Eén van de eerste concerten in het nieuwe jaar! En al direct promoveerden enkele luisteraars dit concert vooruitlopend tot een van hun besten. Van visie gesproken! Zoiets kunnen alleen maar The Walkabouts klaarspelen met die heerlijk aanvullende stemmen van het duo Carla Torgerson en Chris Eckman, opnieuw omringd met bassist, drumster, gitarist en een wizzard aan het keyboard en synthesizer. Dat het paar al jaren terug in vriendschap uiteenging legde nergens een schaduw over hun gezamenlijke vertolking van de poëtische en kritische songs voornamelijk door Chris bijeengeschreven. Integendeel het stimuleerde beiden om zich van hun meest geïnspireerde kant te laten zien, zodat je het betreurde dat er in de Handelsbeurs nergens een rode knop te vinden is om dit concert Live te kunnen herbeleven.

Vooraf aan hun concert had singer-songwriter Terry Lee Hale, - Texaan die thans in Parijs woont -, ook al zijn bewondering voor The Walkabouts geuit en aan hen het prachtige ‘Big Mountain’ opgedragen. De stergitarist, die in zijn instrumentale nummers aan Jacques Stotzem doet denken, begon enigszins nerveus aan zijn set. Geprangd in het keurslijf van de hem kort toegemeten tijdspanne had hij het moeilijk om een keuze te maken. Als je al een dozijn albums hebt uitgebracht is het immers niet evident om in dat creatief materiaal bepaalde kinderen te favoriseren. Mogelijk voelt de troubadour zich ook meer thuis in een besloten clubkader. Maar zoals bij veel rasmuzikanten het geval is maakte hij voor zichzelf een persoonlijke keuze en behield tegelijkertijd de voeling met het publiekeen facineert.

De Walkabouts, rockband uit Seattle, stonden zeven jaar geleden al in de Handelsbeurs en lieten hun waardering blijken voor de talrijke opkomst. De fans zijn intussen in aantal toegenomen niettegenstaande er de laatste zes jaar jaren geen nieuw album meer uitkwam. Ex-punker Chris Eckman ging inmiddels zijn eigen weg in andere bands. Maar het verlangen om samen terug aan de slag te gaan bracht de groep opnieuw in de studio en sinds het uitbrengen van het fel bejubelde metaforische ‘Travels In The Dustland’ is het alsof zij nooit zijn weggeweest. Hun moeilijk te definiëren muziek, zwevend tussen rock, country, grunge en folk, behield dat ongebreidelde dat nog steeds fascineert.

Aan een Live concert van The Walkabouts participeren is als een onderdompeling in de kleur- en klankenrijkdom van een filmische soundtrack met ritmesectie als vuurwerk en steeds wisselende visuele vertes. De magie zette zich in met voorafgaande sfeermuziek en stemmig blauw licht. Eens op het podium zetten de groepsleden in met ‘Every River Will Burn’. Hiermee ontstak het zestal al direct de toorts van hun koortsige muziek die afwisselend naar Diesel en bloedrode zonsondergangen geurde. Bas, drum, gitaren, synthesizer, - fantastische Glenn Slater -, alles draagt ertoe bij om je mee te betrekken in hun voortrazende levensrit door ‘The Dustlands’, song door Carla en Chris met overgave vertolkt alsof opjagende geesten hen achtervolgen. Die geesten grepen je zelf bij je nekvel toen Carla solo het aangrijpende en spooky ‘They Are Not Like Us’ aanhief, suggestief en dramatisch vertolkt met op de achtergrond de doffe drum van Terri Moeller. Het nummer is een van het mooiste in de Dustland cyclus, net zoals ‘My Diviner’, het rockende ‘Soul Thief’ en het ‘Long Drive In A Slow Machine’, alles dreigend, bezwerend, hels of hemels gebracht.

De show divergeerde naar diverse hoogtepunten met enkele rustpunten onder vorm van ballades, waar zowel het stemtimbre van Carla als dat van Chris zich zo mooi toe lenen. Ook uit hun albums ‘Nighttown’ en ‘Devil’s Road’ plukten de Walkabouts enkele favorietensongs. De namen alleen al illustreren het visionaire landschap waar de protagonisten van de band in ronddwalen. Nog steeds klinkt ‘Prayer For You’ even pakkend en bezield. Een kleine technische storing bij een intro kon de groepsdynamiek niet onderbreken. Het gaf enkel aan Carla en Chris de kans om onderling enkele plaagstoten uit te delen. Even later zette de wilde reis zich verder slingerend rond die typische ‘Walkabouts’ sound, waarbij je soms het opstuivend zand tussen je tanden voelt knarsen en dan weer de asfalthitte tegen je huid voelt schroeien. In die denkbeeldige verzamelplaats waar de muzikanten mentaal aaneensloten om zowel demonische als angelieke muziek te generen was er geen plaats voor rust of aarzeling. De ene song vloeide over in de andere. Net zoals zeven jaar geleden brachten zij het inmiddels tot een evergreen uitgegroeide onaards mooie ‘The Light Will Stay On’ om uiteindelijk af te sluiten met het allesverzengende ‘The Stopping-Off Place’. Tot tweemaal teruggeroepen voor een Bis contrasteerde het gevoelvolle ‘White Skye Revelry’ met fijne pianobegeleiding prachtig met het door Chris uitgeschreeuwde ‘Grand Theft Auto’ als het ware een rollercoaster van emoties ontketenend. Zoals ‘Dustland’ een fictieve plaats is, ontsproten aan het lyrisch brein en de soul van Chris Eckman, zo was de Handelbeurs twee uur lang een emo-veld, te vergelijken met een immer avontuurlijke ‘neverending’ zeiltocht over woeste baren ‘Horizon Fade’.

Marcie

Meer foto's The Walkabouts © Yvo Zels