De 22-jarige Julian Lage is net niet met een gitaar in zijn handen geboren. Maar dit wonderkind speelt sinds zijn vijfde en stond als achtjarige al aan de zijde van Carlos Santana. Op zijn elfde merkte Gary Burton hem op en vroeg hem samen te werken. Met zijn buitengewone vaardigheid is Lage bijna perfect in elke context. Voor Burton, die menig groot gitarist zijn eerste kansen gaf, van Pat Metheny tot John Scofield, was hij dan ook de ideale student. Lage speelt ook geregeld met pianist Taylor Eigsti, met wie hij ook al opnamen maakte.

Op 'Sounding Poin't zijn tien originele nummers en drie covers te horen, maar ze vallen buiten elke categorie; Lage creëert onmiskenbaar een jazzsound, maar met een moderne en goed doordachte aanpak, zodat het verrassend klinkt, ondanks zijn jeugdige leeftijd. Je hoort er referenties in, maar hij klinkt toch anders dan zijn invloeden. Hij gebruikt vier verschillende muzikale omgevingen: met zijn eigen kwintet, in duet met Eygsti, in een virtuoos trio met banjospeler Béla Fleck en mandolinespeler Chris Thile, solo op akoestische gitaar waarin hij aan Ralph Towner doe denken. Sounding Point is een eclectisch album, met levendige composities, vindingrijk spel en een mooie mix. Hij wordt vooral geprezen voor zijn overweldigende techniek, zijn perfectionisme en niettegenstaande zijn jeugd, voor zijn muzikale wijsheid en spirit.

Het is nog vroeg als ik de Bijloke binnenstap. Blijgezind, want voor de eerste keer een parkeerplaats gevonden op wandelafstand. Het is zeer warm, maar er dreigt ook onweer, zo'n tent beschermt je tegen verbranden of verzuipen, ideaal dus, en met een paar boompjes erin geeft dat een uniek decor. Julian Lage Group dus, als onverwacht extraatje. Ik heb ze nog nooit gezien, ook geen CD van gehoord, ik ga me laten verrassen.

Julian Lage is nog jong, 22 jaar, en woont in Boston, USA. Toen hij 5 was kocht zijn pa hem om een of andere reden een Fender Stratocaster, en op zijn achtste mocht hij al eens met Carlos Santana meespelen. Vorig jaar bracht hij een eerste CD uit, Sounding Point', dat meteen een Grammy nominatie kreeg voor het beste hedendaagse jazz album. Vanavond brengt hij zijn groep mee, en die bestaat uit een wel zeer originele bezetting: hij laat zijn gitaar ondersteunen door een sax, een cello, een bass en percussie.

Met z'n vijven betreden ze het podium en het charisma van Julian valt meteen op. Glimlachend en met een blik van: 'ik heb goesting en jullie gaan wat meemaken' plukt hij even nonchalant aan de snaren, en dan valt de sax in en brengt de percussie meteen schwung in de zaal. Bij dit ritme en deze temperatuur voel ik me meteen in een of ander zuiders land. Dan wordt het wat rustiger, met passages die wat Iers aandoen, maar toch weer overgaan in het snellere en vingervlugge werk. Julian speelt moeiteloos, schijnbaar zonder enige inspanning, glimlachend, alsof zijn gitaar precies doet wat hij wil.

Ik waan mij in een western als de cello pizzicato begint en Julian er een gevoelige gitaarsolo aan toevoegt. Een supersnelle sax erbij, en vinnig percussiewerk, waarbij het oogcontact nadrukkelijk aanwezig is, verhoogt de temperatuur in de tent.

Het eerste hoogtepunt komt er met 'Lil'Darlin' uit zijn gelauwerde CD 'Sounding Point'. Schijnbaar moeiteloos tovert Julian de rifjes en de 1/32ste nootjes uit zijn akoestische gitaar. In dit nummer van Neil Hefti slaagt hij er bovendien in om met drie een duetje te doen: percussionist Tupac Mantilla gebruikt gewoon de bas van Jorge Roeder om er een boeiende ritmesessie van de maken, waarna beiden er nog een behoorlijk lange maar niet vervelende solo aan toevoegen. Het trio glimlacht constant, ze hebben plezier in hun spel.

Even ademhalen terwijl Julian zijn bandleden introduceert. Dan Blake op bas en Aristides Rivas op cello vervolledigen het vijftal. De uitstraling van Julian doet me een beetje aan Gabriel Rios denken. Bij 'Cocoon' klinkt de cello heel klassiek, en ruilt Dan Blake de sax voor een melodica. En de daaropvolgende nummers klinken nu eens als een Braziliaanse bossa, dan weer als een Franse muzette. Jazzfolk of folkjazz, het publiek houdt ervan en laat het ook zien, zeker na een duet met bassist Jorge, waarbij de anderen het podium even verlaten.

Nog een tweetal nummers met het volledige kwintet, waarbij Julian nog wat solopartijen voor zijn rekening neemt, en het hem toebemeten anderhalf uur blijkt al om te zijn, Geen tijd voor bisnummers dus, maar wel voor een mooie afsluiter: 'Motor Minder', eveneens van 'Sounding point' is een energetisch, eclectisch en ritmisch nummer, waarbij Tupac zich eens kan laten gaan in een percussiesolo. De staande ovatie voor dit verbluffende gitaarwonder is meer dan verdiend. Met zijn enthousiasme en kunde heeft Julian Lage de potentie om uit te groeien tot een wereldster.

Julian Lage (gitaar), Daniel Blake (saxofoon), Aristides Rivas (cello), Jorge Roeder (bas), Tupac Mantilla (drums/percussie)

JiVe

Foto© Jos L. Knaepen