MELANIE DE BIASIO @ CC HASSELT - 30/01/15

Artiest info
Website
 

CC HASSELT - 30/01/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Twee albums heeft ze uit, “A stomach is burning” en “No deal”. Twee albums die enorm van elkaar verschillen. ’A stomach is burning’ tovert de sfeer van een nog jonge Nina Simone flirtend met een vleugelpiano naar boven, en is in tegenstelling tot opvolger ‘no deal’ een stuk meer jazzy.
‘No deal’ solliciteert duidelijk meer naar je vermogen om de Jazz in vraag te stellen. Of hoe kan je de limieten van een toch al limietloos genre nog verder leggen ?
Melanie De Biasio doet dat schijnbaar makkelijk, met een uitstekend geschoolde stem en een dwarsfluit als basis lijkt ze schier moeiteloos alle kanten uit te kunnen en ook te willen.

Boeiende materie op plaat alleszins, maar  ook live was de hele set in Hasselt van buitenaards niveau.
Ze repeteert zelden met haar band, dat doen ze immers  gewoon on stage. Haar muzikanten , waaronder een op zijn minst opmerkelijke drummer, kennen elkaar perfect, zijn helemaal op elkaar ingespeeld en groeien in de set boven De Biasio’s stem uit. Een stem, die bij de opening nog de enige dragende factor is, bij ‘I feel you” bv helemaal, maar naarmate de set vordert, dat steeds minder lijkt te worden. Piano en drumpartijen krijgen steeds vaker, en langer, de bovenhand. Ook de contrabas is meer dan gewoon een stukje ritme sectie. De bassist sleurt geluidseffecten uit zn bas, die soms nog het meest lijken op urban sounds of zelfs het gerommel van een industrieterrein in de verte. Effecten die de live set voorzien van perfect geplaatste soundscapes waar De Biasio’s stem over gaat zweven en af en toe uitstekend getimed over neerdaalt.

Vooral de nummers uit ‘No deal’ gaan diep; ‘I’m gonna leave’ you ‘ is het absolute hoogtepunt in het concert. Ze gaat zelf vocaal voluit, zeker als ze gehurkt op het podium lange uithalen doet en haar band lijkt uit te nodigen om de zwaartekracht helemaal te tarten.

Meteen na dit (lange) hoogtepunt  lijkt het alsof Lana Del Rey bij Marc Moulin op de koffie gaat, als de typische Moulin riedeltjes her en der in de set opduiken. Invloed van een groot en fijn mens toch wel ergens. Iets wat je vaker kan horen in een muzikaal product van over de taalgrens. Daar werd de man immers veel meer gewaardeerd . Haar stem gaat dan wat minder diep en flirt meer met Billie Holiday dan Nina Simone. Speelser, een klen flardje Lana Del Rey ook soms dan, en dat bedoel ik zeker niet negatief. Dit toont eerder de diversiteit van Melanie De Biasio aan, en ook haar talent en zin om buiten dat Jazz hokje te gaan kleuren.
Op het podium zelf gebeurt er niet zo heel veel, de muzikanten staan redelijk strak en virtuoos hun ding te doen, en ook Melanie beweegt enkel functioneel. De ‘show’ speelt zich voornamelijk in je hoofd af, de sfeer die de band schept roept beelden op van nachten vol regen, turend vanachter de ruitenwissers van je auto, naar een man met een deukhoed, die een eenzame kroeg binnenstapt. Een beetje film noir wel en je betrapt jezelf erop dat je plots zin hebt in een cocktail.  De hele performance straalt op deze manier een soort van klasse uit die je niet meer zo heel vaak tegenkomt.

Gesteld dat ze enkel zou putten uit haar debuutalbum zou je Melanie De Biasio veel liever zien optreden in een kleine Jazz kroeg. Maar via ‘no deal’ zette ze een verruimings operatie in gang die haar in een theaterzaal perfect tot haar recht laat komen.  Dit kan zelfs in een club tent op een festival , ergens aan de Kempische Steenweg in Hasselt in augustus, geef toe, het zou mooi zijn.

Andy Surleraux

Foto © Yvo Zels @ AB 22/12/2013