MARTIN TURNER’S WISHBONE ASH @ POPPODIUM 013, TILBURG - 22/01/17

De Engelse rockband Wishbone Ash werd in 1969 opgericht door bassist Martin Turner en drummer Steve Upton. Zij bedachten een sound die gekenmerkt wordt door voor die tijd innovatieve dubbele gitaarpartijen gespeeld door twee lead-gitaristen Ted Turner en Andy Powell. Martin Turner’s melodieuze basgeluid en tweestemmige samenzang met een van de twee gitaristen vervolledigen het voor die tijd unieke geluid. Jammer genoeg was de samenzang niet top en het ontbreken van een echte leadzanger vergelijkbaar met de grote rockgroepen van die tijd werd gezien als een handicap zodat Wishbone Ash nooit een topstatus heeft bereikt ondanks meesterwerken als Argus (1972) of Live Dates (1974).

Het oorspronkelijke kwartet kent veel personeelswissels. Ted Turner blijft tot 1974 tot de plaat ‘Wishbone Four’, zijn opvolger Laurie Wisefield speelt op het vijfde album ‘There’s A Rub en blijft tot 1985. Bassist Martin Turner houdt het in 1980 na het tiende album ‘Just Testing’ voor bekeken terwijl drummer Steve Upton aanblijft tot 1990. De enige constante factor blijft medeoprichter Andy Powell. In 1987 is er een reünie van de oorspronkelijke leden die duurt tot 1994 waarna meningsverschillen bij Andy Powell en Martin Turner leiden tot het bestaan van twee bands met telkens een origineel lid. Wishbone Ash onder Andy Powell zal gerechtelijk de groepsnaam mogen behouden. Hij is het die de naam claimt en mits een kleine onderbreking Wishbone Ash al die tijd draaiende houdt met 25 studio platen en vele live platen tot op heden. Martin Turner gaat vanaf 2005 terug touren met de muziek van Wishbone Ash als Martin Turner’s Wishbone Ash en brengt in 2015 na 7 jaar eindelijk een nieuwe studioplaat ‘Written In The Stars’ (2015) uit met vintage wishbone ash muziek na de heropname van ‘Argus: Through The Looking Glass’ (2008) en een paar excellente live albums ‘New Live Dates’ (2016) en ‘Life Begins’ (2016).

De Wishbone Ash van Andy Powell tourt elk jaar, die van Martin Turner tourt sinds 2005 met een zekere regelmaat in een samenstelling met regelmatig personeelswisselingen. Anno 2017 is alleen gitarist Danny Wilson de langste oudgediende sedert 2008. Langdurig gitarist Ray Hatfield die nog meewerkt aan het nieuwe album heeft de band na 10 jaar verlaten en is in 2015 vervangen door de Serviër Misha Nikolic samen met een nieuwe drummer Tim Brown. Het is deze versie die vanavond op het clubpodium van 013 te zien is voor het laatste van vier Nederlandse optredens. ‘Argus’ is nog steeds een magische plaat met ijzersterke nummers, een album waar het publiek maar geen genoeg van kan krijgen. Het album is inmiddels 45 jaar oud en staat integraal aangekondigd op de setlist naast de promotie van het nieuwe album ‘Written In The Stars’.

Wishbone Ash vormt al jaren voor mij een prima start van het concertseizoen met het bijwonen van een van hun januari optredens in Verviers, Heerlen of Breda. Al jaren vertrouwd met de line-up van de oorspronkelijke gitarist Andy Powell wil ik ook eens proeven van ‘Wishbone Ash’ door de band van de oorspronkelijke zanger/bassist Martin Turner die sinds 2005 de muziek van zijn vroegere band met veel verve terug live speelt.

