SARAH FERRI @ C-MINE GENK – 25/01/17

‘Een mooi concert van de Gents-Italiaanse Sarah Ferri. Nadat we haar een vijftal jaren geleden ook haar debuutplaat Ferritales (knappe plaat) in C-Mine wisten voor te stellen, was ze er vorige woensdagavond weer met haar tweede album onder de arm, Displeasure genaamd. Op de wip tussen jazz en pop, maar ook wat gipsy-swing invloeden, een beetje folky en hier en daar een knipoog naar Adele en Lana Del Rey. Ook naar de grote zangeressen Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Nina Simone heeft ze goed geluisterd (wie niet?)

En uit dit allegaartje aan invloeden heeft ze haar eigen Sarah Ferri muziek gedistilleerd. Afwisselend, soms huppelend en vrolijk (zoals op Ferritales), een andere keer donker en melancholisch (zoals op Displeasure). Met zijn zessen stonden ze op het podium, waaronder twee dames op viool en cello en backing vocals. Sarah zong en speelde zelf piano.

Ze begon met Look At The Stars, dat ons een beetje aan Skyfall & Adele deed denken. Sarah zong met heldere en volle stem, die de breedvoerige klank van het liedje alle eer aandeed. Ook in Kiss Me hoorden we sterke zang met die mooie stembuigingen- en uithalen. The Moon Is Playing Tricks On Me ging over ontsnappen in de nacht, en het beest in jezelf dat ontwaakt, zo vertelde ze zelf althans. De spooky sound paste dan ook uitstekend bij de tekst.

She’s On Fire zong ze met krachtige volle stem, een prachtig walsje was dit met gloedvolle strijkers en daarna wat contrasterend, harder gitaargeweld. Bijzonder mooi was The Bird With The Broken Wing, een breekbaar en stil liedje met een mooie viool en cello, die het een melancholisch tintje meegaven. Old Habits ging over lang samenzijn, en telkens dezelfde gewoontes van de ander meemaken en het eventuele gevecht daartegen. Er klonk ook een tikkeltje wanhoop in door. Meteen daarna het tegenovergestelde qua sfeer, met het luchtige en jazzy Place On The Moon en het vlotte Jump, beiden afkomstig van Ferri’s eerste plaat.

God Gave Us A Rainbow klonk filmisch en apocalyptisch, een beetje à la Morricone, met een donkere en mysterieuze klank en het daarop volgende, sfeervolle titelnummer Displeasure was zonder meer een topper in de set. When The Giants Play, toepasselijk in deze ‘Trump-tijden’, riep ons op ons vooral niet te laten doen. Een stuwend popnummer met de nadruk op percussie en een indrukwekkend, bezwerend ‘gospel-einde’. Where Home Was was de afsluiter en echt bij het betere werk. Enkel Sara die zong en de gitarist die akoestisch speelde. Een triest maar bloedmooi nummer.

Een sterke set van een uur dus en dan volgden er nog een drietal bisnummers. Eerst Where You There, met Sarah alleen op piano, indrukwekkend. Dan Feeling Fine, in trio gezongen, Sarah met de violiste en celliste swingend op een rijtje. Een grappig liedje en een zaal die mocht meezingen en dat volop deed. Het jazzy All The Way ( Watch Your Lady) zorgde voor een uitbundig einde, zodat je met een glimlach buiten ging...

Marc Vos



 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

C-MINE, GENK - 25/01/17