RHIANNON GIDDENS @ HANDELSBEURS, GENT - 20/01/16

De Handelsbeurs in Gent, een van mijn favoriete concertzalen, was woensdagavond ‘ the place to be’ voor iedereen die de rootsmuziek een warm hart toedraagt. En blijkbaar zijn er dat heel wat want het (zittend) concert was volledig uitverkocht voor de passage van Rhiannon Giddens. Deze bijna 39 jarige klassiek geschoolde zangeres en muzikante uit Greensboro, North Carolina was samen met Dom Flemons de stuwende kracht achter het in 2005 opgerichte Carolina Chocolate Drops, een band waarmee ze ook de oude Amerikaanse roots muziek verkende, en waarin de banjo en de fiddle naast de vocals duidelijk een hoofdrol opeisten. Het grote succes bleef echter bij deze Emmy award winnende band wat achterwege, wat tevens wat personeelswijzigingen in de groep voor gevolg had. Een paar jaar terug liet de zangeres echter een zo onuitwisbare indruk tijdens een folkconcert nav. de Coen Brothers film ‘Inside Llewyn Davis’.

Tijdens dat concert deelde ze het podium met oa. Costello, Joan Baez, Patti Smith, Avett Brothers… Een registratie van dit concert ‘Another Day, Another Time’ is trouwens op DVD te verkrijgen. Maar ook T. Bone Burnett was hier bij betrokken, en toen die wat later een pak onafgewerkte songteksten van Bob Dylan in handen kreeg en met het fiat van de master himself het project ‘Lost in the River: The New Basement Tapes’ mocht opstarten betrok hij Rhiannon hierbij, samen met ander mooi volk zoals Elvis Costello, Jim James(My Morning Jacket), Marcus Mumford (Mumford & Sons)…, en T. Bone stelde meteen ook voor om een solo cd van haar te producen. De vorig jaar verschenen ‘Tomorrow Is My Turn’ werd overal met superlatieven overladen en met dit album in de achterzak trekt ze nu, met veel succes, de wijde wereld in.


Precies om 20u15 betreed de 6-koppige band het podium van de Handelsbeurs. Rhiannon, in een prachtig rood kleed en blootvoets, neemt haar banjo en ‘Spanish Mary’, uit de reeds vernoemde New Basement Tapes is meteen een eerste hoogtepunt, hoewel het moeilijk is om van hoogtepunten te spreken als bijna elk nummer zich op dezelfde eenzame hoogte bevindt. Bij ‘Don’t Let It Trouble Your Mind’ krijgt songschrijfster van dienst, Dolly Parton, mooie lovende woorden en bij de prachtige doorleefde versie van het bij Hank Cochran geleende ‘She’s Got You’, in het verleden door oa. Patsy Cline en Elvis Costello ‘ reeds de hemel in gezongen, houden velen het niet droog. Men zou zo bijna het podium zijn opgestapt om haar te troosten. Samen met producer T. Bone gingen ze op zoek naar oude vergeten pareltjes uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. ‘Shake Sugaree’ was er zo eentje alsook ‘Last Kind Words’, een song van Geeshie Wiley, een obscure bluesartieste uit de vroege jaren 30. Had ze dit maar mogen meemaken, wat zou ze trots zijn geweest.

Tijdens het door gospel geïnspireerde ‘Children, Go Where I Send Thee’ kreeg banjospeler en tevens lid van Carolina Chocolate Drops een vocaal solospotje. Maar zelfs zonder solospotjes konden alle bandleden hun virtuositeit op de diverse instrumenten tonen. Er werd op uitzondering van de ritmesectie vlot overgeschakeld van het ene instrument naar het andere maar op een enkele elektrische gitaar na waren het de mandolines, fiddles, akoestische gitaren en de contrabas die de hoofdrol opeisten al mocht de bones solo tijdens ‘Mouth Music’ (uit de ep Factory Girl) er ook wezen. Dit lied werd gekoppeld aan enkele ‘Gaelic Songs’, ogenschijnlijk tekstueel perfect gezongen. Zal wel de invloed zijn van haar echtgenoot, de Ierse muzikant Michael Laffan. In elk geval, het aanwezige publiek reageerde bijna uitzinnig enthousiast. Opvallend was alvast het ellenlange applaus tussen de nummers door. Ze was er zichtbaar door ontroerd!

Bij ’ ‘Factory Girl’ kreeg ze haar viool blijkbaar niet naar haar zin gestemd, en ze vroeg dan maar aan gitarist Chance McCoy (Old Crow Medicine Show) om haar partij op zijn viool te spelen, wat geen probleem vormde. ‘Louisiana Man’ over een accordeonist die een speciale aantrekkingskracht had op de vrouwen , maar die vrouwen na verloop van tijd altijd liet zitten, werd voor het Gentse publiek voor het eerst voor de leeuwen gegooid. Gezien de reactie van dit publiek besliste ze dat dit nummer dus gerust op haar volgende album mag komen. Speelt ze voor de meeste songs leentjebuur in ‘The Old American Music History ‘ , door zelf te lezen over de Amerikaanse geschiedenis schreef ze het beklijvende ‘Come Love Come’ ,een impressie over de slavernij. Na het instrumentale ‘Snowden’s Gig’ en de cover ‘Hit’em Up Style’ (Blue Cantrell) waren we al toe aan het laatste nummer? De tijd vliegt en mooie liedjes duren inderdaad blijkbaar niet lang. ‘Duncan & Jimmy’, eveneens uit The New Basement Tapes, met 4-stemmige vocals en banjo’s in overdrive ( Eat your heart out, Mumford & Sons) werd een spetterend einde van de reguliere set. Een fractie van een seconde na de laatste noot was de verdiende staande ovatie een feit.

Natuurlijk kwam er 1 bis, en wat voor 1 (..maar helaas maar 1) ‘Up Above My Head’ van Sister Rosetta Sharpe toverde de Handelsbeurs om in een gospelkerk. Een tweede staande ovatie volstond echter niet om de band terug op het podium te krijgen. Het was kwart voor tien en de honger was nog niet gestild. Dan maar vlug, zoals zovelen de cd gekocht, maar met de glimlach en blootvoets gesigneerd door een grote dame, waar we nog niet het laatste van gehoord hebben. Zo een stem… zo een uitstraling …. gewoon grote klasse.

Jan Van Streydonck

Foto © Rudy Carlier

Setlist: 1. Spanish Mary 2. Don’t Let It Trouble Your Mind 3. She’s Got You 4. Shake Sugaree 5. Waterboy 6. Last Kind Words 7. Factory Girl 8. Louisiana Man 9. Children , Go Where I Send Thee 10. Come Love Come 11. Mouth Music & Gaelic Songs 12. ‘Hit’ Em Up Style 13. Duncan & Jimmy - Bis: Up Above My Head

Artiest info
website  
facebook  

HANDELSBEURS, GENT - 20/01/16