STEVE WINWOOD @ OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN - 04/07/18

De laatste noten van Elvis Costello waren nauwelijks uitgeklonken of daar staat al een andere Britse legende op het podium van het Rivierenhof, Steve Winwood. Winwood is inmiddels 70 geworden en het minst wat men kan zeggen is dat hij tot nu toe een rijk gevulde muziekcarrière heeft gehad.



Als prille tiener, hij was nauwelijks 14 jaar, maakte hij met zijn broer Muff deel uit van The Spencer Davis Group die in 1965 een grote hit scoorde met “Keep On Running”. Op dat moment was Steve Winwood al een zeer getalenteerd pianist en zijn stem klonk op jonge leeftijd al zeer volwassen. Winwood schreef en zong voor de band de hit “Gimme Some Lovin’”. In 1967 verliet hij The Spencer Davis Group om met Jim Capaldi, Dave Mason en Chris Wood de groep “Traffic” op te richten. Een allegaartje van stijlen blues, rock, folk, psychedelica met de nodige improvisatieruimte voor de bandleden, geen goedkope imitatie meer van de Amerikaanse R&B maar een interpretatie van het eigen Brits muzikale erfgoed gecombineerd met de geïmporteerde stijlen. Voor Steve Winwood een echte speeltuin, weg van het popformaat van de Spencer Davis Group. De muziek werd veelal geschreven door Steve Winwood op teksten van Jim Capaldi. Zijn muzikale talenten werden ook door collega muzikanten opgemerkt, zo vroeg Jimi Hendrix Steve om de orgelpartijen van “Voodoo Chile” in te spelen op zijn album “Electric Ladyland” en in 1969 vroeg Eric Clapton Steve om zijn nieuwe superband “Blind Faith” te komen vervoegen, samen met Ginger Baker en Ric Grech. De band bleef nauwelijks één jaar bestaan maar bracht toch het prachtige, goed verkopende album “Blind Faith” (1969) voort.

In de jaren zeventig maakt hij nog enkele albums met “Traffic” om nadien alleen nog wat muzikale studio bijdrage te doen voor andere artiesten, vooral dan op zijn Hammondorgel maar ook zijn hoge tenorstem die veel van Ray Charles weg heeft blijft in trek bij collega muzikanten.

Zijn grootste succesperiode kent Steve Winwood in de jaren tachtig met zijn soloalbums. “Arc Of A Diver” (1980) en het vooral in 1986 uitgebrachte “Back In The High Life Again”. Met een gladde productie en een op synths berust geluid werden deze albums wereldwijde eclatante successen. Voor dit laatste album kreeg hij dat jaar 2 Grammy’s, “Best Male Pop Vocal” en “Best Record Of The Year”. Verleden jaar bracht de man “Steve Winwoods Greatest Hits Live” uit, gevolgd door een uitgebreide tour door de VS en Europa.

De fans die een resem hits verwachtten uit zijn soloalbums, helaas pindakaas, geen “While You See A Chance”, “Valerie”, “Roll With It” of “Back In The High Life Again”, enkel zijn Amerikaanse nummer 1 hit “Higher Love” mocht de set afsluiten. Met een lange intro op het hammondorgel opende men met het bekende “I’m A Man” van The Spencer Davis Group met het Trafficnummer “Pearly Queen” eraan gekoppeld. Dat Steve Winwood een fantastische live band heeft weet men al langer, ze krijgen dan ook alle ruimte om te soleren en hun talenten te uiten. Gitarist Jose Neto weet de aandacht naar zich toe te trekken met een heerlijke gitaarsolo tijdens het jazzy nummer “Them Changes”, een nummer van Buddy Miles ooit drummer bij Jimi Hendrix. De band speelt zonder bassist, Steve Winwood speelt bas op zijn Hammondorgel gebruikmakend van baspedalen. Drummer Richard Bailey en percussionist Edwin Sanz zorgen voor de beat, de conga’s en tamtam zorgen voor een Latijns geluid, passend bij deze broeierige avond. Dat Steve Winwood ook een uitstekend gitarist is bewijst hij op “Can’t Find My Way Home” en “Had To Cry Today” nummers uit zijn Blind Faith periode. Een uitstekend muzikant is hij zeker, een spreker al wat minder, gisterenavond heeft hij in het prachtige oude centrum van Antwerpen voetbal gekeken en het vervolg van de avond zal bestaan met wat men al bezig was ‘vintage music’ spelen.

We krijgen lange uitgesponnen versies van heerlijke nummers vooral uit zijn Traffic periode, “The Low Spark Of HighHeeled Boys”, “Empty Pages” en het zeker 15 minuten durende “Light Up Or Leave Me Alone”, waar elk bandlid zijn solomoment krijgt. Multi-instrumentalist Paul Booth vergast ons op een jazzy sax solo, Edwin Sanz speelt zijn conga’s met handen en ellebogen, Neto’s gitaarsolo is heerlijk om naar te luisteren en te kijken en de strakke beats van Bailey zorgen ervoor dat het tempo niet omlaag gaat, Steve Winwood soleert vanachter zijn orgel en ziet en hoort dat het weeral goed is. Musician’s music heerlijk om naar te luisteren. Alhoewel het publiek wel enthousiast is na elk nummer zijn het toch de bekendere nummers zoals afsluiter “Higher Love” die een deel van het publiek aan het klappen en dansen zet. Ook “Gimme Some Lovin’”, het tweede bisnummer gaat er bij het publiek in als zoete koek en al worden er nogal wat hits aangevraagd de band buigt dankbaar voor zijn publiek en verlaat het podium. 11 nummers in negentig minuten spelen geeft een erg hoog gemiddelde per nummer, niet iedereen zal daarmee tevreden zijn en zal zich “Steve Winwood Greatest Hits Live” wel anders voorgesteld hebben, wij hebben alleszins genoten van deze band.

Luc Nuyts

Foto's en fotoalbum © Sonja Schepers

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OLT RIVIERENHOF, ANTWERPEN