CONOR OBERST @ Abflex, BRUSSEL – 30/01/17

De nog altijd maar 36 jarige Conor Oberst schrijft al liedjes vanaf zijn 13de en treedt al op vanaf zijn 16de. In 2002, hij is dan 22 jaar breekt hij door met het 4de Bright Eyes album ‘Lifted or The Story Is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground’. Naast Bright Eyes is Conor Oberst actief solo en in verschillende bands en projecten waarvan Conor Oberst & The Mystic Valley Band, Desaparecidos, en Monsters of Folk de voornaamste zijn, samen goed voor 20 studioalbums. Hij wordt in 2008 terecht als Best Songwriter of 2008 uitgeroepen door Rolling Stone magazine. Zijn reeds vroeg tot wasdom ontwikkeld talent als songschrijver, zijn opmerkelijke stem, en zijn veelzijdigheid in het absorberen van stijlen en invloeden gepaard met een hoge productiviteit maken hem tot een buitenbeentje met een breed verspreide cultaanhang in Amerika en Europa.

Het concert van vanavond is in tegenstelling tot vroeger niet helemaal uitverkocht maar op het laatste moment zijn toch nog veel mensen naar de AB gekomen het is deels zittend, deels staand voor wat wellicht een van de meest intense optredens van het jaar zal worden. Exact vier jaar is het geleden nl. 30 januari 2013 dat Conor Oberst in dezelfde AB stond.

Daar is alle reden toe. Vanaf 2014 verandert zijn leven stilaan in een hel. Voorjaar 2014 wordt Oberst door een fan valselijk van verkrachting beschuldigd. De energie om zich te verdedigen samen met de verwarring, vernedering en de schaamte die hem overvielen moest hij bekopen. Midden een tour stort hij in van de stress waarbij na onderzoek een cyste in de hersenen wordt vastgesteld. Gelukkig zonder ernstig gevolg maar toch… De nasleep van al die ellende vindt zijn weerslag in ‘Ruminations’ oftewel overpeinzingen in 10 songs waarin Oberst zeer persoonlijk uiting geeft aan de frustraties, pijn en verwarring waarvan hij het slachtoffer is geworden. Geen jammerlijk zelfbeklag maar confrontaties met zijn diepste innerlijke en zoals het een songwriter van zijn klasse betaamt levert dat uitzonderlijk mooie weliswaar triestige songs op waarin Oberst niets verhult. Oberst nam de songs zondermeer op geïsoleerd van iedereen in zijn thuisbasis Omaha, Nebraska. De naakte versies met alleen wat stem piano, gitaar en mondharmonica blijken achteraf zo schrijnend intens goed dat ze zonder opsmuk als defintief worden uitgebracht. Het resultaat is niets minder dan aangrijpend met een stem die proeft als verschaald bier en grenst aan pure wanhoop.

Het was dus uitkijken naar wat de man hiermee op het podium zou aanvangen. En ja, al vanaf de eerste piano aanslag bij de openingsregel “It's a mass grave…” van “Tachycardia”(over zijn abnormaal hoog aantal hartkloppingen ingevolge stress gepaard met paniekaanvallen) waarmee ook het album ‘Ruminations’ start is daar die onmiddellijk herkenbare gebroken stem, met een songtekst die niets aan de verbeelding overlaat “It's a bad dream/I have it seven times a week/ No it's not me/ But I'm the one who has to die”, indringend en doorleefd gezongen, beter als op de plaat, weliswaar met een zekere afstand maar daarom niet minder intens daarvoor rollen de woorden haast als vanzelf uit zijn mond. Hoewel heel de affaire achter de rug ligt en Oberst naam volledig werd gezuiverd heeft het persoonlijk zijn sporen nagelaten. Conor blaast heftig op de mondharmonica alle frustratie weg. Datzelfde geldt ook voor de volgende twee songs “Gossamer Thin”en “Barbary Coast (Later)” waarin Oberst krijgt af te rekenen met zijn demonen die de ziel proberen te verslinden: Oberst is de pedalen kwijt “Cause the mind and the brain aren't quite the same/But they both want out of this place” of drinkt zijn eigen ondergang tegemoet “I don't wanna feel stuck, baby/ I just wanna get drunk before noon” en voelt zich moederziel alleen “Cause once all the friends I had/Have used me up and left”.

We zijn nog maar drie songs ver en de impact in de AB laat niemand onberoerd. Oberst staat scherp en de woorden snijden, uitgeklede songs spaarzaam begeleid met rudimentaire piano of gitaar. Voor een heel klein beetje warmte zorgt zijn vriend gitarist Miwi La Lupa die het hele concert aan zijn zijde blijft en summier tweede stem of met zijn bas wat melodie toevoegt. Ook oudere songs klinken niet minder intens. “Cape Canaveral” over sterrenkijken klinkt rauw al fingerpickend met gitaargeklop. Alleen met het country-folk getinte “Ten Woman” mag het wat losser want vervolgens krijgen we terug enkele parels uit ‘Ruminations’. De bindteksten zijn kort maar to the point . “A song about killing your hero, love, obsession, hate is a thin line” voor “You All Loved Him Once” of “ This one is to my older brother Matt when I was in rehab long ago” als inleiding voor “Here Comes a Regular” een cover van The Replacements die Conor recentelijk opdroeg aan zijn overleden broer.

