LAMBCHOP PLAYS "NIXON" IN FULL @ AB BRUSSEL - 29/01/15

Artiest info
Website
 

AB BRUSSEL - 29/01/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kurt Wagner is niet de man die graag achterom kijkt maar toen zijn label Merge(City Slang) vorig jaar 25 werd en Lampchop’s mijlpaal ‘Nixon’ uit 2000 als eerste album in een reeks wou heruitbrengen (op vinyl/cd met bonus- cd White Sessions 1998: How I Met Cat Power) voelde Wagner zich toch wel vereerd én zag hij een opportuniteit om ook het album integraal live uit te voeren als eerbetoon aan zijn trouwe bassist/vriend van het eerste uur Marc Trovillion die in 2013 overleed. ‘Nixon’ betekende het doorbraak album naar een groter cultpubliek na 4 alt-country albums (waaronder ‘How I Quit Smoking’, ‘Thriller en ‘What Another Man Spills’) die alleen bij kenners en critici onopgemerkt bleven. “Nixon” daarentegen is een samengaan op het juiste moment van talent, muzikaal vernuft en ambitie voor het evoceren van compleet nieuwe muziek (gemakshalve indertijd americana genoemd) met een mix van country(politan), jazz(lounge),(southern) soul en (orkestrale) pop tot weelderig gearrangeerde songs met blazers, gitaren, strijkers en percussie , op kunstige wijze losjes met elkaar verweven tot een lekker kabbelend geheel, een ode aan de onthaasting. ‘Nixon’ is als titel misleidend wegens geen directe verwijzing in de songs naar de in ongenade gevallen Republikeinse president “Tricky Dick”maar is eerder bedoeld als een metafoor voor de bevreemdende Amerikaanse sfeer in die dagen (1969-1974).

De AB is voor de gelegenheid omgevormd naar theatermodus. Het concert is niet uitverkocht maar heel wat koppeltjes die indertijd bevangen werden door de sexy romantische inslag van de melancholische muziek konden zich opnieuw tegen elkaar aan vlijen voor een langgerekte liefkozing. Alleen een glas wijn ontbrak nog, maar het zou zonde zijn geweest om bij het indommelen de subtiele nuances van deze degustatie te moeten missen. Voorprogramma Little Dots zag ik een week geleden in De Roma met de presentatie van hun debuut cd ‘A Clear Running Stream’ in een ‘full option’ uitvoering met 3 blazers, drums en percussie zoals ook te horen is op de cd, een boeiend amalgaan van pop, jazz, synths/electronica en een vleugje Braziliaans in knappe arrangementen. Een zeer aangenaam concert van klasse muzikanten met centraal zangeres Sophia Ammann die met haar ongerepte charme en hemelse stem de muziek optimaal laat opleven. Dat de muziek in wezen draait om de songs en de mooie stem van Sophia was toen al duidelijk. Vanavond in de AB krijgt dat aspect nog meer aandacht met het core trio van Tom Callens (toetsen), Sofia Ammann (zang) en Pablo Casella (gitaar) voor een korte maar naar meer smakende set van 6 songs. De van de radio bekende alternatieve popsingle “Spin The Wheel” , het dromerige “Mirror Of Everyone” met strummend gitaarwerk én het Afrikaans getinte “Cold Wind” zijn knappe nummers om te onthouden. Ik kan iedere muziekliefhebber met een brede smaak aanbevelen naar de cd te luisteren of nog beter naar een van hun optredens te gaan. Little Dots zien in hun 2 gedaantes op korte tijd , een betere opwarmer voor Lambchop had de AB (voor mij althans) niet kunnen voorzien.

De AB en Lambchop, het is altijd al een goed huwelijk geweest en vandaag was het niet anders.Het was even afwachten hoe Wagner en Co de muzikale rijkdom van het Nixon album in weelderige arrangementen met minstens 13 band leden (w.o. blazers , strijkers, steel gitaar en backing vocalistes) naar het podium zouden vertalen met een bezetting van 6 man. Maar geen nood, al van meetaf aan bij de eerste song “They Old Gold Shoe” zit alles snor: de sobere maar toch gedetailleerde instrumentatie van multi instrumentalisten Ryan Norris (keyboard/gitaar) , Tony Crow (keyboard/piano)  en Matt Glassmeyer (klarinet, tenor sax, trompet en dwarsfluit)vormt een warm klankpallet rond de monkelende bariton stem van opper Lambchop Kurt Wagner aan de gitaar(een akoestische vintage Gibson L-7) aangevuld met bassist Matt Swanson en drummer Scott Martin die alles even vlot laten stromen mits een zachte ritmische schwung. De immer bescheiden gebleven zanger met zijn onafscheidelijke honkbalpet zit uiterst rechts in een halve cirkel.

