MARJAN DEBAENE @ 30CC/WAGEHUYS LEUVEN - 18/01/17

Woensdag speelde Marjan Debaene met haar band een uitstekend concert in Leuven, waarbij Tom Vanstiphout als special guest fungeerde.  Het concert was een soort van feestje voor het twintigjarig bestaan van haar debuutplaat, en heette dan ook 20 YEARS OF GROWING PAINS.    We hadden Marjan Debaene ervoor al een viertal keren live gezien, zowel solo, in duo-vorm als met full band, en dat waren telkens prima concerten.  Op voorhand benieuwd dus wat het in Leuven zou worden.

Marjan wist ons ook nog te vertellen dat al haar platen uiteindelijk ook beschikbaar zijn als digital download via verschillende kanalen, want haar twee eerste platen (de tweede was Humanoid uit 1999) zijn helemaal uitverkocht.  Mijn persoonlijke favoriet van haar is de heel erg goeie cd Wolfish Times (door De Morgen indertijd verkozen tot de cd van de week, terecht wat mij betreft) en ook haar meest recente Sound Of The Beat (2015) mag er absoluut zijn.

Marjan bracht een dwarsdoorsnede van haar gehele werk (4 cd's en 1 EP), begeleid door haar uitstekende band en tussendoor gaf Tom Vanstiphout een miniconcertje in het concert en speelde hij op het laatst op nog enkele songs mee.  Hij deed dat trouwens 'vree' goed, zowel zingen als gitaar spelen.  De band bestond uit Marjan Debaene (vocals, gitaar, piano), Bert Embrechts (basgitaar en backing vocals), Ron Reuman (drums) en vervanger Luc Janssens op gitaar.  Deze laatste speelde voor de eerste keer mee, en deed dat formidabel.

Ze begon helemaal solo met enkel haar gitaar met de ‘oldie’ Hey Stranger .  Mijn persoonlijke favoriete song van haar, Drive zat al als tweede song in de set.  Een magisch nummer van haar plaat Wolfish Times.  Daarna het rockende I Feel The Storm, Marjan solo aan de piano met mooie Burn (?) van haar tweede plaat Humanoid.  

Tijd voor een Tom Vanstiphout intermezzo.  Leuk was dat, een fijne singer-songwriter, goeie stem, uitstekend gitaarspel, mooie liedjes.  Een gloednieuw zelfs, Calling Out My Name, en we hoorden dat het goed was.  Dan Little Beam Of Light, dat Tom zong met de band, en waarbij hij een anekdote uit zijn jeugd opdiepte, over op reis gaan met zijn vader naar de bergen en daarbij een klein moment van intens geluk ervaren.  Er zat ook een fragmentje Graceland van Paul Simon in het nummer.  Mooi gedaan.  Tot slot de song Admiral Freebee, Why (Shame), een funky nummer en een plaagstoot aan zijn ex-klasgenoot/admiraal Tom Van Laere.  

Terug Marjan Debaene in de spotlights met het nummer All I Do (?) (een liedje van 20 jaar geleden).  Daarna een hoogtepunt met de ballade Growing Pains, alleen aan de piano gebracht, en het titelnummer van haar 'jarige' plaat , simpel maar vooral heel erg mooi.  

Er zaten ook een paar mooie covers in de set.  De eerste was Live To Tell van Madonna in een mooie rockversie, en voor mij een betere dan die van Madonna.  Vervolgens een ontroerend moment met een muzikale bewerking van het gedicht They van Siegfried Sassoons, die het schreef in de Eerste Wereldoorlog in de buurt van Ieper.  Een streek waar Marjan trouwens van afkomstig is en een band mee heeft.  Marjan maakte dit trouwens al in het middelbaar onderwijs aldaar.  Knap hoor, zo jong.  

Wat kregen we nog te horen? Het nummer Ghost Of Seville (Hills Of Spain), Buried At The Sea, het hele stevige Hold Me en het breekbare Do You Want Me.  Een sublieme set-afsluiter en tweede cover van de avond was Handle With Care van de Traveling Wilburys.  Echt goed gedaan, met Tom ook die een heel goede 'Roy Orbison' neerzette en iets later nog een superbe slidepartij op gitaar weggaf.    

Maar natuurlijk moesten zouden er ook bisnummers volgen, zo besliste het publiek.  Het eerste was State Of Absurd, een aanklacht tegen het klagen, aldus Marjan, en daar hebben we niets aan toe te voegen.  En dan was het echt gedaan met de heel mooie titelsong van haar laatste plaat uit 2015, The Sound Of The Beat.  

Mooi concert!

Marc Vos

Foto © Erik Olaerts (Voor Concertmonkey.be)

 

En om er een echt feestje van te maken, trakteerde Marjan het hele publiek ons na het concert nog op een drankje, en dan zeggen wij, beleefd als we zijn, dank u Marjan (en natuurlijk ook voor al die mooie muziek gedurende 20 jaar).  Op naar de volgende twintig!

Zoʼn 20 jaar geleden beschreef de betreurde Jacky Huys in Weekend Knack de debuutplaat Growing Pains van Marjan Debaene, toen een ukkie van net 17: “Ze kan een song schrijven zoals weinigen in dit land en haar aanvoelen en uitspraak van de Engelse taal is quasi vlekkeloos. Growing Pains is het soort cd dat men binnen tien jaar zal heruitbrengen als early recordings en zeggen: “Wir haben es gewusst.” 

 

 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

30CC/WAGEHUYS LEUVEN - 18/01/17