RODRIGO Y GABRIELA & GARY CLARK JR. @ GENT JAZZ - 16/07/15

Het programma staat vandaag in het teken van de gitaar, al moeten we dat met een korrel zout nemen. De eerste twee acts situeren zich eerder in het americana of soulgenre. Maar de laatste twee optredens zullen de gitaarliefhebbers inderdaad doen smullen.

De Amerikaanse - uit North Carolina afkomstige - Rhiannon Giddens  mag om 16u30 openen wat ondankbaar is omdat door dit vroege uur er nog niet veel volk aanwezig is in de concerttent. De blootvoetse, in een rood kleed uitgedoste Rhiannon ziet er beeldig uit. Ze laat de (voorlopig) magere opkomst niet aan haar hart komen. De songs worden ingekleed door cello, staande bas, drums, banjo en gitaar, en de klassiek geschoolde Rhiannon speelt zelf ook banjo en viool. Ze opent met een eigen compositie en meteen valt haar glasheldere, prachtige stem op waarmee ze het publiek met verstomming slaat. Ze brengt vele covers en traditionals waaraan ze een eigen twist geeft. Dolly Parton is vooral om twee voor de hand liggende redenen bekend maar het is ook een geweldige songschrijfster en Rhiannon brengt een knappe versie van haar “Don’t Let It Trouble Your Mind”. Meer country krijgen we met Pasty Clines “I’ve Got Your Picture”. Ze brengt ook traditionals uit lang vervlogen tijden (rond 1850) maar ze klinken nooit belegen maar integendeel okselfris. De meeste nummers die ze brengt komen uit haar dit jaar verschenen album “Tomorrow Is My Turn” waarvoor de legendarische T-Bone Burnett de honneurs voor de productie waarnam. Een hoogtepunt is een in Schot gaelic gezongen nummer dat in het verlengde ligt van het oeuvre van de McGarrigle zusters. Bij slotnummer “Up Above My Head” (Sister Rosetta Tharpe) valt het licht uit maar Rhiannon Giddens’ ster heeft al genoeg geschitterd tijdens dit 1u15 durende concert. Het is duidelijk dat ze het ook zonder haar oude kompanen van Carolina Chocolate Drops kan waarmaken. Haar nieuwe groep weet de muziek met de nodige trefzekerheid in te kleden en de traditionele Amerikaanse muziek (mix van blues, country, bluegrass, folk, jazz en soul) blijft een onuitputtelijke bron van inspiratie.

De Britse Laura Mvula (Douglas) uit Birmingham (UK) is als tweede aan de beurt. Deze zwarte zangeres, die ook keyboard speelt, wordt bijgestaan door haar cello spelende broer James Douglas en een zus op viool. Verder zijn er nog een contrabassist, drummer en harpiste om de nummers in te kleden. Haar repertoire is een geïnspireerde mix van pop, jazz, gospel en soul met Afrikaanse invloeden. Haar eerste album “Sing To the Moon” verscheen in 2013 en werd goed onthaald en de single “Green Garden” scoorde goed in de Britse hitlijsten. Haar muziek is rijkelijk georkestreerd en mooi ingekleurd met de ietwat verrassende instrumentatie. Haar belangrijkste instrument is haar soulvolle zangstem die ook jazz moeiteloos aankan. De andere muzikanten zorgen voor de passende achtergrondzang. Het is best swingende muziek zoals met het over vrijheid handelende “Let Me Fall” en het heel ritmische “Flying Without You”. De titeltrack van haar plaat “Sing To The Moon” is een zacht wiegende ballade en het eerste nummer dat ze ooit schreef “She” is heel etherisch met zachte achtergrondzang. De goedlachse Laura ziet er geweldig uit met haar kort ros kopje en heel kort kleedje. Voor de vraag / antwoordsong “Is There Anybody Out There?” vraagt ze medewerking van het publiek dat hierop vlot ingaat. In “Father Father” wordt ze enkel begeleid door haar broer James op cello en komt haar prachtstem helemaal tot haar recht. Ze brengt een knappe versie van Michael Jacksons “Human Nature”, haar lievelingssong aller tijden. Ze sluit af met een eerbetoon en geslaagde cover van Nina Simones “See-Line Woman”. Het is mijn eerste kennismaking met Laura Mvula en ze heeft me aangenaam verrast. Het enige minpunt is misschien wel dat het concert amper drie kwartier duurt maar zo blijven we hongerig naar de toekomst.

