SUIKERROCK @ TIENEN - 31/07/15

Het zag er fris uit deze vrijdagavond, je zou denken dat ze bij Suikerrock zijn gaan shoppen of iets in die aard. Heel de stad ziet er op zn minst een beetje feestelijk uit, nieuwe kleuren, een totaal nieuw concept, en vooral die nieuwe look. Na het dipje van vorig jaar was er een frisse wind nodig misschien wel. We vragen meteen verduidelijking aan organisator Walter Kestens, wat zeggen we ? , aan een dolenthousiaste Walter Kestens.  “De nadruk ligt meer dat ooit op het principe van een belevingsfestial” legt hij uit, er is een heus foodtruckparcours door de stad, een volwaardig tweede dancepodium, en als testcase op deze vrijdag een acoustic stage. “Als die stage vandaag werkt willen we daar volgende editie graag een vervolg aan breien” stelt Walter verder. De man glundert als hij de nieuwe aanpak uitgebreid toelicht, en eerlijk, de eerste kennismaking met dit nieuwe Suikerrock smaakt best lekker.

Morgen meer hierover, vandaag eerst naar het hoofdpodium, waar Charlie Winston om half zeven opent met een vrolijke deun, het hitje ‘Lately’ ken je wel, en laat dat nu meteen de toon zetten voor een behoorlijke ok set. Winston is een Brit, die welliswaar zijn successen in Frankrijk makkelijker lijkt te behalen dan in eigen land. Een principe dat dus niet enkel voor coureurs lijkt te gelden.  Hij tourde ooit met Peter Gabriel, en heeft diens stemgeluid gewoon na die tour meegenomen. Als je in de pressroom naast het podium gewoon naar zn set luistert dan zou je bij momenten zweren dat de grote Gabriel twee meter verder staat te zingen. Muzikaal zijn hun werelden echter behoorlijk verschillend, terwijl Gabriel gewoon groots is in het Gabriel zijn en zich tot geen enkel genre hoeft te beperken, het mag ook moeilijk, opteert Winston eerder voor het lichtere werk. Het mag ook makkelijk, happy en een beetje los uit de pols. Dit doet overigens geen afbreuk aan zn live performance, hij entertaint makkelijk en heeft al snel die toch vaak moeilijke Tiense markt mee.  Het gebeurt trouwens ook niet vaak dat bij een Suikerrock openingsact zoveel volk staat. Fijn en fris begin, zoals het festival  new look het waarschijnlijk bedoeld heeft.

Een entertainer is James Walsh van Starsailor niet meteen, wel een zeer begenadigd zanger. De man’s vocalen doen denken aan Gregory Frateur, een gelijkaardig timbre en ook high pitched hoekig uithalend. De set is eerder nightclubby te noemen, misschien minder geschikt voor een groot podium, maar solliciteert wel naar uw bezoek aan een avondje Starsailor in de AB ofzo. De band heeft zichzelf net zoals Suikerrock een totaal nieuw profiel aangemeten. De Britpop van weleer is er helemaal uit, blijven over : knappe songs, zonder poeha. De domme beslissingen van jaren terug, zoals samenwerken met Phil Spector voor ‘Slilence Is Easy’ en een ook niet zo schitterende overname door John Leckie, lijken vergeten.  Walsh heeft een uitstekend humeur bij en staat zowat de hele set te smilen en uitstekend te zingen. De hitjes blijven net buiten de setlist in eerste instantie wat het geheel nog ontwapenender maakt. Ze durven zelfs twee nieuwe songsnippets uitproberen , nog nooit gerepeteerd en voor het eerst op een podium.  Walsh probeert zijn gebrek aan entertain kunsten wat te verbloemen door een paar meezingmomenten uit te lokken, maar het publiek zingt beduidend slechter dan de man, misschien maar zo laten dan. Walsh mist geen enkele noot, zn toetsenist wel een paar, en dat valt meteen op. Maar de band bedekt dat al glimlachend naar elkaar met een mantel van overklaarbare liefde. Ze schoten in een niet onbezoedeld verleden al ooit minder met elkaar op. Na een tiental nummers volgt dan uiteindelijk toch ‘Tell Me It’s Not Over’ in wel een poppy versie, waardoor het optreden nu wat vaart krijgt. Het eerdere geflirt met Jazz is fijn, maar niet voor een festivalpodium van dit formaat. Starsailor is een band die we bijna vergeten waren, die zelf ook een tijd de zaak voor bekeken hielden , maar vorig jaar terug het vuur vonden. Goeie zaak, want dit is een fijne band, al blijkt die voornamelijk nog steeds gedragen te worden door de hemelse vocalen van Walsh. Afsluiten deden ze in Tienen oa met een grootse versie van ‘Silence Is Easy’, een van de weinige Phil Spector nummers die ooit het gelijknamige album effectief haalden. Geen Spector bombast gelukkig op het Tiense podium, maar lekker rauw en eerlijk. Fijn concert.

Tweede keer Novastar dan deze zomer, en dr komt nog minstens één andere keer aan. Zweegers begon solo, net zoals in Genk met ‘The Best Is Yet To Come’. In Genk was dat inderdaad zo, in Tienen nou net iets minder. Hij was duidelijk niet zo goed bij stem als op Genk On Stage een maand geleden. Het was wachten tot ‘Lost And Blown Away’ vooraleer zijn keel in vorm was. We noteren nauwelijks echte hoogtepunten, al zijn Novastar songs wel meer dan gewoon ok uiteraard. De set was nogal vlak echter, ondanks het feit dat zeker tijdens het eerste kwartier de band veel meer rocky klonk. Dat laatste is een beetje in tegenspraak met de songs helaas, dus leek iets minder te werken. Misschien dat de muzikantenwissels ook niet echt tot coherentie wil leiden. Hij wisselt live nogal vaak van bezetting , zo speurden we hier het podium af naar Pascal Deweze bv, maar die bleek een snipperdag te hebben.  De magic komt  slechts af en toe naar boven, meestal als hij achter de Rhodes kruipt en zijn vingers over toetsen laat glijden. Dan zingt ie ook beter blijkbaar. “Where Did We Go Wrong” ziet even later zn magic intro in flauw gitaarspel verwateren tot een eerder snel afgehaspeld riedeltje. Vocaal zit het intussen al wat beter, maar de lat ligt beduidend lager dan dat beklijvend concert in Genk. Het mocht wat minder rommelig, maar we geven herkansing binnen een paar weken op Pukkelpop.

Over afsluiter Anouk wil ik kort zijn. Ik hou niet zo van über-produced dingen op een podium. Want echt veel meer is het bij haar live gigs nooit. Het is Hollandse popmuziek, die naast blues en rock’n roll gelegen heeft, en helaas nooit al te erg erdoor besmet werd. Het is gewoon nooit wat het zou kunnen zijn. Ze zingt dan wel toonvast, maar haar stem laat nooit die echte kwelling, die pure emotie weerklinken die nodig is om de zaak authentiek te maken. Het is teveel productie en te weinig echt. Ik wil ze niet van fake verdenken, maar wat vandaag op het podium stond was redelijk banale powerpop, een genre welig tierend in Nederland, en dat hebben ze daar nooit afgeleerd. We zullen wellicht muzikaal nooit met elkaar kunnen opschieten, misschien dat we wel kunnen koffiekletsen als ouwe wijven. Maar dan gaan we het niet hebben over roots, drama, blues, hel en verdoemenis en de Nederlandse top 40. We willen immers geen hommeles.

Andy Surleraux
Foto © Marke Tentster

 

Artiest info
website  
facebook  

TIENEN - 31/07/15