GRAHAM NASH @ DE GROTE POST, OOSTENDE – 18/07/18

Graham Nash, stichtend lid van zowel The Hollies als Crosby, Stills, Nash (& Young), kennen we uiteraard van de vele onvergetelijke prachtsongs die door de jaren heen uit zijn pen vloeiden. De tot Amerikaan genationaliseerde Brit toerde drie jaar geleden nog samen met David Crosby en Steven Stills en was toen voor het laatst te zien in ons land maar door onderlinge twisten viel CSN uit mekaar en als het van Nash afhangt deze keer definitief. Dit bleek meteen het startsein om zijn leven een andere wending te geven. Hij scheidde van zijn vrouw Susan Sennett na 38 jaar huwelijk en begon een relatie met Amy Grantham, een blonde deerne uit de filmwereld die nog niet was geboren toen hij met Susan trouwde. Bovendien bracht hij na jaren nog eens een soloplaat uit, This Path Tonight (2016), die geheel onterecht onder de radar van vele muziekliefhebbers bleef hangen. Voor dit album werkte hij samen met producer/gitarist Shane Fontayne, een oudgediende van zowel Bruce Springsteen, Joe Cocker als Sting. Samen met deze Fontayne en Todd Caldwell, de Hammond B3-speler die tot de CSN tourband behoorde, staat Graham Nash vandaag op het met witte brandende kaarsen bezaaid podium in Oostende. U voelt het huiskamersfeertje al hangen. En inderdaad, onze gastheer doet er alles aan om er een gezellige avond van te maken. Zijn setlist bestaat uit de nummers die de mensen willen horen aangevuld met de beste songs uit zijn recent album. Dit alles aangevuld met geestige anekdotische verhalen over het ontstaan van zijn liedjes of over de mensen met wie hij door de jaren heen heeft samengewerkt.


De meester singer-songwriter opent met Taken At All, een Crosby/Nash samenwerking uit de plaat Whistling Down The Wire (1976) over verloren vriendschappen en over de emotionele tol die men als artiest ‘on the road’ dient te betalen. Enige spijt over het verleden voelen we ook opborrelen in het daarop volgend bescheiden CSN hitje Wasted On The Way, waarin de stemmen van de drie muzikanten voor het eerst prachtig samensmelten. De samenzang tijdens heel dit concert hoeft overigens nauwelijks onder te doen voor de vocale prestaties van Nash en zijn heilsbroeders van CSN(Y) uit het verleden en dat is op zich toch al opmerkelijk.

“Zijn er soms fans van the Hollies in de zaal,” vraagt de zanger ons waarop een flink deel van het publiek positief reageert. “Tja, dat zegt dan wel iets over jullie leeftijd,’ grapt Nash om daarna uit te pakken met het alom bekende ‘Bus Stop’, de enige verwijzing overigens naar zijn eerste groep tijdens dit optreden.

Nash introduceert Immigration Man met het relaas dat hij het als Brit nooit zo makkelijk had om de grens van de Verenigde Staten over te steken, in tegenstelling tot zijn Amerikaanse vrienden. De irritatie hieromtrent leidde als vanzelf naar de song die ook voor andere mensen in 2018 nog actueel blijkt. Zoiets geldt overigens ook voor nummers als Military Madness of de protestsong Chicago.

Ondertussen worden we muzikaal verwend door het sublieme snarenwerk van Fontayne die als begeleider meer van instrument (Fender, Gretch, akoestische gitaar, mandoline) wisselt dan de gemiddelde vrouw van kleding in het pashokje van een outlet store tijdens de solden. Het uitgebalanceerd orgelspel van Caldwell doet daar dan nog eens een schepje instrumentaal genot bovenop. Een mooie illustratie hiervan is het epische Wind On The Water, een relaas van een zeiltochtje met David Crosby waarbij een walvis in beeld komt.

Voor de pauze pakt Graham Nash nog verrassend uit met een gesmaakte versie van A Day In The Life van The Beatles, dé groep die nog steeds blijft inspireren, ver boven alle generaties heen.

Na de pauze volgen hoogtepunten elkaar op: het huppelende Marrakesh Express bijvoorbeeld over een Marokkaanse treinreis langs de hippie route of het licht erotische Lady Of The Island, ooit geïnspireerd door Joni Mitchell, de vroegere geliefde van de zanger. Ook hier valt de mooie samenzang van de muzikanten weer op.

Graham Nash weet ook door enkele recentere nummers te imponeren. Het nostalgische Golden Days waarin hij zich hardop afvraagt “What happened to ‘All you need is Love’?” grijpt zondermeer naar de keel en Myself At Last heeft zelfs iets van een persoonlijk testament van een man die na een woelige levenstocht eindelijk zichzelf weet terug te vinden.

De grootste kleppers komen het laatst: het in mysterieuse muzikale nevelen ontwikkelend Cathedral met Nash op keyboards blaast ons omver waarna o.m. de grote hits Our House en het flink meezongen Teach Your Children (opgedragen aan alle leerkrachten) het verhaal helemaal afmaken. De 76-jarige Woodstock veteraan krijgt voor zoveel moois een welverdiende staande ovatie van zijn trouwe publiek. Hij kan wat ons betreft nog jaren mee.

Shake

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DE GROTE POST, OOSTENDE