ZAZ, MELANIE DE BIASiO en ANDREYA TRIANNA @ GENT JAZZ - 15/07/15

 

Op een mooie zomeravond naar de mooie Bijlokesite in Gent gaan  voor een avond gevuld met dames. Er zijn ergere dingen in het leven. Opener van de avond was Andreya Trianna. Deze jonge, gekleurde zangeres uit Londen, is al enkele jaren actief in de muziekwereld. Haar bekendste werk was haar samenwerking met producer Bonobo en producer Flying Lotus. Bij beiden zorgde ze voor de vocalen op hun songs. Zo geraakte ze ook aan een contract op het hippe Ninja Tune label. Daar maakte ze haar debuut in 2010.  In 2015 kwam dan haar tweede plaat uit met als titel “Giants”.  Haar band bestond uit de basisbezetting van drum, bas en gitaar. De sound aangevuld met samples en loops door Andreya zelf. Haar nummers zijn te verdelen in 2 groepen: de tragere nummers die haar wel lieten schitteren als zangeres (een mooi en donker stemgeluid heeft deze dame) maar die niet echt pakten. Zo was naar het einde van de set “Song For A Friend” een dieptepunt. Beter verging het haar in de uptempo nummers die een mix van pop, hip hop en R & B waren. Denk hierbij aan haar grote voorbeeld Lauryn Hill of Alicia Keys. Hierin kwam ze meer tot haar recht en had ze verrassend veel respons van het publiek. Zo was de nieuwe single “Gold” een afsluiter die deed verlangen naar meer van dit soort nummers. Deze jongedame maakte een goede beurt op Gent Jazz. Naar verluid deed ze dit ook op Later with Jools. We horen waarschijnlijk nog wel van haar.

Daarna was het de beurt aan de Waalse Melanie De Biasio, de eerste Belgische artieste die in 20 jaar een verschijning mocht maken op Later with Jools.  Deze dame is aan het werken aan een opvolger voor haar succesvolle “No Deal”. Ze speelde haar set met als begeleiders drum, piano en synths of gitaar. Zelf nam ze de zang voor haar rekening , af en toe zichzelf extra begeleidend op dwarsfluit. Haar nummers hadden een bluesy toon en waren eerder soundscapes waarbij ze een sfeer probeerde te creëren. Knap, bezwerend, theatraal (vooral door de bewegingen met de handen) begon het concert sterk. Maar na 4 nummers (van elk een tiental minuten), allen aan een even traag tempo was voor mij de grens bereikt. Melanie maakt mooie muziek, maar bevindt zich in een eigen wereld als ze op het podium is. Hierdoor was er geen contact met het publiek. Ikzelf had de neiging haar eens dooreen te schudden in de hoop dat ze eens iets uptempo zou spelen. De setting van een club zou meer geschikt zijn om deze act tot zijn recht te laten komen.

Afsluiter van de avond was de Franse Zaz. Deze dame, voor een Franse act opvallend populair in ons land,  had voor de gelegenheid haar vijftienkoppige band versterkt met een 10 tal leden van het Ghent Youth Jazz Orchestra. Deze jongelieden hadden één keer gerepeteerd met de band en mochten een achttal nummers meespelen. Dit om het spannend te houden voor de groep. Ze begon iets te laat doordat het opstellen wat uitliep. Maar eens ze er aan begon kregen we een kleine 2 uur durende wervelwind over ons. In haar typische energieke en vrolijke stijl bracht ze haar mengeling van chanson, jazz, musette, gypsy en swing. Ze doet dit allemaal met een vrolijkheid en spelplezier dat zich onmiddellijk overzet op het publiek. Hierbij geholpen door haar zeer geoliede en straffe band. De set werd opgebouwd rond haar laatste album en ode aan Parijs.  Zo begon ze met “Sous Le Ciel De Paris”, daarna volgde “La Parisienne” en dan “Paris sera toujours Paris”.  Zo ging ze voort met in de nummers genoeg ruimte latend voor haar muzikanten om te soleren. Zelf veranderde ze tweemaal van outfit, momenten die opgevuld werden door instrumentaaltjes of door de 4 zwarte heren van het achtergrondkoor die na een nummer of 10 kwamen meedoen. Met hun dansjes waren deze heren best grappig. Iets wat de set kenmerkt: het feel good gevoel op het podium zet zich over op het publiek. En zot wijf Zaz is de orkestmeester. Hoogtepunten waren het a capella (met de 4 heren) gebrachte “The Last Time I Saw Paris”, de knap gearrangeerde versie van “Paris S’eveille”  en “Comme Ci Comme Ca” dat een manouche versie meekreeg. En vanaf dat de jonge Gentenaars meededen was het een langgerekt hoogtepunt. Het was alsof de muzikanten elkaar probeerden te overtroeven.  In de eindspurt werden enkele klassiekers gesmokkeld zoals “Les Passants”, “Oublies Loulou” en haar cover van “Champs Elysees” die luidkeels werd meegezongen. Tussendoor had ze nog wat politieke boodschappen meegegeven om te tonen dat ze het hart op de juiste plaats heeft. Zo ging de opbrengst van de merchandising naar een opvoedkundig project via de stichting “Zazimut”. Onmiddellijk werd de bis ingezet: een losgeslagen versie van “Je Veux”.

Van zoveel “Joie de vivre” ging het publiek voldaan naar huis. Intussen was het al 00u30. Geen moment heb ik me verveeld tijdens de set door het vuurwerk op het podium. Bedankt Zaz voor deze mooie avond die me nog lang zal bijblijven.

 

(Lisael)

Foto © Bruno Bollaert & © Jos L. Knaepen

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 15/07/15