WE BANJO 3 & MANDOLINMAN @ CC LEOPOLDSBURG - 15/01/15

Artiest info
Website We Banjo 3
Website MANdolinMAN

CC LEOPOLDSBURG - 15/01/15

MANdolinMAN

N

We Banjo 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Diverse snaarinstrumenten stonden donderdagavond centraal in het cultuurcentrum in Leopoldsburg met vooral de banjo’s en mandolines in de kijker, geliefd door zowel Afrikaanse muzikanten, weggerukt uit het moederland, als door Europese migranten die de oversteek naar Amerika aandurfden. Omwille van de -naar oude gewoonte ‘Brabantse’ gastvrijheid- opende ‘MANdolinMan’ de concertavond in plaats van het jeugdige viertal ‘We Banjo 3’ uit Galway, zoals aanvankelijk aangekondigd. Beide muzikale ensembles waren echter evenwaardig en het publiek toonde zich even enthousiast tijdens beide concertluiken, die wonderwel aanvullend waren. In het allerlaatste instrumentale nummer groepeerden de acht muzikanten zich trouwens op één lijn om al musicerend van het publiek afscheid te nemen.

Het Brabantse mandolinekwartet ‘MANdolinMan’ met Andries Boone als woordvoerder putte vooral uit hun eerste album ‘Old Tunes, Dusted Down’, terwijl ook bossanova en rumba uit hun laatste ‘Bossa Nova’ werden opgediept. Andries Boone, ook bekend als telg van Hubert Boone, -archiverende vader, volkszanger en multi-instrumentalist tegelijk-, gaf behalve kwinkslagen ook enkele educatieve weetjes mee. Hun concert draaide echter vooral om de eigen herwerkte folkdeuntjes uit het Brabantse erfgoed met een geconcentreerde Peter-Jan Daems op mandoline en Maarten Decombe op mandocello. Dirk Naessens, nog bekend van Urban Trad, was de vierde man in het kwartet dat een uur lang het ene dansnummer op het andere liet volgen en dat op virtuoze wijze waarbij gedeeld speelplezier primeerde. In de interactie met het publiek zat humor verweven, o.m. in de uitnodiging of een vrijwilliger de charleston wou komen demonstreren en in de uitdaging om een oud speelwijsje als eerste te herkennen. Alleen met die laatste oproep had Andries succes, want een dame op de eerste rij had onmiddellijk het nummer ‘Karolientje’ van Bob Davidse herkend.

Hun nummerkeuze hield het viertal ook geografisch gespreid, soms zelfs over de Brabantse grenzen heen met ‘Contredanse Ghent’. In het muzikale geheel doken behalve een polka uit Elewijt en Hever ook de tune ‘Schottische Zaventem’ op en een mazurka uit Hofstade, uitgevoerd als een romantische slow ‘avant-la-lettre’. Via een rumba of bossa nova werd naar Brazilië uitgeweken zoals in het prachtige ‘Aqua de Beber’ van Anatonio Carlos Jobim. Dirk Naessens maakte van een walsje uit Berg, oorspronkelijk voor bugel bedoeld, een romantische melodie. De tempowisselingen bleven steeds dansbaar en zorgden voor aanstekelijke vrolijkheid zoals destijds het Brabants Volksorkest dat deed met soms een erotiserend kantje. De ritmes en de nuances in het mandolinespel sleepten je mee als naar een imaginair verleden waar de dans een uiting was van vrijheids- en eenheidsgevoel. Het publiek drong aan op een toegift, waarbij het viertal koos voor een wals uit Eppegem. Aldus deed het folkkwartet de traditie van de Flemish volksmuziek alle eer aan, maar modern ingekleed. In het najaar zou een nieuw album uitkomen, waar alvast naar wordt uitgekeken.

Toen na de pauze het jeugdige ‘We Banjo 3’ met ‘Shove The Pig’s Foot a Little Further’ energiek aan hun concert begon viel het publiek dadelijk in met ritmisch handgeklap. Ofschoon de vier muzikanten overkomen als snaken die pas onlangs het stof van de schoolbanken van zich afklopten, kunnen zij toch allen een erepalmares voorleggen. Behalve soloalbums brachten zij als groep twee albums uit. De twee broers Martin en David Howley, en de andere broers banjospeler Enda Scahill en violist Fergal Scahill speelden reeds in diverse formaties. Martin Hawley geeft inmiddels zelf les aan jonge enthousiastelingen. De onderlinge plaagstoten kwamen spontaan over. En ook met het publiek creëerden de vier al dadelijk een band vanuit een soort verbondenheid omwille van de aanhoudende regen evenals in het verre thuisland. Het ‘Get On Board’ of het ‘We All Need More Kindness In this World’ nodigde vanaf het begin uit om mee te reizen op hun positieve vibe. Bij ‘Down The River Uncle Joe’ werd in koor meegezongen. Vooral ‘Prettiest Little Girl In The County’ met mooie zang van David en ‘Coalmine’ met vioolbegeleiding van Fergal hadden een nostalgisch tintje.

Met hun reels, jigs en bluegrass en een enkele ballade tussendoor, - zoals o.m. het tragische ‘Long Black Veil’-, zetten zij een jarenlange Ierse traditie voort die nog dateert van vóór de tijd dat hun voorouders het turfland de rug toekeerden om overzees een beter bestaan op te bouwen. Het uiterst beweeglijk viertal dat soms onderling van positie wisselde, Enda die als een kraanvogel op een been balanceerde, de lenige violist en het gedreven samenspel of instemmende samenzang , dat alles wist zowel visueel als muzikaal te boeien. Tussendoor informeerde men al grapjassend of de ‘MANdolinMan’ vooraf enig goeds over hen hadden verteld. En ook de invitatie om liefst veel cd’s te kopen om zich hiermee van maaltijd en drank te kunnen verzekeren, illustreerde hun ludieke kant en de optimistische wijze waarop zij tegen het leven aankijken. Dat het publiek met de glimlach de zaal verliet en zich naar de verkoopstand repte had hoe dan ook te maken met hun aanstekelijke old-time muziek en het feit dat hun albums ‘Roots of the Banjo Tree’ of hun recente ‘Gather The Good’ in eigen land nominaties en bekroningen scoren.

Marcie

meer Foto © Yvo Zels