Untitled Document

Vive Le Jazz, maar dan liefst bij een aanvaardbare hoeveelheid decibels

Traditioneel wordt tijdens het tweede luik van Gent Jazz de term Jazz ruim geïnterpreteerd. Om dan nog traditionele jazz te horen, moet je al veel geluk hebben en in het slechtste geval kan je je afvragen hoe de organisatoren bij bepaalde groepen de link met jazz gelegd hebben. What's in a name moet je maar denken, zolang de muziek maar in orde is, hoeft het etiket de lading niet te dekken.

Afgelopen vrijdag mocht Vive Le Jazz het tweede weekend van Jazz Gent op gang schieten. De groepsnaam lijkt verdacht veel op Vive La Fête en dat is helemaal niet verkeerd gedacht. Vive Le Jazz is de nieuwe baby van Danny Mommens en Els Pynoo die ook Vive La Fête tot leven brengen. Om hun muziek op het podium gestalte te geven hebben ze alle electronica thuisgelaten en zeven héél goede muzikanten meegebracht. Trompettist Rudi Reunes mocht bij de intro van het eerste nummer “C' Est La Même” zelfs dadelijk de show stelen en imponeren. Vervolgens kwam Danny Mommens in zijn rol van “Keith Richard, The Band Leader” het podium opgeslenterd en kort daarna gevolgd door een huppelende Els Pynoo.

Els zingt zoals ze gebekt is en dat is niet met een grootse stem maar wel met een hoge graad van aanstekelijkheid. Ze amuseert zich op het podium en dat deden de muzikanten die achter haar stonden ook. Vive Le Jazz staat ongetwijfeld nog in zijn kinderschoenen want op zijn onorthodoxe manier gaf Danny Mommens aanwijzingen aan de muzikanten en dat waren geen onzichtbare bewegingen met de hand maar wel via kreten als “Jah, doe maar” of “Hey, stoppe” en deze kreten overstemden eventjes alle instrumenten die dan te horen waren.

Laat deze manier van werken aan mindere muzikanten over en je krijgt een beschamende vertoning maar hier waren rasmuzikanten aan het werk en zij lieten duidelijk zien wat Vive Le Jazz in de toekomst kan worden. Vive Le Jazz zal eveneens feestjes produceren zoals zijn tweelingzusje La Fête en bij sommige ingrediënten merkt men dat ze dezelfde roots hebben. De teksten en titels zoals “Merde à l'Amour” of “Petit Putain” spreken boekdelen. Als afsluiter zongen Danny en Els de standard “I Get A Kick” op de meest rauwe manier die ik al gehoord heb. Met deze versie zouden ze op een New York's podium aan de zijde van James White zeker niet afgaan. Of de “echte” jazz liefhebber daar ook zo blij mee zal zijn is een andere vraag maar daar ligt Vive Le Jazz niet wakker van en gelijk hebben ze.

Na Vive Le Jazz werd het podium klaargemaakt voor The Cinematic Orchestra. Dit is het project van een andere Band Leader, namelijk John Swinscoe. In tegenstelling tot de “brute” manier waarop Vive Le Jazz werd geleid, registreert John Swinscoe het gebeuren op het podium van achter zijn Notebook met bijna onzichtbare aanwijzingen via een vingerknipje of een hoofdbeweging. De muziek van The Cinematic Orchestra zou ook niet meer kunnen verdragen want wat ze te horen brengen, is in feite de soundtrack van een film en dit soms in slow motion.

Met de opener “Burnout” van hun in 2002 verschenen cd “Every Day” maakten ze zonder veel problemen 15 minuten vol waarbij naar het einde toe zangeres Heidi Vogels ook nog eens mocht komen opdraven om het “schilderij” af te maken met nog wat strepen zang. De muzikanten brengen met verve de Lounge muziek van The Cinematic Orchestra tot leven zoals die ook te horen is op hun cd's. Maar waar ze blijkbaar een gloeiende hekel aan hebben, is dat hun outfit vervuild zou geraken met een druppeltje zweet of het zou misschien drummer Richard Spaven moeten zijn die daar nog het minst allergisch voor is. Met o.a. “Evolution”, “Familiar Ground” en “Movie Camera” behingen ze het podium met hun collage's als was het behangpapier zodat er naar het einde van hun optreden bijna geen doorkomen meer aan was. Veel werd ook niet gezegd door de muzikanten of John Swinscoe. Enkel op het einde van het optreden stelde hij zijn muzikanten eens voor en dat was het. Ze mochten nog eens terugkomen om “All That You Give” te brengen en dan trokken ze zich ongetwijfeld terug in hun Lounge Bar. Wat The Cinematic Orchestra brachten kan men zeker niet slecht noemen maar ik beluister hun muziek het liefst in horizontale toestand en dat was op Gent Jazz nu eenmaal niet mogelijk.

De podiummedewerkers diende zo vlug mogelijk alle behangpapier dat The Cinematic Orchestra achtergelaten had, op te kuisen en in de plaats daarvan de twaalf grote video schermen op te stellen die Kruder & Dorfmeister bleken nodig te hebben om hun show op te luisteren. Op het podium werden geen andere instrumenten opgesteld of het zou een PC en mogelijks een draaitafel moeten zijn die gedeeltelijk weggestopt werden achter een videoscherm. Op het moment dat het optreden van Kruder & Dorfmeister aangekondigd werd, stroomden de aanwezigen de tent binnen en stelden zich massaal op voor het podium. Het was hun eerste optreden in België en dat zal de belangstelling wel kunnen verklaren.

Het gedreun werd ingezet, de videoschermen floepten aan en het duo nam plaats achter hun PC's. Voor de schermen mochten de MC's Earl Zinger en T-Weed hun ding doen maar daar hoeft men zich niet veel bij voor te stellen. Van tijd tot tijd wat onduidelijk getater was het enige dat er te horen was en hun visuele bijdrage was zo goed als nihil. Met “High Noon” werd het optreden ingezet en dit ouder nummer was ook de toon van het eerste gedeelte van het optreden wat MC Earl omschreef als The Past. Ondertussen leken de decibels, die al niet weinig waren bij de eerste dreunen, nog toe te nemen. Volgens studies zou het menselijk oor slechts 120 db kunnen verdragen, wel ik denk dat die 2 gasten de volumeknop opengedraaid hadden tot 119 db. Zelf met otoplatsen in m'n oren was het nog te luid.

Terwijl ik me terug trok vanuit de buurt van het podium kondigde MC Earl aan dat ze zouden overschakelen naar de muziek van The Present en vervolgens The Future. Ik zal nooit weten wat die muziek voor zal stellen in de toekomst want aan dergelijke geluidsniveaus stel ik mijn oren en dus ook mijn gezondheid niet bloot. Op hun cd's zijn Kruder & Dorfmeister best te pruimen maar dan heb je zelf controle over de volumeknop en dat was niet het geval in de tent van Gent Jazz.

The Lumixus Man