Een wisselvallige dag en een dag vol afwisseling, dat is het minst dat je van deze zaterdag (ik noem hem Tootsdag) kan zeggen. Twee uurtjes geleden stond Julian Lage hier letterlijk het mooie weer te maken, ondertussen heeft het flink geregend en zit er wat verse zuurstof in de tent op de Bijloke. En dat is nodig, want er wachten diepe klanken op het publiek, en die behoren toe aan Stanley Clarke. Deze bassist uit Philadelphia draait ondertussen al een dertigtal jaartjes mee en is een van de absolute grootmeesters op zowel de elektrische als de akoestische bas.

Met Chick Corea, gisteren nog op ditzelfde podium, zat hij in de electric fusionband Return to Forever, waarmee hij acht albums opnam. Stanley is geen typische achtergrondspeler, zijn bass eist een hoofdrol op, en dat vertaalde zich in eigen opnames zoal ‘School Days’ (1976) dat wordt beschouwd als een van de beste basalbums in de geschiedenis van de jazz. Hij ontwikkelde en verfijnde ook de slaptechniek die je bij vooral bij funkbassisten terugvindt.

Vanavond staat Hiromi mee op het podium én op de affiche. Deze jonge Japanse pianiste heeft alles in huis om een grote ster te worden: uitstraling en enthousiasme, techniek en talent, een aanstekelijke speelstijl en het vermogen om dat met een publiek te delen. Wanneer ze op 17-jarige leeftijd toevallig Chick Corea (weer hij, de alomtegenwoordige) tegen het lijf loopt staat ze daags nadien met hem op het podium. Ze nam er ook het livealbum ‘Duet’(2008) mee op (ik had dat misschien wel Chick and the Chick genoemd) en aan de zijde van Stanley Clarke is ze te horen op ‘Jazz in the Garden’ (2009).

Vanavond staat de toetsenist Ruslan Sirota mee op het podium, en we verwachten dynamiet van Ronald Bruner Jr. op drums. Dat dynamiet komt er meteen als de jazzbassmaster himself begint met een solo op zijn electrische Alembic, die net iets te klein lijkt voor hem. Deze vijftiger heeft ook flink wat spierkracht, wat de dynamiek in zijn diverse speelstijlen verhoogt. En als je Stanley bezig hoort en ziet op dit echt niet simpele instrument begrijp je meteen waarom hier een bas de hoofdrol speelt.

Bas, bassist en publiek zijn opgewarmd. Het accent verlegt zich nu naar de piano, waar Hiromi enthousiast en vingervlug een aanzwellend spektakel laat horen waarbij zowel ‘locked hands’ als Oscar Peterson-loopjes aan bod komen. Yes, dit is lekker, jazz is fun. Als daarna de keyboards erbij komen lijken we even terug te gaan naar de seventies.

Er is even een rustpunt als Stanley Clarke zijn band voorstelt. Zijn stem is trouwens even diep als zijn instrument, een bas. Met een vleugje humor (‘I like to say her name, Hiromi’ en over de drummer ‘younger, but more fire’) erbij, terwijl hij meteen de grote upright bass erbij haalt en een eigen interpretatie geeft aan een nummer van, jawel, Chick Corea. Met de strijkstok erbij wordt dit bijna klassieke contrabas, maar dan met syncopen.

Net als het volgende, ‘Paradigm Shift’(Jazz in the Garden, 2009) is het lang en uitgesponnen, met ruimte voor technische vaardigheden en voor de bandleden. Voor diegenen die op Toot’s brave standards zaten te wachten misschien wat minder toegankelijk, maar voor de jazzfanaat om vingers en duimen af te likken. Jazz is kunst, en kunst doet bewegen. En dat doet het ook, het is geen elevatormusic.

De tijd gaat snel als Stanley zijn afsluiter aankondigt, waarbij hij in een ode aan Charlie Parker een eigen melodie brengt op Parker’s changes: ‘3 Wrong Notes’(ook uit Jazz in the Garden). Hier gaat Hiromi lekker swingend te keer en ook het keyboard laat snelle akkoorden horen, terwijl na de energieke drumsolo Stanley Clarke zijn meesterschap nog eens etaleert.

Met een staande ovatie als gevolg en ditmaal wel een bisnummer: een stomende versie van ‘School Days’, slappin’ and pickin’ op de elektrische bas met een energie die het publiek van de stoel houdt. Met een tweede staande ovatie als logisch gevolg en een tevreden publiek dat genoten heeft van dit indrukwekkende, misschien net niet memorabele concert. Al zal het bisnummer lang blijven nazinderen

Stanley Clarke (elektrische en akoestische bas), Hiromi (piano), Ruslan Sirota (keyboards), Ronald Bruner Jr (drums)

JiVe

Foto© Jos L. Knaepen