De in weemoed gedrenkte opener heeft nog niets van zijn natuurlijke glans verloren.Het daarop volgende “Grumpus” gaat languit liggen en smelt weg in slome jazz-lounge terwijl het kabbelende “You Masculine You” met achtereenvolgens wat fluit, trompet en een vleugje sax lekker wegluistert onder Wagner’s smakelijke vocalen. Niemand die zich stoort aan de surreële songteksten, het is meedrijven op de fijne melodieën. Het briljante “Up With People” begint met wat strummende gitaarklanken en bloeit geleidelijk aan mits wat Memphis soul open tot een licht swingende danstune met piano en sax.  Na deze ‘climax’ keert de rust weer met het ingetogen “Nashville Parent” passend geserveerd met Wagner’s invoelende croonerstem.  Bijna alle songs vertrekken vanaf Wagner’s gitaar. Zijn warme bariton is de perfecte gids voor deze melancholische songs, steeds in dat zacht voortschrijdend ritme.

Wagner’s aangewende falsetstem bij “What Else Could It Be?” en “The Distance From Her To There” mag met de jaren of met het roken wat afgetopt zijn, zijn zachte maar indringende croonerstem weet nog altijd te hypnotiseren.  Het trage, hunkerende “The Book I Haven’t Read(Fearless)” dat Wagner 15 jaar geleden schreef voor zijn vrouw is nog altijd even mooi als knap in zijn jazzy outfit van fluit, piano en gitaar. De voorlaatste song, het sombere “The Petrified Florist” alsook de ‘murder’ song “The Butcher Boy” zitten in een meer aansprekend arrangement dat beter aansluit bij de donkere en sinistere sfeer van het tema. Het maakt van de Nixon uitvoering in zijn geheel een knappe prestatie zonder gelijke oftewel  kunst met een grote K(urt). Zijn trouwe luitenant pianist Tony Crow zit nooit verlegen om een straffe uitspraak. Gevraagd of hij ooit sex heeft gehad op de muziek uit ‘Nixon’ antwoordt hij Kurt zonder verpinken ja, eraan toevoegend dat het met het vele geld was dat hij destijds aan ‘Nixon’ verdiende.    

In het direct aansluitende 2de deel is het volop genieten van nog meer fraais uit de Lambchop catalogus. Met vooraan het groovend sensuele van Curtis Mayfield geleende “Give Me Your Love (Love Song)” en de klassieke Lambchop song “My Face Your Ass” uit Thriller (1997).”If Not I'll Just Die” en “Gone Tomorrow” komen beiden uit het laatste album (Mr. M, 2012) en sluiten muzikaal heel dicht aan bij de Nixon arrangementen. Verrassing is wel de Bowie cover “Young Americans” als uitsmijter dat dicht bij het origineel blijft maar bij nader inzien eigenlijk niet zo verrast met de zinsnede “Do you remember, your President Nixon?/Do you remember, the bills you have to pay?Or even yesterday?”, die op de valreep wel naar ‘Nixon’ verwijst. Hoewel er voor Lambchop getrouwen niets nieuws onder de zon was, was dit een prachtig concert en zouden veel meer mensen hiervan moeten kunnen genieten. Men zegge het voort.    

Marc Buggenhoudt

Fotoalbum © Yvo Zels


Setlist
1.The Old Gold Shoe (Nixon, 2000)
2.Grumpus (Nixon, 2000)
3.You Masculine You (Nixon, 2000)
4.Up With People (Nixon, 2000)
5.Nashville Parent (Nixon, 2000)
6.What Else Could It Be?  (Nixon, 2000)
7.The Distance From Her To There (Nixon, 2000)
8.The Book I Haven't Read (Fearless)(Wagner, Curtis Mayfield) (Nixon, 2000)
9.The Petrified Florist  (Nixon, 2000)
10.The Butcher Boy(Traditional) (Nixon, 2000)
11.Give Me Your Love (What Another Man Spills, 1998)
12.My Face Your Ass (Thriller, 1997)
13.If Not I'll Just Die (Mr. M, 2012)
14.Gone Tomorrow (Mr. M, 2012)
15.Young Americans (David Bowie cover)