BRUSSELS JAZZ ORCHESTRA & WARRE BORGMANS @ C-MINE GENK - 22/01/15

  ******* Maestro Of De Man Zonder Tanden *******

Het Brussels Jazz Orchestra (BJO) is een van de fijnste jazz ensemble in ons land en timmert al meer dan 20 jaar aan de weg, die hen ondertussen zowat heel de wereld rond heeft geleid om liveconcerten te gaan spelen.

De muziek van deze voorstelling werd geschreven door Frank Vaganée, de saxofonist / muzikale leider van het BJO.  De 17 muzikanten, hoofdzakelijk blazers (saxofonisten, trompettisten en trombonisten) speelden de ziel uit hun lijf en regelmatig mochten de muzikanten afwisselend schitteren met een spitante solo.  Puur genieten dus, te meer nog door het geweldige pianospel van Nathalie Loriers, de enige dame in het BJO.  Heel fijne bigband jazz dus en theater van topklasse, dat was het recept van deze voorstelling.  Afwisselend met de muziek vertelde Warre Bormans zijn verhaal, als de vroegere trompetspeler John Dyke.  Borgmans speelt als gerateerde jazzmuzikant in deze voorstelling misschien wel de rol van zijn leven.  De tekst  is van Hugo Matthysen en de productie van BJO en ’t Arsenaal.

Tijdens het eerste nummer zat Warre / John onopvallend tussen de muzikanten op de laatste rij, en het leek wel alsof hij gewoon mee muziek speelde, zoal de rest van het orkest. Na het eerste nummer, stapte Bormans naar voor en begon hij aan een lange uitleg, waarin hij dikwijls afweek van zijn verhaal en zich steeds meer verloor in details.  Hij maakte tot in den treure nutteloze uitweidingen naar van alles en nog wat, iets wat de hele voorstelling door het geval zou zijn.  En net dat deed zijn verhalen zo hilarisch overkomen.  Dan vertelde hij dus dat hij jammer genoeg geen trompet meer speelde en dat de muzikant die naast hem zat in de big band eigenlijk zijn trompetpartijen speelde.  In een eindeloos lang betoog legde hij uit hoe dat gekomen was.

 On A Sunny Day (Sabayon Met Struisvogelei), een compositie van Frank Vaganée klonk lyrisch en nachtelijk mooi.

 Zijn naam Johan Van Dyck had hij ooit van zijn manager Maurice (die zichzelf Mike noemde) moeten veranderen in John Dyke, want dat bekte veel beter als artiestennaam  Zijn vrouw die ook in de variétéwereld actief was als zangeres werd Krista Kroket genoemd, naast nog heel wat andere pseudoniemen, al naargelang de voorstelling die ze bracht of de liedjes die ze zong,  En collega-muzikant Gilles Verplaetse werd gedwongen zijn naam te wijzigen in Gilles Splash!

 Verder kon hij niet genoeg benadrukken hoe sterk zijn aversie was tegenover violisten. Over deze strijkers wist hij werkelijk niets goed te vertellen, en het stoorde hem bovendien dat ze zichzelf ‘musici' noemden en niet gewoon ‘muzikant’ zoals hijzelf.  Bovendien hadden alle violisten trouwens een haarstukje, en dat vond hij op zijn minst verdacht. Ook voor Bach had hij geen goed woord over. Als hij in een zaak kwam waar er muziek van Bach weerklonk, was hij extra op zijn hoede want dat vond hij toch maar verdacht. 

 Vaganini's Haircut was vlotte jazz met een superbe solo van Frank Vaganée zelf.

Borgmans zingt daarna een liedje van zijn vrouw, Neem De zonneschijn Met Je Mee, en legde dan uit wat voor een misbaksel van een lied dat wel niet was.  Hier was ook heel duidelijk de typische Hugo Matthysen humor in te herkennen.

En last but not least moest (onze favoriete liedjesschrijver) Bob Dylan het nog het meest van al bekopen.  Aan Bob Dylan was er werkelijk niets goed, zijn muziek bestond simpelweg altijd uit dezelfde drie akkoorden, waarmee hij dan telkens opnieuw saaie variaties van liedjes schreef.  Die drie akkoorden waren volgens hem dan ook te vergelijken met een simpele maaltijd bestaande uit patatten, worst en bloemkool en dat telkens opnieuw en opnieuw, alsof je dus elke dag het zelfde zou eten.   Dylan was dus gewoon dikke brol en Blowin' In The Wind een saai nummer met slechts drie akkoorden, en zo was dat met al zijn liedjes.  Neen, dan vond hij Paul McCartney toch beter, want  Macca zorgde in zijn liedjes tenminste altijd voor iets extra, zoals bijvoorbeeld in The Long And Winding Road, en dat vergeleek hij dan weer met een maaltijd die bestond uit patatten, worst, bloemkool én ook saus er bij.  Bij Burt Bacharach was het dan weer een en al afwisseling en variatie, en zo hoorde hij het graag.  Maar Dylan, nee bedankt…

 Het BJO brengt tussendoor sublieme jazz en de muzikanten gaven om de beurt knappe solo’s weg, zoals in het nummer Jazzcat bijvoorbeeld, een eerbetoon aan alle legendarische jazzmuzikanten.

