IRON & WINE @ ANCIENNE BELGIQUE, BRUSSEL- 29/01/18

Tien jaar geleden stond Sam Beam, frontman van ‘Iron And Wine’ in het voorprogramma van Calexico. Vandaag is hij een gevestigde naam in de folkrockwereld en ook buiten Amerika alom bekend. Zijn reputatie en zijn pas uitgebrachte, zesde langspeler, ‘Beast Epic’ maakte voldoende nieuwsgierig om voor deze baardige songwriter naar hoofdstedelijk Brussel af te reizen, waar hij in de muziektempel AB zijn meesterschap in lyrisch/intimistisch songschrijven ontvouwde. Voor een goed gevulde zaal bracht hij een selectie uit zijn rijke songverzameling die in de voorbije decennia alsmaar aangroeide, ook toen hij samen met Ben Bridwell van ‘Band Of Horses’ een tijdlang in zee ging.


Volgens Joni Mitchell bestaat de kunst van de ‘method acting’ erin om alle songlijnen te zingen alsof het de eerste keer is. Zo vertelde toch Nandi Rose Plunkett van Half Waif, die het voorprogramma verzorgde, en dat citaat opdiepte uit het boek ‘Reckless Daughter’, dat zij aan het lezen was. Het is een kunst die ongetwijfeld ook Sam Bean beheerst. Elke song die hij vertolkte kwam over als spontaan en intuïtief, alsof gedachte en muziek ter plekke uit zijn creatieve geest opborrelde, ondanks dat hij de meeste wellicht al vele keren zong. Zo dateert ‘Passing Afternoons’ immers al van 2002 evenals de prachtsong ‘Bird Stealing Bread’, één van de vele hoogtepunten in het rijk geschakeerde concert met vele magische momenten.

In een stemmig decor, waarin de overhangende en van kleur wisselende wolken aan een schilderij van René Magritte deden denken, ving stipt op tijd het concert aan. Die omlijsting paste goed bij de soms surrealistische songteksten van de singer-songwriter, zoals o.m. ‘Last Night’ uit zijn laatste inmiddels zesde langspeler. Dat hij cinematografische filmkunst gestudeerd heeft merk je ook bij andere songs zoals in het fascinerende ‘A House By The Sea’, dat in ritme versnelde met opeenvolgende zware drumslagen als getijde dat tegen de zandruggen opbeukt. Met dit succesnummer, op enthousiast applaus onthaald, wachtte hij echter tot het einde. Vooreerst begon hij samen met zijn vier muziekmaten aan het verstilde ‘Trapeze Singer’, een bede om niet vergeten te worden. Met aan zijn zijde cellist Teddy Rankin-Parker en bassist Sebastian Steinberg, -die met melancholische strijkbewegingen op de snaren meer dan eens voor rillingen zorgden-, vervolgde hij met ‘Grace For Saints And Ramblers’ waarin ook een soort woede doorklonk. De vrouwelijke backing van toetseniste Eliza en drumster Beth voegde een extra gevoelsdimensie toe aan de voornamelijk fragiele songs van Sam Beam.

Het nostalgische ‘Last Night’ was een eerste hoogtepunt . Het intimistische ‘Call Your Boys’, een van zijn oudste songs, verborg een eeuwenoude kwetsbaarheid, waarbij gitaar en piano een warme gloed verspreidden. Het weemoedige ‘The Truest Stars We Know’ kwam uit zijn laatste album, alweer een sublieme beklijvende song. Halverwege het concert bracht hij solo met gitaar twee dromerige songs, waarbij het mistroostige ‘Love Vigilantes’ en het introspectieve ‘Song In Stone’ als zielsmooie pure poëzie uitwaaierden. Als een soort wijze Tolstoj vertolkte hij zijn songs die hij confidentieel aan zijn publiek toevertrouwde. Toen iemand uit de zaal om een ‘Story’ vroeg pareerde hij het verzoek met een kwinkslag. Tussen de songs door verwonderde Sam Beam zich over de volkomen stilte in de zaal, nochtans tot de nok toe gevuld. Maar zijn fans hingen aan zijn lippen, wel wetende dat die gelaagde songteksten om hun aandacht vragen. Zijn soms gefluisterde zangstijl doet daarbij afwisselend aan John Martyn, Nick Drake of Paul Simon denken.

Toen hij zijn bandleden voorstelde, waaronder de bassist met de silly looks, wist je dat het einde nakend was. Die bassist kreeg van het publiek wel het meeste applaus. Er werd een wijntje aangedragen zodat Sam, eens zijn keel verwarmd met nieuwe gloed, kon vervolgen met het bloedmooie haast gevisualiseerde ‘Bird Stealing Bread’ en het verkillend mooie enigszins spookachtige ‘Winter Prayers’ met cellobegeleiding en zware baslijnen. Het kleuren- en klankenspel harmonieerde met de beeldrijkdom van ‘The House By The Sea’ en met het reflectieve ‘Someday The Waves’, dat het einde inluidde. Met de cello, toetsen, percussie, getokkel op hout en de volheid van de klankkleur van de contrabas wisselde voortdurend het coloriet van Sam Beams songs. Daarin ontwaar je een zekere tegendraadsheid, waarbij zijn mijmeringen over sterfelijkheid en zijn terugblikken op wat voorbij is in botsing komen met zijn levensdrang, bedeesde humor en dichterlijke aard, die toch iedere keer weer een belofte inhouden voor wat nog komen kan. ‘Claim Your Ghost’ werd de toegift, waarin hij zijn muziek als ‘clumsy and free’ beschrijft. Beter kan zijn sound worden geduid als ‘dreaming a light in a dark house’.

Marcie

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL

 

Half Waif

Iron & Wine