JASON ISBELL & THE 400 UNIT @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 16/01/16

Een schot recht in de roos, zo mag je de seizoensstart van de Brusselse Botanique met een Americana topper als Jason Isbell terecht noemen. De andere cowboy's, cowgirls of andere country outlaws die dit jaar onze contreien nog gaan onveilig maken zullen hun paard de sporen mogen geven om deze show te overtreffen. Jason Isbell en zijn band The 400 Unit lieten er gemeend de zweep knallen en mochten rekenen op de voltallige bijval van een uitverkochte Orangerie.

Het kan verkeren nochtans. In november 2013 zakte onze broek bijna spontaan op onze knieën van frustratie en teleurstelling, toen Jason bij de Europese voorstelling van zijn vorig meesterwerk “Southeastern” in de kleinste zaal van de Botanique, de Witloofbar, geprogrammeerd stond en er bovendien voor een artiest van zijn kaliber, slechts enkele tientallen fans kwamen opdagen. Van terreurdreiging was er toen nog geen sprake en ook de uiterst bevallige verschijning van zijn kersverse ega Amanda Shires kon niets aan de povere publieksopkomst veranderen. De schrik sloeg ons om het hart. Het wondermooie, zo breed uitwaaierend en veelzijdig Americana genre zou hier in België toch geen stille dood gaan sterven? Niets daarvan! Ondertussen zijn gelukkig de oren en de ogen van vele mensen open gegaan. Dit concert liep als een dampende trein op de Southern Pacific en moest zelfs verplaatst worden van de knusse Rotonde om uiteindelijk de Orangerie, de grootste zaal van de Botanique, uit te verkopen.

Jason Isbell is dan ook niet de minste in het genre en werd met zijn nieuw album “Something More Than Free” door GQ Magazine zelfs gekroond tot “The New King Of Americana”, en terecht . Niet enkel als in Alabama geboren super getalenteerde artiest, die al vanaf zijn zesde levensjaar op een mandoline tokkelde, maar ook privé leest deze man zijn levensverhaal als een bestseller. Zijn vorige levenswandel was, om het nog zachtjes uit te drukken, zeer sex, drugs en rock'n roll getint, zo erg zelfs, dat het Isbell's kop kostte als lid bij het vermaarde Southern rock collectief Drive-By Truckers. Gelukkig herpakte Jason Isbell zich met de hulp van zijn huidige echtgenote Amanda Shires, Ryan Adams en andere vrienden en kickte af van drugs en drank, met een resultaat dat er mag zijn. Hij leverde prompt twee meesterwerken af, eerst het openhartige “Southeastern”, dat in 2014 een full house scoorde als winnaar van de Americana Music Award in de categorie "Album of the Year", met Isbell verkozen tot "Artist of the Year", en de song "Cover Me Up" uitgeroepen tot "Song of the year". Op het vandaag voorgestelde album “Something More Than Free”, weet producer Dave Cobb opnieuw het beste uit Isbell te halen.

Echtgenote Amanda Shires ontbreekt vanavond op het podium en ondanks dat zowel haar vocale inbreng als haar vioolklanken op beide laatste albums prominent aanwezig zijn, voelt dit op geen enkel moment als een gemis aan. Deze pluim mag Jason's begeleidingsband The 400 Unit op zijn Stetson steken, want zowel meestergitarist Sadler Vaden, bassist Jimbo Hart, toetsenist en accordeonist Derry DeBorja en drummer Chad Gamble geven het beste van zichzelf, zowel vocaal als instrumentaal.

Enkel lachende gezichten op het podium en dit op een gevarieerde Americana avond, die zowel dampende Southern rock momenten als ingetogen passages omhelst. Meer Europees kan de set niet starten dan met het opbeurend walsende “Stockholm”, één van de hoogtepunten uit Isbell's Southeastern album. De set zal natuurlijk vooral in het teken staan van zijn laatste release, en op de eerste hoogtepunten moeten we met de mid-tempo, hitgevoelige countryrocker, “24 Frames”, doorweven met snijdende slidegitaar en de titeltrack “Something More Than Free”, afgesloten met een heerlijke gitaarsolo van de meester zelf, niet lang wachten. Jason Isbell laat ook regelmatig zijn meesterlijke kunsten zien op gitaar. Wie dacht dat hij met de ruige garagerocker “Super 8” de knaller van de show had beleefd, keek wel even verrast op toen Jasonj bij “Never Gonna Change”, uit zijn Drive-By Truckers periode, de meest snelle en roestige gitaarnoten uit zijn Duesenberg puurde. Ieder Southern rock armhaartje veerde rechtop en de gitaar afficionados konden in een psychedelisch trippend intermezzo en een illuster soloduel met gitarist Sadler Vaden hun pret niet op.

Inspiratie en talent heeft deze band in overvloed. Zo wordt in het melancholische “Different Days”, de knappe akoestische gitaarrif nog extra geaccentueerd door een zachte, monotone bas, die gevoelig meeloopt op enkel het sobere ritme van de basdrum en leggen in het teder verhalende “Hudson Commodore”, roffelpauken en omhelzende accordeonklanken de accenten, dit laatste een instrument dat volgens Jason je tegelijkertijd romantisch en hongerig doet voelen, een gevaarlijke combinatie. The Eagels waren bij dit nummer niet veraf met knappe samenzang, net zoals in de warme, oude kaskraker “Alabama Pines” uit het album “Here We Rest”, waarmee hij in 2012 ook al een Americana Music Award verzegelde. Hemels en uitgekiend klonken ook de akoestische passages met een tragere, uitgeklede versie van “Traveling Alone” en de prachtig opgebouwde hartenbreker “Cover Me Up”, waar Jason alleen op het podium, startend met akoestische gitaar en een stem die door merg en been gaat, iedereen aan de grond nagelt, waarna de bandleden één voor één, met als eerste de klagende slidegitaar van Vaden, druppelsgewijs invallen om door te stoten naar een overdonderende climax.

Diep ontroerend en bijna uit de beste akoestische Neil Young sferen geplukt, raakt Isbell ons nog eens diep op het einde van de reguliere set met “Children of Children”, een schrijnend verhaal over veel te jong ouderschap, afsluitend op een getormenteerde slidegitaar passage, om er in de bissen een definitief slot aan te breien in heupwiegende countrystijl met het hartverwarmende “Codeine”.

Wie schreef er weer “ The King is gone but he's not forgotten”? Als Elvis Presley ooit tot King of Rock'n Roll werd gekroond, dan passeerde hier vanavond zonder enige twijfel de huidige King Of Americana en dit memorabel moment zal nog lang in ons muzikaal geheugen gegrift blijven.

Yvo Zels

Foto © Yvo Zels

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
   
Website  

BOTANIQUE, BRUSSEL- 16/01/16