 Uiteindelijk, na veel vijven en zessen komt hij toch tot de kern van zijn warrig verhaal. Zo kwam hij te weten dat zijn echtgenote (zangeres) er nog een andere man op nahield, genaamd Jean-Paul Schellekens (JP).  Bij een bezoekje van JP stootte deze tot overmaat van ramp met een voorwerp tegen John’s trompet terwijl die aan het spelen was, zodat hij een paar tanden verloor, met als uiterst dramatisch gevolg dat John zijn magische klank, zijn 'golden sound' kwijt was, en bijgevolg geen trompet meer kon spelen.

 Vervolgens wordt dan ook het nummer met de (grappige) titel Goodbye Sweet Teeth gespeeld.

 En nogmaals volgde er een lange uitweiding over de muziek van Dylan en hoe waardeloos die was.  Toen JP tot overmaat van ramp dan ook durfde beweren dat hij het vierde nummer op kant 2 van de vinylplaat ‘World Gone Wrong’ van Bob Dylan (1) eigenlijk wel een beetje goed vond, was John dan ook niet meer in te tomen en kon hij zijn verontwaardiging nauwelijks verbergen.

 Het BJO klinkt geweldig in het swingende nummer Friendship In The Musical Word,  waarin het publiek ook een stukje mocht meezingen.

 Het verhaal eindigde zeer triest, want JP lag in het ziekenhuis en leed aan geheugenverlies. Doch John vond nog een verkreukeld papiertje in zijn hand, en daar stond zowaar de tekst op van Neem De zonneschijn Met Je Mee.  Hij besefte nu dat hij zodanig hard afgegeven op dit nummer, dat JP hem niet had durven zeggen dat hij dat liedje zelf geschreven had.  En op de begrafenis in de kerk werd er dan ook nog juist dat vierde nummer op kant 2 van de plaat World Gone Wrong gespeeld!

 Ondanks het tragische verhaal hebben we tranen met tuiten gelachen, en daarbij met grote bewondering geluisterd naar de sublieme jazzmuziek.  Een prachtige voorstelling dus, met soms absurde, maar vooral geniale humor, en – zoals reeds gezegd - zeer goed gebracht door Warre Borgmans.

 

Marc Vos

Foto © Marke Tentster

 

(1) Track 4 van kant 2 van de lp World Gone Wrong (1993) van Bob Dylan is het nummer Jack-A-RoeOp World Gone Wrong plaat brengt Dylan covers van traditionele folksongs, waarbij hij zich begeleidt enkel met gitaar en harmonica. Andere tracks op de plaat zijn Broke Down Engine (Blind Willie McTell), Delia en Stack A Lee (arr. Frank Hutchison.  De liedjes zijn eerder tragisch en donker van inslag en neigen meer naar rurale blues.  Het album werd over het algemeen goed ontvangen.  Voor het eerst schreef Dylan nog eens zelf de liner notes van dit album, soms op een surrealistische manier, die doet denken aan zijn liner notes op zijn sixties platen. Sommige critici beschouwen deze plaat zelfs al een vorm van bijbelstudie in de vorm van blues-songs.

Jack-A-Roe, ook gekend als "Jack Monroe" (en nog wat andere gelijkaardige namen), is een traditionele ballade van waarschijnlijk Britse oorsprong. De song werd ook gecoverd door artiesten als Joan Baez en The Grateful Dead . (bron : Wikipedia). Een dramatische ballade, heel verhalend en erg mooi.

 

Jack - a - Roe 

Oh, there was a wealthy merchant, in london he did dwell.

He had a lovely daughter, the truth to you I'll tell,

Oh, the truth to you I'll tell. 

She had sweethearts a-plenty and men of high degree.

There was none but jackie frazier, her true love e'er to be,

Oh, her true love e'er to be. 

"oh daughter, oh daughter, your body I will confine.

If none but jack the sailor would ever suit your mind,

Oh, would ever suit your mind. 

"this body you may imprison, my heart you can't confine.

There's none but jack the sailor would have this heart of mine,

Oh, would have this heart of mine. 

Now jackie's gone sailing with trouble on his mind.

To leave his native country and his darling girl behind,

Oh, his darling girl behind. 

She went into the tailor shop and dressed in men's array,

Then she went into the vessel to convey herself away,

Oh, convey herself away. 

"before you step onboard, sir, your name I'd like to know."

She smiled all in her countenance, said, "they call me jack-a-roe,

Oh, they call me jack-a-roe." 

"your waist is light and slender, your fingers neat and small,

Your cheeks too red and rosy for to face the cannonball,

Oh, to face the cannonball. 

"i know my waist is slender and my fingers they are small,

But they would not make me tremble for to see ten thousand fall,

Oh, to see ten thousand fall." 

The war soon being over, they hunted all around.

Among the dead and dying her darling love she found,

Oh, her darling love she found. 

She picked him up all in her arms and carries him to town,

And sent for her physician to quickly heal his wounds,

Oh, to quickly heal his wounds. 

This couple, they got married, so well they did agree,

This couple they got married, so why not you and me,

Oh, so why not you and me.

Artiest info
website  
   

C-MINE GENK - 22/01/15