AD VAN MEURS PRESENTEERT: SAM BAKER @ MENEER FRITS, EINDHOVEN - 22/01/18

De Texaan Sam Baker (63 jaar) is een buitenbeentje. Baker overleefde zoals bekend een bomaanslag in 1986 in Peru maar hield er blijvend letsel aan over zowel fysiek als mentaal. Gedurende het genezingsproces leert de rechtshandige Sam Baker zichzelf linkshandig gitaar spelen, hij kan in deze hand nog maar net een plectrum vasthouden. Ook praten en zingen moet Baker opnieuw aanleren. Het resultaat ruim twintig jaar later: een sprekende zangstijl met hese stem, een beperkte gitaar techniek maar mét de kunst van het weglaten en een realistische kijk op het leven. Het levert onderhoudende breekbare songs op die hij verhalend ten gehore brengt. Met deze beperkte ingrediënten en zijn grote schrijverstalent komt zijn schitterende trilogie tot stand. Pas 16 jaar na datum slaagt Baker er in om de traumatische herinneringen van toen in beklijvende songs om te zetten. Hij doet er 3 albums over, Mercy (2004), Pretty World (2007) en Cotton (2009). Die fatale gebeurtenis is dermate belangrijk dat ze zijn hele wezen en hoe hij vandaag overkomt typeert. Hij is het type songschrijver in de categorie Townes Van Zandt, Guy Clark of John Prine.


Sam Baker verscheen zo’n 10 jaar geleden voor het eerst op een Nederlands podium ten tijde van het ter ziele gegane Blue Highways festival in 2008 en is sindsdien een graag geziene gast op de talrijke singer songwriters podia die Nederland rijk is.

Wie voor het eerst live zonder voorafgaande kennis zou kennismaken met het persona Sam Baker zal even schrikken en zal ongetwijfeld zijn ervaring met andere americana singer songwriters danig moeten bijstellen. (Voor de talrijk opgekomen aanwezigen van merendeels toegewijden geldt dit uiteraard niet). Baker’s verweerde rauwe praatzang is niet ieders cup of tea maar zijn innemende warme persoonlijkheid in combinatie met zijn schrijfmanskunst aan persoonlijke songs in treffende bewoordingen maakt hem authentiek binnen het americana wereldje. Zijn voorlaatste album ‘Say Grace’ (2013) en ook zijn nieuwste ‘Land Of Doubt’ behoren tot het beste wat americana te bieden heeft.

Sam Baker is een lieve wat gekke man die tussen de nummers graag de humor opzoekt en zo (on) gewild in balans ligt met de over het algemeen zwaarwichtige inhoud van zijn songs. In 2014 trad Baker op in trio samen met zangeres Carrie Elkin en pianist Chip Dolan wat bijzondere concerten opleverde. Vandaag had hier ook een trio moeten staan maar percussionist Mike Meadows geraakt vanuit Glasgow niet tijdig met de juiste papieren in Nederland en het is dus niemand minder dan pianist Bart de Win die Baker in zijn eentje gaat begeleiden.

Bart de Win is een getalenteerd veelzijdig muzikant, zanger en componist die naast zijn eigen carriëre solo of met Tip Jar (met partner Arianne Knegt) menig americana artiest begeleidt en hier in zijn thuisbasis Eindhoven en bij Meneer Frits muzikant aan huis is.

Het is voor compagnon Bart de Win een hele klus gefocust te blijven en te anticiperen op Baker’s grapjes terwijl hij gelijk elke vingerbeweging van Baker dient te volgen om het juiste nummer te spelen. Baker schildert als het ware zijn songs met woorden die als verfvegen aan mekaar klitten. In tegenstelling tot zijn laatste albums met zorgvuldig uitgekozen klanken (van piano, blazers, strijkers en trefzekere gitaarlijnen) die de inhoud ondersteunen vertolkt Baker zijn songs live in uitgepuurde vorm tot hun essentie herleid met zijn onnavolgbare onvaste zangstem als leidraad.

Baker beschikt inmiddels over een groter wordend repertoire van 5 albums zodat niet alle klassiekers aan bod kunnen komen. Wel speelt hij aan het begin van het eerste deel meteen 3 nummers op rij uit het nieuwe album ‘Land of Doubt’ met “Summer Wind” ook als openingsnummer. Een wat onheilspellende piano intro en de onmiddellijk herkenbare gebroken stem van Baker zetten een desolate toon. Baker trapt met een voet in het ritme, accentueert met een spaarzame noot op electrische gitaar en een streepje mondharmonica rondt het mooi af. Het typeert de sfeer waaruit muzikaal zal getapt worden: pianoballades met de raspende eigengereide spraakzang en eenvoudig ruw gitaarspel van Baker.

