onthouden we vooral 'Crossbow', dat met een drumsolo begint, een frivool middenstuk meekrijgt en uitbolt in basglissando's en stille pianotoetsen. Afsluiten doet het Uri Caine Trio met 'Hazy, Lazy', Crazy', dat een speelse en swingende wandeling door New York moet voorstellen en ons melodieus slenterend meevoert in verschillende toonaarden. Na deze citytrip krijgen we in volle vakantiestemming nog een bisnummer aangeboden dat prettig en klassiek geinspireerd is.

Een geslaagde jazzavond met een zaal vol tevreden gezichten, zonder dieptepunten maar ook zonder memorabele uitschieters. Alleszins voor herhaling vatbaar.

URI CAINE (PIANO); BEN PEROWSKY (DRUMS); JOHN HEBERT (CONTRABAS)

JiVe 

Foto © JiVe

Meer Foto © JiVe