De in Austin - Texas geboren Gary Clark Jr. is nog maar 31 jaar, maar heeft al vele watertjes doorzwommen voor hij uiteindelijk doorbrak. De lof die hij toegeworpen krijgt, is enorm : de nieuwe Jimi Hendrix of Stevie Ray Vaughan, je zou voor minder verlamd worden door de hoge verwachtingen, maar blijkbaar heeft hij er geen last van. Jimmie Vaughan was zijn mentor en Gary speelde reeds samen met The Rolling Stones, Alicia Keys en Eric Clapton. Hij kan dus al heel wat adelbrieven voorleggen. Zijn cd “Blak And Blu” kreeg de nodige superlatieven mee en stond in Rolling Stone’s top 50 van beste cd’s van het jaar 2012. President Obama is een grote fan en onze gitaarheld mocht dan ook al op een feestje spelen in “Het Witte Huis”. Zijn vorig jaar verschenen liveplaat “Gary Clark Jr. Live” toont aan dat hij op een podium pas ten volle tot zijn recht komt. Om half negen komt het vierkoppige gezelschap het podium op. Gary (zang en gitaar) wordt bijgestaan door een extra gitarist, bassist en drummer. Hij begint het concert met “Bright Lights” en je begrijpt door de spetterende solo tijdens het nummer meteen waarom hij met Jimi Hendrix wordt vergeleken. Hij vervolgt met het repetitief ingeleide “Ain’t Messin ‘Round”,  het openingsnummer van “Blak and Blu”. We zijn nog maar enkele nummers ver en je voelt onmiddellijk dat dit een onvergetelijk concert wordt. Hij staat dikwijls met zijn ogen dicht te spelen alsof hij in trance is. Na “When My Train Pulls In” - met een melodieuze, lyrische solo - hoor ik mijn buurman zeggen, ik heb er kippenvel van gekregen en dit is bij mij zowaar ook het geval. Het tempo wordt af en toe wat terug geschroefd zoals tijdens het soulvolle “Our Love” dat hij vrij hoog zingt met tremelo in zijn stem. Hij heeft een zachte, warme, wendbare stem waarmee hij af en toe hoog uithaalt. How about Rock & Roll? De spetterende rocksong “Travis County” doet me erg aan “Roll Over Beethoven” van Chuck Berry denken. Echt vernieuwend is de bluesrock van Gary natuurlijk niet, maar het wordt op een zo enthousiaste en meeslepende manier gebracht dat je overstag moet gaan. De epische solo’s zijn uiteraard de kers op de taart maar deze solo’s passen perfect in het geheel, het zijn heel melodische, organische solo’s en monden nooit uit in oeverloos gefreak. Gary Clark Jr. sluit na 1u15 passend af met een ode aan BB King door diens bluessleper “3 O’Clock Blues” te spelen en de recent overleden blueslegende zou deze versie zeker geapprecieerd hebben. Na het fantastische optreden dat ik van Gary zag in de AB-club in februari 2013 was dit weer een onvergetelijk concert. Het viel me op dat veel jonge muziekliefhebbers heel enthousiast reageren tijdens zijn optreden, Barack Obama heeft dus wel degelijk gelijk wanneer hij van Gary Clark Jr. zegt : “He’s the future”.

Afsluiter van de avond is het Mexicaanse duo Rodrigo Y Gabriela dat reeds enkele jaren geleden te gast was op Gent Jazz, toen met een Cubaans orkest. Nu treden ze echter in hun vertrouwde duo bezetting aan. Zij werden bij toeval ontdekt in Dublin, waar ze regelmatig in pubs en op straat optraden. Zo kwamen ze in contact met Damien Rice die hen mee op tournee nam en zo bijdroeg tot hun huidige succes. Zij brengen op akoestische gitaren een mix van flamenco, hardrock en folk. Het is verrassend dat deze instrumentale muziek een weg naar een groot podium heeft gevonden alhoewel het beiden virtuozen zijn op gitaar. Ze laten het publiek grotendeels beslissen over de setlist, tenminste als ze zich het nummer nog herinneren. Zo komt al vlug hun cover van Led Zeppelins “Stairway To Heaven” aan bod. Het is wonderlijk hoe goed beiden op elkaar zijn ingespeeld, soms staan elk aan een kant van het podium maar de twee gitaren zijn perfect met elkaar vervlochten. Gabriela gebruikt haar gitaar dikwijls als druminstrument, Rodrigo speelt iets subtieler dan zijn vrouwelijke muziekpartner. Ze voelen zich wat eenzaam op het grote podium en nodigen een grote groep fans uit op het podium, die leven zich volledig uit en hebben de tijd van hun leven. Het zorgt voor een vrolijke sfeer en toont aan hoe ontspannen het er aan toe gaat. Live spreekt de muziek me iets meer aan dan op plaat maar na een tijdje heb ik het toch wel gehoord, hoe vingervlug en knap er ook gemusiceerd wordt. Het publiek lust er duidelijk wel pap van en reageert enthousiast op de knappe staaltjes van virtuositeit. Op het einde toe zingt Rodrigo enkele songs wat voor wat afwisseling zorgt maar het moet gezegd, een echt sterke zanger is hij niet. Kort samengevat : een feestelijk en indrukwekkend optreden maar ik kan er niet steeds mijn aandacht bij houden (misschien ook wel de vermoeidheid). Het is een gevarieerde, muzikaal hoogstaande avond geweest waar het publiek duidelijk van genoten heeft.

Lou

Foto © Bruno Bollaert & © Jos L. Knaepen

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 16/07/15