“Same Kind Of Blue” is in sé een prachtig nummer dat handelt over een Vietnam veteraan genaamd Charlie maar Baker lijkt het wat af te haspelen waardoor het niet aanspreekt. Dat geldt ook voor het vertederend mooi luchtige liefdesliedje “Margaret”. Zo laveert Baker wat nonchalant door zijn set en krijgt elke song eenzelfde kenmerkende manier van voordragen. Gelukkig is daar Bart de Win die trefzeker de melodie speelt en alles in goede banen leidt terwijl grappenmaker Baker ongestoord zijn gang gaat en de lachers op de hand krijgt. Hoewel Baker een uniek songschrijver is wil hij halfweg het eerste deel toch een cover brengen. Dat wordt “Some Kind of Love” een naargeestig liefdesliedje van John Stewart. Ondanks de wat overhaaste uitvoeringen door hun excentrieke meester blijven de intrinsieke kwaliteiten van songs als “Isn't Love Great”, “Waves”, “Moses In The Reeds” en “Odessa” overeind in gestripte uitvoeringen met een minimum aan muzikale opsmuk.

Misschien klinkt dit wat oneerbiedig tegenover een artiest van zijn kaliber. Feit is dat Baker in het tweede deel veel meer gefocust lijkt en dat leidt tot fraaie uitvoeringen. Met het prikkelende aan Tom Waits refererende “Button By Button” begeleid door een heerlijk rammelende piano krijgen we zowaar meteen een hoogtepunt. Bij het ingetogen “Peace Out” pakt Baker de juiste toon bij de juiste woorden. Wondermooi zijn de uitvoeringen van de tittel songs “Pretty World” (met Bart de Win op accordeon) en de eenvoudige piano ballade “Say Grace”.

Ook de tweede cover van de avond “Duncan” van Paul Simon eigent Baker zich toe op zijn geheel eigengereide wijze. Sterk! Helemaal stil word je bij het adembenemend mooi piano lied “Say The Right Words” waarvan de breekbare woorden in combinatie met Baker’s onvaste stem je diepste gevoelens raken. “Psychic” en “Land Of Doubt” zijn dan donkere songs omgeven door atmosferische klanken. Ze zijn de voorbode voor de songs die het allemaal zeggen, het hartverscheurend ontroerende “Broken Fingers” en het indringende “Angels” met de rake slotzin “Everyone is at the mercy of another one’s dream”. Baker vertelt voor de zoveelste keer zijn dramatisch verhaal alsof het gisteren was, aangrijpend met horten en stoten en zingt als een overlevende subtiel met wat piano, gitaar en mondharmonica. Hoe triestheid wordt omgezet in schoonheid en hoe eenvoud en zeggingskracht het halen van technisch vermogen. “Go In Peace” blijft een mooie hymne om de avond af te sluiten maar dat doet Baker finaal liever met de leuke uitsmijter “Truale”. Een staande ovatie en een blije Sam baker nemen afscheid van elkaar.

We hebben weer eens onze portie hartverwarmende Sam Baker muziek binnengekregen waarmee we met veel plezier de rit naar Antwerpen terugrijden.

Marc Buggenhoudt

Foto © Ronald Rietman

Set List:

Deel 1

1.Summer Wind (Land of Doubt, 2017)
2.Same Kind Of Blue (Land of Doubt, 2017)
3.Margaret (Land of Doubt, 2017)
4.Signs (Cotton, 2009)
5.Isn't Love Great (Say Grace, 2013)
6.Some Kind Of Love (John Stewart cover) (Wingless Angels, 1975)
7.Waves (Mercy, 2004)
8.Moses In The Reeds (written w/ Mary Gauthier) (Land of Doubt, 2017)
9.Odessa (Pretty World, 2007)

Deel 2

10.Button By Button (Say Grace, 2013)
11.Peace Out (Land of Doubt, 2017)
12.Pretty World (Pretty World, 2007)
13.Say Grace (Say Grace, 2013)
14.Duncan (Paul Simon cover) (Paul Simon, 1972)
15.Say The Right Words (Cotton, 2009)
16.Psychic (Pretty World, 2007)
17.Land Of Doubt (Land of Doubt, 2017)
18.Broken Fingers (Pretty World, 2007)
19.Angels (Mercy, 2004)
20.Go In Peace (Say Grace, 2013)
21.Truale (Mercy, 2004)


 

Artiest info
website  
facebook  

MUZIEKCENTRUM, EINDHOVEN