Wat al een tijdje op de lippen brandt komt er nu in gulpen uit. “Uit de grond van mijn hart, het spijt me”, verontschuldigt Oberst zich overvloedig voor de situatie in zijn thuisland die hij “a shitstorm” noemt en Trump “an orange rat”. Hij heeft gelukkig het aantreden van Trump niet moeten meemaken doordat hij hier in Europa op tournee is maar vindt het anderzijds jammer dat hij nu hier zit en zijn vrienden in New York niet kan steunen in hun protestacties. De protestacties hier in Brussel doen hem evenwel deugd. Zijn gemoed schiet er vol van en zijn tirade klinkt dan ook oprecht in tegenstelling met vroeger waar Conor al eens blijk gaf van puberale tegendraadsheid of zich aanstelde met ironische uitlatingen.

Het leek er sterk op dat Conor zijn songs een voor een had uitgekozen omwille van hun actuele aanspreking. Niet alleen Conor’s eigen leven maar ook dat van de halve mensheid lijkt met de beslissingen van de nieuwbakken president Trump op de helling te staan. “A Little Uncanny” over ex-president Ronald Reagan die lachte met de kleine man luistert als een warme protestsong in Bob Dylan’s mondharmonicastijl anno 1966. “Ladder Song” over de dood of hoe ingrijpende veranderingen in een mensenleven je dood kunnen maken “No one knows where the ladder goes” klinkt bevlogen aan de piano terwijl het liederlijke in alcohol gedrenkte “Till St. Dymphna Kicks Us Out” uit “Ruminations” ons de pauze induwt.

Na een korte onderbreking van 10 minuten krijgen we het vervolg van ‘Ruminations’ gelijklopend aan de eerste set. Eerst is er nog “Lenders in the Temple” met een sneer naar bijbelse kooplui vergelijkbaar met de niets ontziende stinkend rijke machthebbers van vandaag. “Mamah Borthwick (A Sketch) zit boordevol metaforen terwijl “Counting Sheep” aangekondigd als een ontspoord slaapliedje “Closing my eyes, counting sheep/ Gun in my mouth, trying to sleep”, handelt over chronische slapeloosheid. Dan volgt het traumatiserende “Next of Kin” waarin verslagenheid nog nooit zo treffend werd verwoord “Yeah, I met Lou Reed and Patty Smith/It didn't make me feel different/I guess I lost all my innocence/Way too long ago”. Conor Oberst zingt elke songtekst met zoveel overgave dat de intensiteit voelbaar blijft tot op het einde. Toch beseft Oberst op tijd en stond dat hij het optreden zijn gang moet laten gaan en zowel zichzelf als de fans moet ontspannen. “Jack at the Asylum” is een cover van The Felice Brothers uit hun laatste album ‘Life in the Dark’( 2016) dat hij aan hen opdraagt omdat zij momenteel niet kunnen touren wegens gezondheidsproblemen van een van de broers. Het is wederom een song dat het America van vandaag tegen het licht houdt van the american dream met vocale bijdrage van Phoebe Bridgers (maakte een sterke indruk met een kort voorprogramma) die op het podium blijft om samen in duet met Conor de wonderschone publieksfavoriet “Lua” te zingen. Daarna klinkt het wrange intens verwoorde “The Big Picture” wat ongepast. Maar dat is slechts detailkritiek op een intens gaaf concert. Het luchtige “At the Bottom of Everything” (Bright Eyes song) brengt soelaas, er is hoop. Het is een gepaste afsluiter van een intens concert met een bevlogen performer die als geen ander woede en frustratie kan omzetten in pakkende songs. Conor Oberst staat er weer.

Marc Buggenhoudt

Foto © Yvo Zels

meer Foto © Yvo Zels

Set 1

1.Tachycardia (Ruminations, 2016)
2.Gossamer Thin (Ruminations, 2016)
3.Barbary Coast (Later) (Ruminations, 2016)
4.Cape Canaveral (Conor Oberst, 2008)
5.Ten Women (Conor Oberst and the Mystic Valley Band song) (Outer South, 2009)
6.You All Loved Him Once (Ruminations, 2016)
7.Here Comes a Regular (The Replacements cover) (Tim, 1985)
8.A Little Uncanny (Ruminations, 2016)
9.Ladder Song (Bright Eyes song) (The People’s Key, 2011)
10.Till St. Dymphna Kicks Us Out (Ruminations, 2016)

Set 2

11.Lenders in the Temple (Conor Oberst, 2008)
12.Mamah Borthwick (A Sketch) (Ruminations, 2016)
13.Counting Sheep (Ruminations, 2016)
14.Next of Kin (Ruminations, 2016)
15.Jack at the Asylum (The Felice Brothers cover) (Life in the Dark, 2016) (with Phoebe Bridgers)
16.Lua (Bright Eyes song) (I'm Wide Awake It’s Morning, 2005) (single, 2004) (with Phoebe Bridgers)
17.The Big Picture (Bright Eyes song) (Lifted or The Story Is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground, 2002)
18.At the Bottom of Everything (Bright Eyes song) (I'm Wide Awake It’s Morning, 2005)

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL - 30/01/17