ROCK HERK @ HERK-DE-STAD – 18/07/15

Rock Herk mag weer met gepaste trots op de kaart staan, al is dat eigenlijk nooit echt anders geweest. De afgelopen jaren echter kende het festival een paar magere edities, gered door een geslaagd crowdfunding project maakte men een moeilijke transitie van gratis naar betalend festival. Muzikaal ook een paar mindere edities, maar dit jaar trekt men duidelijk terug de kaart van een alternative music festival zoals het in Herk ruim dertig jaar geleden allemaal begon. Deze editie zet straks Helmet naast de Britse shoegaze van Slowdive, en laat tussendoor terug wat interessante punkgeluiden over de intussen ook geherloceerde weide schallen.

Sha La Lee’s

We horen op zaterdag de Limburgse Sha La Lee’s gas geven als we de parking oprijden. “Begonnen als een hobby-projectje” laat Zanger Gitarist Cedric Maes ons weten als we’m een paar uur later vechtend met zijn kroost tegen het lijf lopen. Hij en zn bassist zijn notoire verzamelaars van versterkers, “en uiteindelijk zegt dan een van ons, allee laten we dat nu’s in een band  gieten”. Zo werden ze geboren, in swamp en blues gedrenkt en veel ervaringen rijk dankzij hun muzikale, vaak niet onbesproken , verleden.  Want dit combineren met The Sore Losers is geen evidentie lijkt me. Maar Cedric Maes is opgetrokken uit echte Limburgse klei, een Maaslander met een joi de vivre en een begenadigd gitarist. De band haalt hoekig uit en put uit zowat alles tussen Robert Johnson en Robert Plant in. De roots vliegen in het rond, maar ze weten het deksels goed te verpakken in een zweterige gig die Herk meteen heel sterk laat openen. Fijn startschot, en gelukkig zit daar wat rek op, want het duurt tot Hydrogen Sea vooraleer er nog een nekhaar rechtop durft te gaan staan. Briqueville brengt flauwe doom in de  club, en ook de jonge Nederlanders van Afterpartees hebben hun eigen naam duidelijk nog nooit bezocht. Ofwel mochten ze nog niet binnen wegens te jong.

Hydrogen Sea duwt vijftig minuten lang een wolk spearmint frisheid vanaf de mainstage het publiek in. Grandiose, dreamy zang over een ingehouden electronisch beatje. Het lijkt even op Lou Rhodes, die dit met Lamb ook zo fijn kan. Maar Birsen Uçar heeft niet die jazzy stem van Rhodes. Wel kan ze uithalen zoals Liz Frazer, en in tune blijven zoals ik er dat nog niet zo heel veel heb zien doen. Uiteindelijk draagt die stem  ook het hele optreden, een foutje mag dus niet, het zou gigantisch opvallen.  Maar Hydrogen Sea legt een foutloos parcours af, zeer fijngevoelig, en ook visueel mooi verpakt in een soort van metalen driehoekig spinneweb-decor. Ideale support voor Slowdive denk ik dan , al wordt hier niet  meteen ge- shoegazed, maar eerder heel beleefd fijn geluid geproduceerd. Waarbij het ook lekker wegdromen is. Suikerspinnen en ballonetjes, met tekstueel op momenten toch ook flinke bittere uithalen.  Zeer fijn optreden, en een bandje om in de gaten te houden.

Dat vond ik al heel lang van het intussen sufbejubelde Raketkanon, ik heb ze in de gaten gehouden, een aantal keer bekeken, en vandaag op Herk misschien een eerlijke tussenstand van zaken.  Maar laten we starten met het verhaal van dat kleine prieeltje, de bandstand voor de plaatselijke harmonie die op zondagochtend (toen werd zelfs nog zondag Josdag uitgezonden) in het Herkse Olmenhof wel’s een stukje wilden blazen. Dat kleine prieeltje, met Victoriaans ijzerwerk afgebakend transformeerde toen één keer per jaar in een tweede Rock Herk podium.  De ‘skate stage’, vanwaar wolken stof opstegen als daar bv bands zoals Hell Is For Heroes van leer trokken voor een steevast uitzinnig publiek. Wel dat kleine podium is al een aantal jaren op Herk vervangen door een steeds groter wordende clubtent. Daar speelde vandaag Raketkanon, en in beste Herk traditie stegen er vandaar opnieuw stofwolken op, in een tent, in een waanzinnige mix van zweet, condensatie en opwinding.  Want het minste wat je van Raketkanon kan stellen is dat ze opwindend zijn. Een brok rauwe energie, een chaotische en ranzige show met georchestreerde herrie. Daar valt meteen iets niet zo heel lekker bij me. Ik denk opnieuw met weemoed aan dat prieeltje, want daar was alles zo eerlijk echt en compromisloos. Vandaag zag ik Raketkanon hun nieuw album voorstellen, en ik heb het vermoeden dat ze dat een beetje geposeerd deden.  Je kan uiteraard niet meteen een lijn trekken tussen psychedelische sludge en de vroegere ouwe rauwe punk, maar één ding zouden ze gemeenschappelijk moeten hebben : honesty. Ik vergis me natuurlijk graag, en wil dat het niet zo is, maar diep vanbinnen knaagt iets en blijft op de achtergrond sluimeren. Ondanks de wild in de lucht vliegende benen, armen , tentzeilen en primark zakjes tijdens hun optreden. Ondanks het (of misschien net daarom)  uitstekende geluid wat hun foh mixer produceerde. Teveel product en te weinig authenticiteit ? Maar kan je een band überhaupt verwijten dat ze met hun muziek bezig zijn ? Nee toch ? Misschien mag het nog wat chaotischer, al had die bass-gedreven sound wel iets, en deed die perfect getimede ritmesectie toch geen afbreuk aan het laaiende podiumgeweld. Twijfels, en iets om opnieuw te gaan vaststellen binnenkort wel weer ergens op een podium.


