SUIKERROCK @ TIENEN - 01/08/15

 

Dag twee op Suikerrock, en na een goed uurtje al meteen stevige opwinding. Niet in de vorm van openers Willow, want dat klonk een beetje als een verkouden versie van U2 met een Coldplay virus, maar wel met The Van Jets. Zeer stevig openend, en na twee nummers al goed voor een hoogtepunt op deze Suikerrock editie met een waanzinnige versie van ‘Electric Soldiers’.  Opener ‘Welcome To Strange Paradise’ liet al verstaan dat het menens zou worden met dit optreden.  Geen enkel dipje in een vlekkeloze set van een van de fijnste live acts van dit land. Ik zie ze graag op grote podia, je merkt meteen dat deze band dat aankan, de Verschaeve broeders zijn zowel ritmisch als vocaal een drijvende kracht, zet daar dan nog een uitstekende gitarist en bassist bij en je hebt een act waar wij als Belgen echt wel trots op mogen zijn. Tijd ook dat ze dit in andere landen mogen gaan doen. Geef deze band het budget van Muse bv en ze laten Matt Bellamy een poepje ruiken. 

Tijd voor een festivaltip : nooit een frietje steken voor een optreden van The Subs en dan in de frontstage gaan zitten. Je krijgt een schoolvoorbeeld van recyclage zo. Nog een tip zou kunnen zijn die Subs echt niet op een mainstage te parkeren om half zeven . Kwestie van things not making a lot of sense. De waanzinnig overbodige bassdreun maakt misschien ergens na middernacht op een dancestage de nodige indruk, maar op dit uur hier is dat een beetje alsof je een koe wil laten bevallen met een student moderne esthetica als vroedvrouw.  Als laatste illustratie misschien vermelden dat alle journalisten en fotografen in de pressroom zelfs indoor hun oorbescherming dragen.  De schaal van richter slaat tilt, en die Subs doen behalve bassgeluiden door de westelijke helft van Vlaams Brabant sturen heus nog wel dingen, maar die zijn er niet uit te halen,  het is liplezen, maar we vermoeden dat Kol. Abrams ‘I’m trapped’ ergens verborgen zat in het uh... openingsnummer.  Straks als we onze hartritmestoornissen onder controle hebben staat hier Magnus, ook met bass, maar die zal dan wel veel fijner ingebouwd zijn en de rest niet hoeven te camoufleren.

In Tienen valt intussen de avond, er cirkelen reeds vleermuizen rond de kathedraal. The Sisters of Mercy staan dan ook bijna op het podium. Maar eerst een uurtje pur genieten met Magnus, waar de stevige basslijn ook prominent aanwezig is, maar die is functioneel, en niet storend. Barman mikt raps en dark chanson-esque zanglijnen in de richting van een geboeid publiek. Tim Vanhamel strooit daar fijne gitaarlikjes over  uit als waren het miniscule suikerklontjes.  Soms hoor je stukjes Jesus Jones, zowat de pioniers van electronica in combinatie met fijn gitaarspel, en soms gaat dat heel jazzy weer over in hoekige rock sneren. Magnus speelt een groots optreden, ‘Jumpneedle’ en ‘French Movies’ krijgen iedere knie op de markt in beweging. Beheersing waar het moet, en letting go waar dat kan, en CJ Bolland als bindmiddel. Dit is misschien wel een van de beste gigs van de zomer, zo eentje waar alles perfect klopt, geen snuif poeha te zien is, en  geen seconde verveelt.  Mijn buurman in het publiek kon het niet treffender samenvatten : “Dit niveau haalt K3 morgen bepaald niet” lacht ie terwijl zijn linkeroorplug uit zijn oor ploept en op de Tiense kasseien valt.

Het wil natuurlijk wat zeggen als de Japanse b-film die je bij je optreden projecteert een stuk spannender is dan de effectieve gig. The Sisters of Mercy, een band die ooit de eighties in brand staken met weltschmerz gothic post punk, zijn in 2015 nog slechts een parodie van zichzelf. Andrew Eldritch ziet er tegenwoordig meer uit als Kid Coco van de wel tijdig ter ziele gegane Dinky Toys. Het symbool van een generatie, wat hij was, verbergt zich veel liever in de dampen van de rookmachine dan zijn loodzware dragende stem te gebruiken zoals dat zou moeten. Opener ‘More’ verzuipt in de veel te harde drummachine, het gitaarspel bij ‘Alice’ (een nummer normaal net zo spannend als de verpakking van de lingerieset van K3) laat de lead gitaar gewoon computergewijs meelopen. Zo krijg je de spankracht van een knolselder op leeftijd. ‘The First The Last And Always’ kan er even mee door omdat Eldritch daar wel even vocaal wil uithalen. Je wil heel even geloven wat je ziet, maar helaas is die Japanse b-film compilatie op de schermen opnieuw veel interessanter. ‘Dominion’ komt helemaal niet uit de verf, en ik hou mn hart vast voor ‘Lucretia My Reflection’ wat nog gespeeld moet worden. Ik zag ze hier in Tienen een paar jaar geleden nog, en ook toen zat de klad er al goed in. De laatst keer dat de band me kon inspireren dateert van het Spring festival in Genk, en dat moet ergens medio jaren tachtig geweest zijn. De Duitsers waren alleszins nog niet zo heel lang weg. Ik bedoel maar, soms is het echt wel tijd om de drummachine aan de haak vast te nagelen en te gaan fietsen ofzo.

Okay, tijd voor een superlatiefje, Oscar And The Wolf hebben een jaar de tijd gehad om een show in elkaar te steken. Operatie geslaagd. Wat ze op Suikerrock lieten zien was van het hoogste niveau. Een goeie productie is fijn, maar dan hoort er ook een fijn live act bij, en je kan best stellen dat een en ander hier niet enkel maticuleus is uitgewerkt, maar dat één die gast kan zingen, en twee de rest van de band duidelijk doorheeft hoe ze hun muziek live dienen te brengen. Hoogtepunt ‘Your Mine’ zonder twijfel, waar enkel het vuureffect een beetje cheap overkomt, wegens seriously passé, maar de song is geweldig, zeer ingetogen gelanceerd, en net genoeg extatisch waar dat moest. Het is geen makkelijke band omwille van de zanglijn, maar als je die in songs zoals ‘Joaquim’, ‘Vitamins’ en ‘Distress’ kan plaatsen dan drijf je mee . Als ik nog’s een lange autorit door Europa plan, dan mag Oscar en ook de wolf mee om te concerteren in de autospeakers. Een redelijk fantastische afsluiter van een tweede dag waar de omgeving waarin de foodtrucks stonden opgesteld lekker geurde naar rare Chileense hotdogs, Zuid Franse Pannekoeken en meer fraais. Waar het weer ook meewilde, en waar 3 bands het festival naar een hoog niveau tilden.  Morgen familiedingetjes en uiteraard het allerlaatste K3 concert.

Andy Surleraux
Foto © Marke Tentster

 

 

 

 

 

 
     
     
     
           
 

 

 

 
     
     
     
   
     
           
     
     
     
           

 

 

Artiest info
website  
facebook  

TIENEN - 01/08/15