WINTERLAND ‘76 @ DE ROMA, ANTWERPEN - 26/01/18

Aan alle mooie liedjes komt een einde, en dit mag je letterlijk nemen als je het hebt over het project Winterland ’76 – een hommage aan The Band en meer bepaald hun door Martin Scorsese geregistreerde rockumentary ‘The Last Waltz’. Het was gitarist Gianni Marzo die, tijdens een lange saaie treinreis, het idee lanceerde om iets te doen rond The Band. Hij vond in Piet De Pessemier, Maarten Moesen, Dimitri Vossen, Hans De Prins en Brecht Plasschaert de ideale brothers in crime om zijn plan te kunnen uitvoeren. Het brainstormen nam heel wat tijd in beslag en het duurde nog lang alvorens er effectief een concept uit de bus kwam. Maar wat voor één? Het werd een titanenklus, een levenswerk zeg maar. Uit het immense oeuvre dat The Band met ‘The Last Waltz’ ons naliet, distilleerden deze bovengenoemde heren een uitgebalanceerde setlist waarin alle Band klassiekers aan bod kwamen.

In november 2016 waren we getuige van de voorstelling van het hele project in de AB club en werden we danig van onze sokken geblazen. Nu bijna anderhalf jaar en een hele tournee langs culturele centrums – ze speelden zelfs op Blues Peer - later mogen we hun afscheid meemaken in de Roma. Deze zaal is uitermate geschikt voor dit soort evenementen. Qua uitzicht en vorm doet hij zelfs een beetje denken aan de Winterland Ballroom in San Francisco waar The Band op 25 november 1976 hun afscheid gaven. En simultaan met de film krijgen we vanavond ook weer een hele keuren aan gasten die een nummer komen brengen.

Brecht Plasschaert is ondertussen vervangen door Cleo Janse op piano en zang en ook de blazers Alban Sarens (saxofoon) en Sam Joris (trompet) zijn van de partij. Er wordt direct fantastisch geopend met ‘Don’t Do It’, onmiddellijk gevolgd door ‘W.S. Walcott’s Medicine Show’. Het valt me op dat deze heren na anderhalf jaar intens toeren nog grote progressie hebben gemaakt. Ze zijn hechter en strakker op mekaar ingespeeld en – net als The Band destijds – schakelen ze feilloos over van het ene genre naar het andere. Rock, pop, country, soul, blues of folk, geen enkel genre heeft blijkbaar geheimen voor hen. Zingen doen ze allemaal. Maarten Moesen is weergaloos als alter ego van drummer/zanger Levon Helm, maar ook Piet De Pessemier laat zich niet onbetuigd. Zijn versie van Neil Young ‘Helpless’ is nu al een klassieker en dit zonder cocaïne snotbel. Wie hier het fijne van wil weten moet de film nog maar eens (her)bekijken. Annelies Van Dinter van de band Echo Beatty is de eerste gaste. Zij mag ‘Evangeline’ ten gehore brengen en vertolkt zo de rol van Emmylou Harris. Neeka die aangekondigd wordt als de Antwerpse Joni Mitchell mag een meesterlijke versie van ‘Coyote’ komen neerzetten.

Niels Hendrix van Fence neemt de rol van God op zich of liever Eric Clapton en een zinderende ‘Further Up On The Road’ is ons deel. Wat een energie heeft die man in zijn lijf zeg? Dan is het tijd om het wat rustiger aan te doen. Volgens bezieler Gianni Marzo is ‘It Makes No Difference’ één van de mooiste liefdesliedjes ooit geschreven. Een kolfje naar de hand van – weeral – Piet De Pessemier. De zaal, die goed gevuld is en gezellig is ingedeeld met tafeltjes en stoelen met aan de zijkanten staanplaatsen zodat iedereen een uitstekend zicht heeft, wordt er weliswaar stil van. Tijd om na te denken of te laten bezinken is er niet want daar zijn de volgende gasten al. Pascal Deweze brengt ‘Unfaithful Servant’ en Jan De Smet van de Nieuwe Snaar ontpopt zich als een Neil Diamond sound-a-like in ‘Dry Your Eyes’. Een weekje geleden nam onze eigenste Kirri dit nummer nog voor z’n rekening toen ze in het CC in Herk-de-Stad stonden. Met ‘The Shape I’m In’ en ‘The Weight’ zijn we toegekomen aan de echte klassiekers van The Band. Winterland ’76 is gewoon subliem.

