Peter Verjazz Kwartet

Elmore D & Band

Lillian Bouté & The Brassconnexion

Naar jaarlijkse traditie wordt in Dendermonde op onze nationale feestdag een jazz- en blueshappening georganiseerd in het gezellige stadspark. Dit gebeuren in een samenwerking tussen de oudste jazzclub van ons land: de Honky Tonk en het Jazzcentrum Vlaanderen. Elk jaar wisselen jazz – en bluesbands elkaar af in de namiddag. Gezellige bedoening is het daar steeds, enkel de weergoden konden roet in het eten gooien, want de “drache nationale” is nooit ver weg en zeker de laatste dagen niet.

Het zonnetje scheen volop en een meute enthousiastelingen hadden zich al her en der over het terrein verspreid toen de eerste band van de dag aantrad, met name: Peter Verjazz Kwartet (B). Dendermondenaar Peter Verhas (sax/klarinet), leader van Jeggpap jazzband, opende met zijn kwartet het festival. Verhas omringt zich altijd met uitstekende muzikanten (Dirk Van Der Linden: piano, Jean Van Lint: contrabas, Pol Bourdiauedhy: drums) en brengt een set in de in onvervalste swingstijl. Dit was voer voor echte liefhebbers met veel instrumentale nummers en af en toe een gezongen stuk. Voor een leek als ik was het een beetje zoeken maar uiteindelijk vond ik dit zo slecht nog niet.

Na het obligate verhuis op het podium kregen we zowaar de Elmore D. Band (B) voorgeschoteld. De Luikenaar Elmore D, een verwijzing naar Elmore James, is in Wallonië een boegbeeld. Wij kennen hem als de begenadigde zanger/songwriter à la Casey Bill Weldon en Kokomo Arnold, die in de Honky Tonk Jazz Club een paar jaren terug hoge ogen gooide. Daniel had voor de gelegenheid een stevige band meegebracht met onder andere zijn zoon Gilles, Frankie Gomeze op drums, Patrick Indestege aan de toetsen, Daniel Willem op viool en Bas Janssen op bas. Met vijf cd's op zijn naam, met onder andere bluestunes gezongen in het origineel Waals dialect, een blues trofee -best European artist op zak, is deze professor (unif. Luik) de geknipte vertolker van traditionele blues. We kregen een stevige greep uit zijn omvangrijk repertoire met onder andere ‘ I Can’t Be Satisfied’ , ‘They’re Red Hot’. Dan sloeg het noodlot toe. Ik dacht eerst dat Elmore er een akoestisch nummertje in de set had gestoken, maar er bleven er meer komen en toen besefte iedereen dat de elektriciteit was uitgevallen. De nachtmerrie van elke concertorganisator! De band liet het niet aan hun hart komen en bleven onverdroten verder spelen. Jammer dat een deel van de set verloren ging. Na een tijd, het leek wel een eeuwigheid, kregen we eindelijk de klank terug maar toen was de sfeer toch wel even verdwenen. En alsof dit nog niet genoeg was, gingen op dat moment de hemelsluizen open en kregen we een ware stortvloed over ons heen, wat resulteerde in het feit dat het gros van het publiek schrijlings drogere oorden ging opzoeken. Op dat moment viel dus ook de rest van het optreden figuurlijk in het water. Jammer voor Daniel want hij was goed op dreef. Enfin niet getreurd , want hij krijgt in de regio een herkansing binnen twee weken op de 11de editie van Blues Oan Daa Stoazze.

Hierna bleef iedereen in het ongewisse. De regen hield maar niet op en er werd gesproken om het laatste optreden in de Honky Tonk zelf te laten doorgaan. Na veel palaver en veel te laat kwam Lillian Boutté (US) het podium op. Lillian Boutté, is de NO ambassadrice 1986, die na Louis Armstrong deze eer te beurt viel. Ze groeide op met 8 broers en zusters in the Seventh Ward, die wijken waar orkaan Katrina destijds verwoestend uithaalde. Zij hielp met benefieten en organisaties in New Orleans het leed verzachten. Honky Tonk ontdekte deze "grote dame" een 30 jaar geleden te Breda. Met haar music friends kwam ze sindsdien naar de Dendemondse festivals, boottochten en clubconcerten. Zij, immer begaan met JCV en Honky Tonk, blijft zorgen voor nauwe betrekkingen tussen New Orleans en Dendermonde. Als begeleidingsband had ze de Nederlandse Brassconnexion meegenomen.

Ondertussen was de zon terug van de partij en werden we ondergedompeld in de jazz van New Orleans wat ons de sfeer bijbracht van French Quarter en de Mardis Gras. Samen met haar brassband wist Lillian onmiddellijk de sfeer er terug in te krijgen waardoor ze op veel meeval kond rekenen van de overgebleven die hards , die de zondvloed hadden overleefd. Dikke ambiance in het park en een afsluiter op de weide , tussen de mensen met brassband, open gezette paraplu’s en al. Jammer dat de set zo kort was maar we hebben er toch van kunnen genieten. En of de duivel er zichzelf mee moeide , kregen we na de laatste noot van ‘When The Saints Go Marchin’ In’ een zowaar nog ergere stortbui dan tevoren. Alles veranderde in een poel van water en modder. Tijd dus om mij uit de voeten te maken en drogere oorden op te zoeken. Enige troost: Jazz in ’t Park zal volgend jaar wel terug doorgaan en wij hopen voor de organisatie dat dit zal kunnen in veel betere weersomstandigheden, want dit is wel degelijk een gezellig gebeuren.

Marcel.