SANTANA @ PALEIS 12, BRUSSEL – 01/07/15

Carlos Santana blijft met de regelmaat van de klok naar ons land afzakken (zeg maar om de twee à drie jaar). De vorige keer verscheen hij op TW Classic in 2013, dit keer vindt het feestje plaats in Paleis 12 aan de Heizel. De tropische temperaturen buiten zijn ook onze sympathieke Mexicaan opgevallen: ‘Ben ik hier in Hawaï beland?’ vraagt hij zich terdege af. Carlos laat echter de hitte op geen enkel ogenblik een spelbreker zijn, in tegendeel, hij doet er alles aan om nog meer stoom op te wekken, tot jolijt van het talrijk opgekomen publiek, die een Latijnse Fiësta wel zien zitten.

Carlos Santana staat dit keer met tien muzikanten, waaronder drie drummers / percussionisten, op het podium, de meeste van hen lijken nog vrij jong. Alleen keyboards veteraan David K. Matthews, in de jaren ’70 bandleider van James Brown, is een bekend gezicht. Het samenspel tussen dit groot orkest zal heel het optreden uitstekend blijven.

‘Toussaint L’overture’, waarin Santana –en passant- enkele flarden ‘While My Guitar Gently Weeps’ verstopt, fungeert als intro. Vocalisten Tony Lindsay en Andy Varga krijgen vrij spel in de Deon Jackson cover ‘Love Makes the World Go 'Round’. Feestelijke blazers, opzwepende ritmes, duivelse orgelpartijen en de wervelende gitaar van Carlos stuwen ‘Freedom In Your Mind’ naar een fijne climax. Maar het grote publiek gaat pas echt overstag bij het nog steeds adembenemend mooie ‘Black Magic Woman / Gypsy Queen’. Het daaropvolgend onweerstaanbare ‘Oye Como Va’ laat de zaal massaal rechtveren. Hier en daar vinden schermutselingen plaats tussen security mensen en concertgangers die, aangetrokken door deze magische klanken, alleen maar willen dansen, richting podium welteverstaan. Dit kan toch geen misdaad zijn, bedenken wij even, maar dit geheel terzijde.

‘Maria Maria’, de eerste van twee wereldhits uit zijn met goud en platina overladen album ‘Supernatural’ (1999) houden het publiek in dance modus. Maar bij het minder bekende ‘Foo Foo’ (uit ‘Shaman’), gevolgd door Corazón Espinado zoekt iedereen terug de stoelen op, om achtereenvolgens opnieuw op te springen bij ‘Jin-go-lo-ba’. Ondertussen parelen de zweetdruppels van Carlos Santana’s gelaat, terwijl zijn vingers op onnavolgbare wijze glijden langs het met parelmoeren vogels bezette fretboard van zijn PRS Signature gitaar. De Midden-Amerikaanse gitaargod kan zijn instrument laat stotteren en stuiten, grommen en fluiten, janken en…. (we kunnen zo nog een tijdje doorgaan). Dat deze man opgenomen is het exquise Rolling Stone lijstje van de twintig beste gitaristen allertijden mag geen toeval zijn. 

Toch zien we ons genoodzaakt ook een kritische noot te slaken. De Michael Jackson cover ‘A Place With No Name’ met het irritante na na na-refreintje mag voor ons part voor de rest van de tournee naar de prullenbak verdwijnen. Dan liever het apocalyptische ‘Batuka’ of het zalige ‘No One To Depend On’, beiden daterend uit het begin van de jaren ’70. En zo komen we naadloos tot de spetterende finale van dit concert waarin eerst ‘Evil Ways’ gekoppeld wordt aan John Coltrane’s ‘A Love Supreme’. Carlos laat twee jonge kinderen op het podium met sambaballen zwaaien, terwijl hij, naar hen verwijzend, een filosofische gebed over ‘Love, Innocence and Purity’ prevelt. Mooi dat onze Mexicaanse Woodstockveteraan zijn oude idealen tot op de dag van vandaag behouden heeft.
Geen ‘Samba Pa Ti’ vanavond, wel het enigszins gelijkende ‘Europa (Earth's Cry, Heaven's Smile)’ dat Carlos nog eens solo in de spotlights plaatst. Het flink verbouwde, canavaleske ‘Tequila’ is voor publiek én muzikanten het perfecte excuus om wild zwaaiend met lijf en leden het lof der zotheid te bezingen. Als daar dan nog eens de monsterhit ‘Smooth’ uit ‘Supernatural’ op volgt is het hek helemaal van de dam en ligt het Heizels paleis volledig aan de voeten van de Mexicaan en zijn briljant orkest.

Bisnummers volgen een beetje in de vorm van de alpha en de omega van Santana’s muzikale carrière. Eerst ‘Soul Sacrifice’, verwijzend naar Santana’s presence op Woodstock ’69 en daarna ‘Saideira’, het enige nummer uit ‘s mans laatst verschenen album ‘Corazón’.

Conclusie? Superieure gitarist, uitstekende band, tijdloze muziek. Basta!

Shake

Foto © Yvo Zels

 

 

 

 

Artiest info
website  
 

PALEIS 12, BRUSSEL – 01/07/15