Het is zondagavond en de kleine 013 zaal is matig gevuld, ik schat 100 man die het 4de concert op rij in Nederland willen meemaken. Om 20 u stipt staan Martin Turner (ex-Wishbone Ash) op het podium. In de eerst set is er vooral aandacht voor dat nieuwe album met vier songs naast oude favorieten.  Op de oorspronkelijke Argus worden bijna alle vocalen gedeeld door Turner en Powell ; Martin zingt op alle 7 songs waarvan 5 samen met Andy. Ik ben benieuwd om de oorspronkelijke nu 69 jarige zanger te horen zij het 45 jaar na datum.  

De Martin Turner band trapt af met ‘The Beauty Of Chaos’ gevolgd door “Written In The Stars” twee nieuwe nummers waarvan het tweede van klassiek Wishbone Ash signatuur. Het vertrouwde geluid is er maar toch is het wachten tot de band wat meer losloopt en het samenspel aanspreekt. “Falling Sands” is nog  een nieuw nummer, vocaal mid-tempo, uiterst melodieus spel met een huilende gitaarsolo. Ligt het aan het niet vertrouwd zijn met de nieuwe songs maar van zodra Martin Turner zijn bas laat spreken voor de lange begin tune van het instrumentale aloude “The Pilgrim” zijn alle oren gespitst.

Martin Turner heeft een rechttoe rechtaan lage klassieke rockstem wat maakt dat ik aanvankelijk de vertrouwde soulvolle melodieuze hoge bluesstem van een Andy Powell mis maar gaandeweg raak ik toch gewend aan de verweerde wat wankele zangstem van de oorspronkelijke Wishbone Ash zanger en ben ik zeer onder de indruk van Turner’s brilliant basspel dat als een rode draad prominent aanwezig is in het hardere Wishbone Ash geluid van deze band. Het is duidelijk dat de huidige band van Martin Turner met 2 nieuwkomers de stabiele vorm mist van de band van zijn oude kompaan Andy Powell waarin de leden al ruim 8 jaar bij elkaar zijn en waarvan gitarist Manninen en bassist Bob Skeat al 11 respectievelijk 17 jaar deel uitmaken van de band.

Toch bezit Turner een aantal troeven die hem onderscheiden: zijn indringend gestructureerd maar toch soepel melodieus basspel, zijn degelijke maar door de techniek met galm ondersteunde emotionele zangstem maar vooral is er de manier waarop Martin Turner de song naar zich toetrekt door zijn determinerend basspel die de song voorziet van een rockstructuur waarin beide gitaristen kunnen excelleren steeds in functie van de song, ondersteund door de strakke drums van Tim Brown.

De hoogtepunten van de eerste set zitten aan het eind met het op een simpele bluesriff geënte maar nog steeds aanstekelijk jammende “Blind Eye” en de lekkere heavy sound van “Living Proof” temidden een pompende bas met gierende gitaarsolo’s errond.
Was er enige scepsis vooraf en na het onevenwichtige 1ste deel, dan is het tweede deel met een integrale uitvoering van het meesterwerk ‘Argus’ gevolgd door een handvol klassiekers een schot in de roos. 

Het openingsnummer “Time Was” komt nog wat stroef uit de startblokken: Martin is nog niet goed bij stem, de samenzang is niet zuiver en de akoestische intro is vervangen door een electrische maar halfweg de song loopt het lekker en van dan af gaat het foutloos. De wonderen der techniek zetten wat galm op zijn stem en bij de volgende song loopt het gesmeerd. “Sometime World” krijgt de Martin Turner inslag met indringend basspel terwijl gitarist Danny Wilson in het vlotte tweede deel intens mag soleren. “The King Will Come” is een terechte Wishbone Ash klassieker met knappe wendingen, mooie samenzang, spannende duo gitaarinterventies en een smaakvol gebruik van de wah wah pedaal. Maar bovenal is daar het superieure basspel van frontman/zanger Martin Turner die alles strak regisseert. Het populaire uptempo “Blowin’ Free” lijkt aanvankelijk overgeslagen maar zal crescendo-gewijs gespeeld worden aan het eind van de Argus’ uitvoering. Het langzaam melodieuze “Leave And Stream” volgt eerst, een nummer dat zonder de integrale uitvoering van ‘Argus’ weinig wordt gespeeld maar nu terecht zijn plaats krijgt met een wondermooie dromerige solo van tweede gitarist Misha Nikolic. De anti-oorlog song “Warrior” klinkt strijdvaardig en krachtig en evolueert naar een gitaarclimax op de voet gevolgd door het pacifistische “Throw Down The Sword” dat na een stapvoets ritme met tromgeroffel en emotionele samenzang wederom losbarst in een duellerend gitaarfestijn. “Harmony twinkle twinnies” zal Martin zijn twee leadgitaristen noemen.  