Al heel erg vaak op zo’n podium gezien : Meuris, in vele hoedanigheden, Noordkaper, Monzist, Sterrenkundige, gewoon Stijn, en nooit geen seconde verveeld. Ook vandaag, na een keer of veertig ‘even’ gaan kijken. Ik wilde gewoon een paar nummers zien, zoals ik dat al vaker probeerde, maar opnieuw bleef ik staan, de hele set uitkijkend. Meuris is een beetje als een uitstekend Belgisch biertje, laten we zeggen, een Abt 12 ofzo. Altijd minstens een hoge standaardkwaliteit, vaak echter smaakt ie zo vreselijk goed dat je dr steeds meer wil. Nooit krijg je er een kater van, van kwaliteit krijg je geen koppijn zegt men . Meuris pakte de hele mainstage in , en daar had ie welgeteld één nummer voor nodig. Thuiswedstrijdje ook, want hij woont hier om de hoek. Vijf minuutjes rijden, en toch zat er anderhalf decennium tussen zijn laatste passage hier en vandaag.  Fijn om te zien hoe hij met zijn publiek speelt,  fijn entertaint en hoe hij als zanger gegroeid is ook. Dat bleek bv bij ‘Een Heel Klein Beetje Oorlog’,  en ‘Gigant’ waar hij van rustige beheersing makkelijk over kan schakelen naar rauwere zang, vroeger zouden we gezegd hebben, rauwer geschreeuw, maar dat is niet meer zo. Hij klinkt gerodeerd, er schuilt een chansonier in hem ergens.  Zoals hij in ‘Route National’ klinkt bv, of in ‘Van God Los’,  dat laatste hoefde hij trouwens nauwelijks zelf te zingen, de hele tent zong het nummer uit volle borst mee. Knap optreden, en Meuris blijft een aanrader , en dat zie ik’m nog een hele tijd doen.

Ijle gitaren en magistrale crescendo’s - Slowdive

Tijd nu om even met superlatieven te gooien, zoals verwacht zette Slowdive zowat iedere nekhaar die ik rijk ben een vol uur overeind.  Het geluid mocht een stuk harder dan op Pukkelpop vorig jaar, en dat resulteerde in bloedstollende nummers. Rachel Goswell was wel  iets minder bij stem , hetgeen even heel duidelijk te merken was bij ‘Machine Gun’ bv, waar ze zowaar een toon te laag zat , maar gelukkig maken die geweldige gitaarcrescendo’s dat meteen goed. Dat gitaarspel was trouwens van een buitenaards niveau met momenten, zeker als de reverb er dik op mocht liggen zoals in “Souvlaki Space Station’ waar de geest van Robin Guthrie nooit ver weg is. Herk was helemaal mee, ik heb de band zelden zo’n applaus zien krijgen. Ze keken zelf lichtjes verbaasd naar de naar een encore smekende massa toen ze het podium verlieten. Ontwapened, ook vanmiddag toen ze gewoon op het backstage terras een paar uur Belgische pils zaten te hijsen. Niemand die hen kwam lastig vallen, of misschien zelfs maar herkende. Ik noteer bijna enkel hoogtepunten, zeker songs als ‘Dagger’ , ‘Machine Gun’ en ‘Crazy For You’. Toch een klein minpuntje, ‘Allison’ zat niet lekker in de set, werd veel te snel gespeeld en kon het nog net redden in de laatste minuut met waarlijk hemelse gitaren.  Slowdive is magistraal live, al mogen ze nieuwe nummers beginnen maken, en al is shoegaze geen hip of actueel genre, voor deze band mag dat van geen enkel belang zijn.

Rock Herk, en het zij ze van harte gegund,  mocht het bordje ‘uitverkocht’ ophangen. Fijn om te stellen dat dit festival helemaal terug is. 2015 was een zeer sterke editie, met als afsluiter Helmet, die ik je schuldig blijf, want je kan op zo’n festival niet alle bands doen, en als het kiezen is tussen Helmet en Slowdive dan was dit een makkelijke keuze.

Andy Surleraux
Foto © Marke Tentster

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

HERK-DE-STAD – 18/07/15

 

Hydrogen Sea

Afterparties

Briqueville

Blood Red Shoes

Raketkanon

Meuris

Slowdive