MONSTERMASH @ DE WAAI, GEEL - 21/01/17

Al voor de zestiende maal tekende het gezelschap van ‘Rock ’n Roll Outlaw’ voor deze organisatie en de voorbije jaren is dat niet meer in JH De Boogaard, maar in de Geelse fuifzaal ‘De Waai’. Monstermash is een festival met een flinke scheut rockabilly, rootsrock, surf, rock ’n roll, country, soul, psychobilly, blues  en aanverwanten. Voor elk wat wils dus.  Vorig jaar stonden er zes bands op het podium,  met onder meer Boogie Beasts en Nico Duportal.

In deze jaargang werd de line-up gereduceerd tot vier bands. The Wallaroos staken als eersten van wal. ‘Een eigenwijs allegaartje mocht de avond al feestend openen’ vermeldde de persmap over dit excentrieke gezelschap uit Eeklo. Een speciaal optreden was dit zonder meer, met de nodige poeha gebracht. Hier en daar viel er een lichtpuntje te noteren (onder meer in het nummer ‘Ska’), maar echt bekoren kon dit zestal niet echt bij de meeste toeschouwers.

Met The Baboons kregen we een ander soort muziek geserveerd. Dit graag geziene vijftal draait al jaren mee in het circuit en ook in het buitenland zijn ze vaak te gast op menig rootsrockfestival. Hun recente album ‘Uptown and Back Again’ (2015), met niet minder dan 12 van de 13 eigen composities opende nog meer deuren voor deze Kempische formatie uit het Turnhoutse. Openen deden de heren met ‘All Set For The Weekend’ en op een piepende microfoon na, werd de toon meteen gezet. Dit was een perfect geoliede machine. Er werd bij momenten een fameuze lap opgegeven met zowel recent als ouder werk: het stevige ‘Texas Sun’ (zie video) , fiftiesrocker ‘Hard To Cool Down’ en  ‘Run Baby Run.’ Het leek wel een jukebox, die best te smaken viel bij het publiek.

Met de sax van gastmuzikant Roel Jacobs kwam er nog meer toegevoegde waarde. Dat was te merken in nummers als ‘Boogie Curse’ en ‘I Fly With You’. Van een heel andere orde was het genietbare gospelnummer  ‘ Toss Me A Rope’. Met het uitdagende ‘Bungalow’, ‘My Search’ en het swingende ‘Rock ’n Roll Baby’ zorgden de heren Arthur De Winter (zang en gitaar), Kristof Koijen (gitaar), Bob De Houwer (bas), Wim De Busser (piano) en  Gust Van Gils (drum)  voor een stomend slot.

Barrence Whitfield

Toen was het de beurt aan ene Barrence Whitfield, een shouter uit het Amerikaanse Jacksonville. Zeker een bekende naam in het circuit en ook zijn originele band ‘The Savages’ waren muzikanten die destijds veel furore maakten. Samen hebben ze al heel wat albums gemaakt en ‘Under The Savage Sky’ (2015) is zijn dertiende schijf. Dit album kreeg vrijwel overal lovende kritieken. Barrence  trotseerde in zijn eentje de grote plas en kwam exclusief voor één show over naar Geel. Hij maakte tijdens het optreden bekend dat hij weinig zin had om terug te keren nu het land op zijn kop gezet werd bij de aanstelling van de nieuwe president.

De 61-jarige shouter, die uitstekend begeleid werd door The Baboons,  stak stevig van wal met ‘Bloody Mary’ en het swingende ‘Big Mamou’. De songs volgen mekaar in snel temp op en ook laat hij soms ruimte voor zijn muzikanten,  zoals in ‘Madhouse’ ,  ‘Wild Cherry’, ‘I Smell A Rat’ en het stevig swingende  ‘Georgia Slop’, met een geweldige saxsolo. Jammer dat de microfoon van de zanginstallatie soms in gebreke bleef. Met ‘Who’s Gonna Rock My Baby’ en ‘It’s Mighty Crazy’ maakte Barrence Whitfield en zijn gelegenheidsband er nog een spetterend en swingend einde aan. 

Mike Sanchez

Toen was het wachten en op Mike Sanchez en zijn kompanen van The Portians. Maar het bleef bij wachten, want de soundcheck bleef maar duren tot grote ergernis van de frontman zelf. De microfoon sputterde andermaal tegen en het zag er dan ook niet goed uit want ondergetekende dacht dat Mike himself er de brui zou aangeven.  Hij begon dan maar, doch de problemen bleven zich voordoen en soms schakelde hij tijdens een nummer gewoon over naar een volgende song en dat was het schitterend swingende  ‘I Don’t Stand A Chance’, waarmee hij de menigte aan het dansen kreeg. Vuurwerk kwam er zeker ook  met ‘Set Fire’ (geweldige pianosolo).

Het publiek genoot met volle tegen van de frontman en zijn uitstekende band die verder bestond uit gitarist Tom Bull, bassist Nick Whitfield en drummer Mark Morgan. Partytime alvast op de tonen van een aantal klassiekers zoals Boom Boom (John Lee Hooker), ‘Blue Boy’ (Jim Reeves), ‘Hip Shake’ (Slim Harpo), ‘Hey Bo Diddley’, ‘Tequila’, ‘Baby Please Don’t Go’ en ‘Sick & Tired', één van de meest gecoverde nummers.  Mike Sanchez sloot in stijl af met ‘Red Hot Mama’ en kwam nog even terug voor een meer dan terechte bis. Ondanks de weinig optimale omstandigheden wegens geluidsperikelen heeft Mike Sanchez er meer van het beste van gemaakt. 

Klasse toch van de man, die voor altijd in onze harten zit sinds zijn zinderend optreden in 1986 met zijn Big Town Playboys in Peer. Toen in het gezelschap van onder meer The Blues Band, Buddy Guy en Rod Piazza & The Mighty Flyers. Gouden tijden, die nooit meer weerkeren…


Sis Van Hoof

Foto © Eric Schuurmans

meer Foto © Eric Schuurmans

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

VIDEO 1- VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 

 

 

 


 

The Wallaroos

The Baboons

Barrence Whitfield