Wat al heel het optreden opviel maar nu niet meer aan te ontkomen valt is de groovende harde rockinjectie die het basspel van Turner toedient aan de melodieuze kracht van de songs waardoor rockpower het haalt op subtiliteit en emotie, zeker bij deze epische songs. Die kwestie stelt zich minder als het gaat om regelrechte bluesrockers of het machtige “FUBB” waarmee de toegift begint. Het is smullen voor elke rechtgeaarde Wishbone Ash liefhebber, een lange instrumentale song met staalharde gitaarriffs, gitaarmelodieën en heavy gitaarsolo’s die lijken over elkaar te buitelen. De pret kan niet op met het zelden, althans door de band die de naam officieel mag dragen, gespeelde “Doctor”, een strak gespeelde rocksong uit Wishbone four en als afsluiter de ultieme WA song “Jailbait” een boogie waarin voor een laatste keer de twin gitaren excelleren.

Anno 2017 is het tweestemmig gitaarwerk nog even spectaculair zeker in combinatie met de ijzersterke songs uit Argus. De band staat strak onder leiding van bassist Martin Turner die met prominent basspel voor elke song de melodie uittekent. Zijn zware witte Gibson-basgitaar maakt het geluid veel harder en levert potige versies. Toch verleent Martin Turner door zijn basspel aan zijn oude songs de oorspronkelijke Wishbone Ash toets waardoor ze iets appellerends krijgen.     

Slotsom: de oude wishbone ash songs, de klassiekers zijn in welke versie dan ook niet stuk te krijgen. Muziekliefhebbers moeten niet kiezen maar worden verwend door twee evenwaardige bands. Andy Powell wint als het gaat om de fraaiste luister uitvoeringen, Martin Turner haalt het wanneer het gaat om het aanbrengen van de oorspronkelijke touch d.m.v. soepel interveniërend basspel. Een interessante geslaagde avond met een sterk tweede deel.   

Marc Buggenhoudt

Foto © Steph Byrne (Poppodium 013)


Setlist
Set 1

1.The Beauty of Chaos (Written in the Stars, 2015)
2.Written in the Stars (Written in the Stars, 2015)
3.Falling Sands (Written in the Stars, 2015)
4.The Pilgrim (Wishbone Ash song) (instrumental) (Pilgrimage, 1971)
5.Mystify Me (Written in the Stars, 2015)
6.You See Red (Wishbone Ash song) (No Smoke Without Fire, 1978)
7.Blind Eye (Wishbone Ash song) (Wishbone Ash, 1970)
8.Living Proof (Wishbone Ash song) (Just Testing, 1980)
Set 2
9.Time Was (Wishbone Ash song) (Argus, 1972)
10.Sometime World (Wishbone Ash song) (Argus, 1972)
11.The King Will Come (Wishbone Ash song) (Argus, 1972)
12.Leaf and Stream (Wishbone Ash song) (Argus, 1972)
13.Warrior (Wishbone Ash song) (Argus, 1972)
14.Throw Down the Sword (Wishbone Ash song) (Argus, 1972)
15.Blowin' Free (Wishbone Ash song) (Argus, 1972)
Encore:
16.FUBB (Wishbone Ash song) (instrumental) (There's the Rub, 1974)
17.Doctor (Wishbone Ash song) (Wishbone Four, 1973)
18.Jail Bait (Wishbone Ash song) (Pilgrimage, 1971)

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

POPPODIUM 013, TILBURG - 22/01/17