THE STRYPES @ AB, BRUSSEL – 30/01/18

Wat is er nodig om de gouden jaren 60 te doen herleven? Een handvol stoffige platen die in één of andere themaradio-uitzending nog eens de weg naar de radiogolven vinden? Een opiniestuk in een kwaliteitskrant over hoe alles vroeger beter was? Of misschien wel een foute dansavond in het plaatselijk cultureel centrum, bijgewoond door de protagonisten van weleer? Het antwoord is driemaal neen. Het is een kwartet prille Ierse twintigers die de AB in Brussel komen overnemen, gewapend met songs uit ondertussen drie langspelers, inclusief het vorig jaar verschenen Spitting Image.


Dat het hen menens is wordt meteen duidelijk gemaakt met een door de opzwepende basgitaar van Pete O'Hanlon aangestuwde bluescover Rollin’ and Tumblin’. Voeg aan deze sneller rocker nog de mondharmonica van Ross Farrelly toe en de ingrediënten voor een avondje rocken like it was 1969 worden in een prikkelend voorgerechtje gegoten. De performance van Eighty-Four, meteen te herkennen aan zijn typische intro, maakt duidelijk dat eerste gewin in dit geval alles behalve kattegespin is. Bovenop dit duo uitstekende openingssongs, werkt de excentrieke en energetische speelstijl van bassist O’Hanlon uitermate aanstekelijk en geeft gewoon goesting in meer. Aan die goesting wordt perfect voldaan met Cruel Brunette, dat dan wel begint met een rustigere openingsstrofe, daarna drijven de drums het tempo van de song op, om ten slotte te belanden bij een zeer aanstekelijk refrein en dito gitaarriff. Hoewel dit nummer op plaat niet bij de meest opvallende hoort, kan het live uitermate verrassen.

Tempo is een van de sleutelwoorden van de avond: een snelle opeenvolging van de relatief korte songs, snelle baslijnen, metronomische drumslagen en snedige démarrages van instrumenten en zang. I Need A Break From Holidays illustreert dit met verve. Ook Black Shades Over Red Eyes begint aanvankelijk als een iets melodieuzere song, maar live worden er heel wat versnellingen ingebouwd. Meer dan in de albumversie. De kleine moshpit vlak voor het podium weet dit absoluut te appreciëren. De eerste echte mokerslag van de avond wordt verzorgd door Hometown Girls. Er zijn weinig songs die je doen headbangen en swingen tegelijk. Hoewel die combinatie er waarschijnlijk niet uitziet, is het in ieder geval pure fun. Iets minder fun is het wanneer je poging tot stagediven iets sneller en directer dan verwacht eindigt met een snoekduik tegen de onzachte vloer van de AB. Het overkwam een iets te enthousiaste fan. Maar ach, een hart onder de riem onder de vorm van een “Let’s hear it for our fallen hero!” van zanger Farrelly en wat support van het publiek doen wonderen voor het herstel.

De freewheelende mondharmonica van Ross Farrelly, ook dat is The Strypes. In Easy Riding blijkt dit het middel bij uitstek om de dan al geweldige sfeer in de AB nog wat op te stoken. Het ritme laten meeklappen door het publiek is ook nog steeds een bekend hoofdstuk in het grote handboek der rockconcerten. Nu de sfeer er goed inzit, schakelen The Strypes halfweg de avond op het gepaste moment over naar een meer bluesy song. Met een Muddy Waters - bluesriff, jankende gitaarsolo’s van gitarist Josh McClorey, uitstekende vocals en een pulserende bas heeft Angel Eyes alles wat een moderne bluesrocksong moet hebben. De lange pauze halfweg het nummer om het publiek uit te dagen is daarbij ook maar één van de vele voorbeelden die aantonen dat The Strypes enorm aan podiumprésence en rock ’n roll gehalte hebben gewonnen sinds ik ze een viertal jaar geleden als tieners al zag spelen in de AB. Een ander voorbeeld hiervan is de aanstekelijke gimmick tussen zanger Farrelly en bassist O'Hanlon die regelmatig op het ritme van de muziek op elkaar afgestemde kleine danspasjes uitvoeren. De show wordt verzorgd, dat is duidelijk.

Great Expectations is een rustigere, meer klassieke rocksong met een refrein dat zoals zo vaak in dit type songs gericht is aan een dame. In dit geval wordt een zekere Rosie bezongen. Een topsong die live wat afsteekt tegen de andere nummers, maar gewoon de veelzijdigheid van The Strypes onderstreept. Wie toch even de aandacht liet verslappen wordt met Mystery Man en Oh What a Shame weer vakkundig door elkaar geschud. De band gaat weer in overdrive met prettige garagerock die het onmogelijk maakt om stil te blijven staan. Een klaagzang zet de volgende knaller Still Gonna Drive You Home in, waarin er uitgebreid tijd en ruimte is voor klassieke oh-oh-oh zangpartijen met het publiek. Blijkbaar echter niet genoeg tijd en ruimte, want ook na het einde van de song blijft het publiek vrolijk doorgaan. The Strypes reageren gevat en zetten bij wijze van vroeg bisnummer de eerste strofe in van Psycho Killer van Talking Heads.

Voordat we echter aan de echte bisnummers beginnen, is er eerst nog Scumbag City Blues, met zijn eenvoudige maar daardoor des te meer aanstekelijke refrein dat zich ideaal leent voor een partijtje meebrullen. Scumbag City Blues! Scumbag City Blues! Voeg daarbij nog het op vraag van Farrelly massaal knielen van het publiek, om vervolgens op het juiste moment allen samen weer recht te springen en we hebben een tafereel rockfestival waardig.

De bisnummers gaan gewoon op dit elan verder. Heart of the City begint met een gigantische drumpartij. Het tempo is zowaar nog een versnelling hoger geschakeld en het nummer voelt bijgevolg ontegensprekelijk aan als punk. De kreten in het refrein geven het tempo aan, een scheurende gitaarsolo vult aan en een oerschreeuw van Farrelly wordt enkel nog overklast door de drums die zowat door de geluidsmuur knallen. Dit nummer is gewoon shaken van begin tot einde. Blue Collar Jane, de doorbraaksingle van de band uit 2013 heeft de eer al dat moois definitief af te sluiten. Het publiek geniet en de bandleden wagen zich aan wat podiumspielerei zoals gitaar spelen achter de rug. Als ultieme krachttoer perst de bassist, die al heel de set heeft staan twisten alsof de duivel ermee gemoeid is, er nog een laatste spurt en stagedive uit. Deze keer gelukkig wél geslaagd. Zo moet dat dus: komen, zien en overwinnen.

Stijn Van Gysel

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL