Veelbelovende affiche maakt zijn belofte waar!

Gent Jazz staat vanavond in het teken van de Portugese en Braziliaanse muziek.

Cibelle (spreek uit See-bell-ee) mag vanavond de festiviteiten openen. Deze Braziliaanse zangeres (ze woont nu in Londen) heeft er reeds een boeiend leven opzitten. Zo was ze in een vorig leven model, actrice, enz. maar heeft uiteindelijk gekozen voor een muziekcarrière Zij heeft dit jaar haar derde cd “Las Vênus Resort Palace Hotel” uitgebracht, een conceptalbum over overlevenden na de Apocalyps. Deze mensen verblijven in dit hotel. Het lijkt allemaal wat zwaar op de hand maar dit valt best mee. Want in dit hotel speelt Sonja Khalecallon (haar alter ego) & Los Stroboscopious Luminous elke avond de pannen van het dak. Benieuwd of ze vanavond het dak van de tent krijgt.

Het podium is zeer kleurrijk aangekleed. De microfoonstandaards zijn omhuld met kerstversiering en voorts zijn er veelkleurige doeken alom op het podium. Cibelle zelf is ook bont gekleed en zwaar opgemaakt. Ze beperkt zich tot de nummers van haar laatste cd, die exact in dezelfde volgorde worden gebracht als op plaat. Openingsnummer “Underneath The Mango Tree” kent een reggaeachtig ritme. “Man From Mars” wordt met de nodige electrogeluiden versierd en drijft op een primitieve drumpartij. Cibelle heeft een groot stembereik en kan hoog uithalen. “Melting The Ice” is een walsje met bevreemdende electro toevoegingen.”Lightworks” heeft als basis een orgelpartij . Cibelle zingt deze song heel klagerig maar helaas ook wel een beetje zagerig.

Het is geen direct toegankelijke, gemakkelijk in het oor liggende muziek met grillige tempowisselingen. “Sad Piano” heeft zeer zonnige, Afrikaans aandoende gitaarklanken. Ze vindt ons maar een mak publiek. Het publiek blijft inderdaad braaf op de stoeltjes zitten. Ze veronderstelt dat “we are dancing on the inside”. Op het einde van de set krijgt ze het publiek uiteindelijk toch enthousiaster en wordt er wat meegeklapt. Het minste wat kan gezegd worden is dat ze een boeiende artieste is. Vooraleer je naar een concert van haar gaat, luister je best vooraf toch al eens naar haar muziek.

Dan is het de beurt aan de “Rainha do Fado”, de Koningin van de Fado: MARIZA! Sinds het overlijden van Amalia Rodrigues in 1999 heeft zij deze kroon geërfd. Zij krijgt bij aanvang, nog voor ze één noot gezongen heeft, reeds een staande ovatie. Het is dan ook de derde keer dat ze hier speelt en blijkbaar heeft ze de vorige keren indruk gemaakt. Ze ziet er prachtig uit in haar paarse jurk. Haar begeleidingsband bestaat uit 2 gitaristen (één op de Portugese gitaar en de andere op akoestische gitaar), bassist, drummer en pianist. Ze geeft ons mee dat ze geen Nederlands spreekt, enkel “dank u wel”. Dat zal ze regelmatig gebruiken om het publiek te bedanken.

Zij begint haar concert met “Já Me Deixou” uit haar laatste cd “Terra”. Met “Maria Lisboa” brengt ze een hommage aan de stad waar ze woont. Ze weet het publiek ongelooflijk goed te bespelen en laat ons een eerste keer meezingen. Ze roemt ons dat we een echt kerkkoor zijn. “Chuva”, net als het vorige nummer uit haar debuutcd “Fado Em Mim”, wordt gedomineerd door het virtuoze samenspel tussen de 2 gitaristen. Dit gecombineerd met de formidabele stem van Mariza zorgt voor kippenvel ondanks de tropische temperatuur in de tent.

Vanaf “Beijo De Saudade” komt pianist/trompetist Simon Wadsworth het gezelschap vervoegen. De pianoklanken en de subtiele drums, gecombineerd met de doorleefde stem van Mariza (op cd is het een duet met Tito Paris) zorgen ervoor dat dit nummer een absoluut hoogtepunt wordt. Het is een droevig liefdesverhaal over een geliefde die niet meer terugkomt. Ze werpt kushandjes naar het publiek dat het bijna niet meer houdt. De intro van “Primavera” doet me aan “Zorba De Griek” denken, de stemuithalen van onze sterzangeres zorgen voor een ware apotheose.

Ze speelt wat met haar publiek. Ze laat delen van het publiek tegen elkaar strijden om te zien wie het hardst kan zingen of klappen. Ze kent de truken van de foor om de mensen te entertainen, maar ja het moet niet altijd even ernstig zijn op een festival. De drummer mag zijn kunnen tonen met een ellenlange drumsolo; dit is echter niet aan mij besteed. Als slotakkoord begeeft Mariza zich tussen het publiek en geeft handjes aan de eerste rijen. Ja, ja, ze hoeft geen lessen meer te krijgen hoe ze een publiek moet inpakken. Een staande, minutenlange ovatie is haar deel. Een bisnummer zit er gezien de strikte timing niet meer in. Het dak van de tent gaat er – gelukkig figuurlijk – af.

Gilberto Gil voorstellen in enkele lijnen is onbegonnen werk. Deze Braziliaanse grootheid heeft zo’n bewogen leven achter de rug dat enkel een uitgebreide biografie je een beeld kan schetsen van deze uitermate boeiende persoonlijkheid. Hij is, samen met o.a. Caetano Veloso (onlangs nog in de AB), één van de grondleggers van de Tropicálica-beweging, de muziekstijl waarbij traditionele Braziliaanse muziek vermengd wordt met popinvloeden.

Hij begint met een gitaarsolo het openingsnummer van zijn nieuwe cd “Fé Na Festa”. Hij stelt al direct zijn groep voor, bestaande uit 2 percussionisten/drummers/trommelaars, bassist, violist, accordeonspeler en 2e gitarist naast Gilberto zelf. Hij hoopt dat we het concert goed vinden zodat de kranige 68-jarige nog eens mag terugkomen. Eerst toch even luisteren. Hij brengt vanavond de muziek uit het Noordoosten van Brazilië, namelijk de Baião.

“Dança Da Moda” is een lekker swingend nummer met een rijke instrumentatie, zeer dansbaar, maar gebracht voor een (voorlopig?) zittend publiek. “Assim Sim” wordt voorzien van handgeklap en meegezongen door de aanwezige Portugese/Braziliaanse kolonie. Het valt op wat een sympathieke, goedlachse man Gilberto is, hij staat echt te genieten op het podium. In “Estrella Azul do Céu” – Blauwe ster aan de hemel – vloeien accordeon en viool wonderwel in elkaar.

De Baião-muziekstijl heeft heel wat invloeden uit de Europese muziek van o.a. Ierland en Duitsland. Hij hoopt dat deze wat meer gepromoot wordt in Europa. Vanaf “Oi Eur Aque De Novo” begint het publiek zich te begeven naar de ruimte waar gedanst kan worden. Deze dansvloer loopt snel vol. Ook Gilberto probeert wat danspasjes op het podium maar echt soepel gaat het niet meer maar best ok voor zijn leeftijd.

Hij brengt met een aantal nummers een ode aan de grondlegger van het Baião-genre, Luiz Gonzaga. Het tempo gaat nummer per nummer crescendo en in het door Gilberto zelf omschreven Hot Stuff-nummer “Casamento Da Raposa” met Ierse- en Balkaninvloeden steekt hij de zigeuners van Gogol Bordello naar de kroon qua sfeer, vooral door de opzwepende viool. De mensen op de dansvloer zetten een polonaise in. Bij de bisnummers krijgen we een memorabel moment : Gilberto roept Mariza het podium op en samen brengen ze “A Paz”. Een moment dat geen van de aanwezigen ooit zal vergeten. Met 2 up-temponummers sluit Gilberto af. Het dak van de tent moeten we weer gaan zoeken.

Gent Jazz heeft een ongelooflijke avond geprogrammeerd. Zij hebben het risico niet geschuwd met de avontuurlijke muziek van Cibelle, om verder te gaan met 2 absolute wereldsterren die hun status alle eer aandoen. Dit is een avond die je niet ieder jaar beleeft.

Lou

Foto© Bruno Bollaert