Dit is genieten met grote G. Als je dit allemaal aanhoort dan weet je waarom The Band zo populair was en waarom ze de uitvinders van de Americana worden genoemd. Ze eigenden zich alle Amerikaanse muziekstromingen toe en dit was toch wel lovenswaardig daar alle groepsleden, op Levon Helm na, allen Canadezen waren en zodoende niet opgegroeid met de Amerikaanse muziekcultuur. En het feestje is nog lang niet afgelopen. Koen Kohlbacher van Birds That Change Colour komt zijn interpretatie van ‘Baby Let Me Follow You Down’ brengen en brengt zo een jonge Dylan tot leven. Hoogtepunt na hoogtepunt volgen mekaar op. Maar voor mij persoonlijk is de vertolking van Iwein Segers – inderdaad de stand up comedian – de overweldigende trap. Hoe hij hier weer ‘Caravan’ van Van Morisson neerzet is gewoonweg Masterclass. Tijdens zijn enthousiasme valt zijn pet van z’n hoofd, wel de mijne gaat er van bewondering af. Hoedje af voor deze prestatie. Mocht zijn comedy carrière ooit in het slop raken dan moet hij een band bijeen zoeken en gaan toeren. Iedereen gaat er versteld van staan. Met Mauro Pawlowski zijn we aan het eind van de gastenlijst gekomen. Hij brengt ons een uitgesponnen maar daarom niet minder begeesterende ‘Like A Rolling Stone’. Klasse.

Dit Winterland project is voor mij één van de boeiendste muzikale projecten die men de laatste jaren in mekaar heeft gebokst. Een Huzarenstukje zonder weerga. En je zou er spijt van krijgen dat het hierna ophoudt met bestaan. Als ik zo rond me kijk zie ik heel wat jonge mensen die komen genieten van muziek die werd gemaakt toen zij nog niet eens geboren waren. En dat op zich is al een verdienste. Dat alleen al geeft dit Winterland ’76 bestaansrecht. Ze transformeren met het nodige respect en bewondering de muziek van één van de meest tot verbeelding sprekende supergroepen uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis tot een geheel vol eigen interpretatie en steken de nummers in een modern jasje. Als kers op de taart krijgen we een schitterende versie van ‘The Night They Drove Old Dixie Down’ gevolgd door ‘Up On Cripple Creek’ het openingsnummer van de film. Onder luid applaus worden de muzikanten terecht teruggeroepen voor een bisronde. Een a-capella versie van ‘Rocking Chair’ en een met bombastische orgelintro ingezette ‘Chest Fever’ later is het over en uit. Mooie liedjes duren inderdaad niet lang. Toch wil ik een warme oproep doen aan al deze muzikanten, deze bezielers van het project om er toch eens over na te denken om nog even verder te doen met deze unieke ervaring. Beschouw het als een missie om al die jonge mensen die naar jullie concerten komen kijken te bekeren en in te wijden in de wondere wereld van The Band. Zij zullen jullie eeuwig dankbaar zijn, neem het van mij aan.

Wim ‘Huibbe’ Huybrechts

Setlist: Don’t Do It/ W.S. Walcott’s Medicine Show/Time To Kill/Tears Of Rage/Ophelia/This Wheel’s On Fire/Across The Big Divide/Evangeline (Annelies Van Dinter)/Helpless/Coyote (Neeka)/Further Up On The Road (Niels Hendrix)/It Makes No Difference/Unfaithful Servant (Pascal Deweze)/Dry Your Eyes (Jan De Smet)/The Shape I’m In/The Weight/Baby Let Me Follow You Down (Koen Kohlbacher)/Caravan (Iwein Segers)/Like A Rolling Stone (Mauro)/The Night They Drove Old Dixie Down/Up On Cripple Creek//// Rocking Chair/Chest Fever

Foto's © Yvo Zels

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA, BORGERHOUT