HARP4 @ N9, EEKLO - 28/01/17

‘In twee lange sets kwamen de vier harpisten om de beurt aan zet, solo of af en toe met één van de collega’s, om in een zinderende finale vier op een rij de longen uit het lijf te spelen’

Dan toch geen volle Villa voor HARP4. Het initiatief, met het karakter van een proefballon, is misschien nog te nieuw en te weinig bekend, maar het zou doodjammer zijn dat het beperkt zou blijven tot twee concerten. Een blik op de namen van de deelnemers, vier nationale harmonicatoppers annex zangers, actief in de blues, spreekt boekdelen: Baby Paul (Paul de Laat van de De Laat Brothers) is de veelbelovende new kid in town binnen dit gezelschap, maar Big Dave (Reniers), Steven Troch en Steven ‘Stevo’ De bruyn (of Steve Harpo) lezen als de geschiedenis van de blues in Vlaanderen van (meer dan) de laatste twee decennia. Da’s natuurlijk nog altijd geen garantie dat het ook klikt op het podium. Maar geen nood: die zaterdag 28 januari in de N9 in Eeklo viel alles netjes in de plooi.

In twee lange sets kwamen de vier harpisten om de beurt aan zet, solo of af en toe met één van de collega’s, om in een zinderende finale vier op een rij de longen uit het lijf te spelen. Dat kan uiteraard ook alleen maar als de begeleiding op niveau staat. Die is van de beste die je ten lande maar kan vinden, vier bollebozen op hun instrument(en). Niels Verheest (Blue Blot, The Internationals, The Seatsniffers, The Landed Gentry…) laat piano, keyboards en vooral de B-3 Hammond zingen dat het een lieve lust is. Je moet hem ook zien: de manier waarop hij zijn handen heft om met een fluwelen touch de toetsen te beroeren, een stralende glimlach om de mond, meegenietend van de warme sound van zijn instrumenten en die van de anderen. Bij solo’s neuriet hij mee zoals cellist Pablo Casals dat indertijd deed.

Aan de andere kant van het podium tovert Luc Janssens alias Luke Alexander (The Electric Kings, Last Call, Kathleen Vandenhoudt, The Mighty Gators, Jan De Bruijn…) de strafste bluespatronen uit zijn elektrische gitaar. Bassist Sjang Coenen (The Whodads, Admiral Freebee, Sioen, Yasmine, Milow, Young Pioneers, …) en drummer Frederik Van den Berghe (The Whodads, Admiral Freebee, Trixie Whitley, Arno, South Of The Border, Koen De Cauter…) vervolledigen dit allstar gezelschap. Of zoals ze het zelf stellen: ‘Allstar super blues band with the kings (of) bluesharp’

Baby Paul opent de debatten. En hoe. Zijn versie van ‘Early In The Morning’ (Eric Clapton) toont dat hij niet alleen kan harpen, maar ook uitstekend zingt. Solo’s van Luke en Niels stuwen de song naar grote hoogten. Op het einde van zijn vier songs springt Big Dave bij en die neemt daarna over. Een ingetogen, met nuance en gevoel vertolkt ‘Boulevard Of Broken Dreams’ (standard van Al Dubin-Harry Warren, 1933) laat horen hoe Dave als zanger gegroeid is. In de volgende nummers ontbinden hij en de band hun duivels. In slow blues ‘Nine Below Zero’ (Sonny Boy Williamson II) assisteert Stevo: de uitvoering is een topmoment in het concert. Ook Steven Troch komt Big Dave vervoegen voor een swingend ‘Don’t Stop Rockin’’. De vijf song set van Big Dave is puur genieten.

Na de pauze komt Troch aan de beurt: zijn songkeuze is zeer divers: ‘Dirty Old Town’ (van Ewan McColl, maar het bekendst via The Pogues) brengt een verrassende en verfrissende Ierse toets aan, terwijl het volgende ‘Slow’ een typische… midtempo song is uit zijn erg geslaagde recente eerste soloplaat ‘Nice ’n Greasy’. Bij ‘Chitlins Con Carne’ (dat jazzgitarist Kenny Burrell uitbracht in 1963; vaak gecoverd, maar hier opnieuw enigszins onverwacht) assisteert Paul De Laat. Met ‘The Jinx Is On Me’ komt er zowaar een… reggae pur sang langs. Het is dan ook één van de opvallendste songs uit de cd van Troch.

Dan springt de andere Steven op podium. Hij brengt een instrumental die al snel doet denken aan… de verleden jaar overleden Jean ‘Toots’ Thielemans, de man die zowel ons land als de mondharmonica op de muzikale wereldkaart zette. Het is een lied dat Steven al een hele poos geleden schreef. Hij verbindt de song aan een andere grootmeester van de harp, die hij twaalf jaar geleden ontmoette in Parijs, Jean-Jacques Milteau. Het is het rustpunt in de tweede set, die nu enkel nog maar kon pieken. ‘Maybe Slowly’ (uit ‘Beaten Borders’; 2013), het ongemeen sterke, broeierige ‘Winter Bones’ (uit ‘It Takes A While’; 2016) en het funky ‘My Best Kept Secret’ (uit ‘Pop Off’; 2007) behoren tot de beste songs van The Rhythm Junks en geven Steven de gelegenheid om loos te gaan.

Zonder overgang verschijnen de andere harpisten ten tonele en er volgt een uitgelaten bisronde. Slim Harpo’s wervelende ‘Shake Your Hips’ (1965: de meesten zullen het wel kennen van ‘Exile On Main Street’ van The Rolling Stones) sluit de feestelijk af. Intussen is er al één concert bij gekomen: op zaterdag 6 mei staat HARP4 in Zaal Harmonie in Oudenaarde (organisatie Harmonie Blues Club)

Antoine Légat.

foto Dirk Hellebuyck @ N9

 


 

Artiest info
website  
facebook  

MUZIEKCLUB N9, EEKLO - 28/01/17