GENT JAZZ - 09/07/16

 

John Cale

De Welshman John Cale (° 9/3/1942) is de grote naam op de affiche vandaag. Deze legendarische artiest is denkelijk nog steeds het meest bekend als oprichter/bandlid van The Velvet Underground, maar heeft ook als producer en soloartiest een grote invloed uitgeoefend op de rockmuziek. John Cale (zang en toetsen) wordt vandaag bijgestaan door meestergitarist Dustin Boyer, bassist Joey Maramba en drummer Deantoni Parks.

John komt licht mankend het podium op en neemt plaats achter zijn Kurzweil keyboard. Ze openen meteen potig met “The Endless Plain Of Fortune” om verder te gaan met een lange versie van “Hemingway” dat wordt opgefleurd met elektronische beats, de typische lijzige zang van John (zijn stem is nog goed intact), experimentele klanken van de bassist, die zijn instrument met een strijkstok bewerkt en een spacy geluid van een theremin. “Chinese Envoy” is directer  van structuur en heel ritmisch. “If You Were Still Around” is dan weer heel melodisch en behoorlijk funky. “Thoughtless Kind” met etherische gitaarklanken is bezwerend maar ook wel een beetje drammerig. Mijn hart slaat een paar keer over tijdens de prachtige versie van “Sunday Morning” van The Velvet Underground.

John schakelt voor een bevreemdend en intrigerend “Leaving It Up To You” over op gitaar. De lang uitgesponnen song is heel repetitief en de tekst wordt herhaald als een soort mantra, de psychedelische sfeer wordt versterkt door filmfragmenten. “Dirty Ass Rock And Roll” krijgt elektroklanken en metalige drums mee en is behoorlijk weird. “Hanky Panky Nohow” is fun playing (dixit John), gitarist Dustin legt zijn gitaar op zijn schoot en bespeelt deze zo met kort afgemeten aanslagen. Dit nummer wordt opgeleukt met vrouwelijke operazang op band, dit is een geweldig geslaagde toevoeging aan de song. Lieflijk pianogeluid luidt “Coral Moon” in, dit traag slepend nummer zingt John heel klaaglijk, het is een filmische song wat nog versterkt wordt door de kleurrijke beelden op de achtergrond. Een korte knik naar zijn muzikanten is voldoende om het nummer bruusk af te sluiten. In “Ghost Story” contrasteren de funky riffs mooi met het monotone stemgeluid van John. “I Keep A Close Watch” wordt op herkenningsapplaus onthaald en John zingt het behoorlijk hoog, zijn zang wordt aangevuld met zijn gesamplede stem. Tijdens slotnummer “Wasteland” baadt het podium in een rode gloed, ook deze song is heel herhalend en filmisch met knappe elektro accenten. Gitarist Dustin Boyer excelleert met een pittige gitaarsolo. Ze komen nog terug voor één bisnummer, een fantastisch ruig gespeelde versie van “I'm Waiting For The Man” van The VU. John zingt het prima, een potige gitaar en nerveuze toetsen maken de song af. John Cale is na al die jaren nog steeds een relevante artiest, hij weet zijn muziek een hedendaagse sound te geven zonder dat dit stoort of geforceerd overkomt. De muzikanten die hij heeft meegebracht weten zijn songs mooi in te kleden. Het is 41 jaar geleden dat ik hem voor het eerst zag optreden (op Jazz Bilzen) maar hij blijft me verbazen. Eén van de allergrootsten.

Lyenn

De Garden Stage biedt tussendoor ruimte voor drie korte sets van Lyenn. Lyenn heeft iets weg van het geweld van de lente. Als een stil winterlandschap beginnen de nummers rustig, bijna sereen, tot die eerste groene knopen het wit velouren deken zonder pardon aan duigen slaan. Het soloproject van Belg Frederic Lyenn Jacques werd uit de grond gestampt naast zijn werk als 1/3 van jazztrio Dans Dans en als trouwe bassist van Mark Lanegan. Als de rode draad in het project banen zijn vocals – engelachtig, dan weer duivels – zich zonder pardon een weg door uw al te dunne schedel. Dat hij onder goed gezelschap vertoeft, spreekt vanzelf. In het verleden werd hij al bijgestaan door onder andere Marc Ribot, Joel Hamilton en zijn trouwe kompaanShahzad Ismaily . Voor zijn nieuwe release ‘Slow Healer’ werkte hij samen met celliste Gyda Valtysdottir van Mùm. De titel refereert aan het ongelukkige overlijden van zijn ouders en is vervlochten met melancholiek en dreigende natuurkracht.

Naast een toetsenist, een bassist en den drummer heeft Lyenn ook wat gitaren en Joachim Badenhorst meegebracht. ‘Show me the Way’ klinkt haast smekend en in de single ‘Fading’ haalt hij breekbaar maar doortastend uit met vocale impressies van lage regionen tot falset. ‘Sometimes’ klinkt puur in al zijn eenvoud en enkele sound issues onderbreken de tweede set alsof het deel uitmaakt van de vergankelijkheid der dingen. Een donker naar free jazz neigend nummer bereikt een stevige climax om uit te deinen in de leegte. En we onthouden ook ‘In Reveries’ , Vaguely Lit’ en’Lion’s Heart’, allen van ‘Slow Healer’. Lyenn bezorgde (verblijdde zou niet echt het gepaste woord zijn) ons melancholische nummers met een duister kantje, die je ziel treffen en je niet onberoerd laten. Een niet voor de hand liggende programmatie, maar met dank meegenomen.

Max Richter

Max Richter heeft de moeilijke taak om na deze legende te trachten het publiek bij de les te houden. Max brengt vanavond twee werken : “The Blue Notebooks” (2004) en “Infra” (2010), enkel onderbroken door een korte pauze. “The Blue Notebooks” is geïnspireerd op acht notebooks van de Tsjech Franz Kafka, geschreven tussen einde 1917 en juni 1919 en gebundeld onder de naam “The Blue Octavo Notebooks”. Richter wordt bijgestaan door een vijfkoppig blazersensemble en een spoken word artieste. Max opent met intimistisch pianospel waarover de spoken word artieste teksten van Kafka declameert. De muziek is heel melancholisch  en intimistisch, voor de nodige pit zorgt vooral de altviolist. Af en toe schakelt één van de cellisten over op toetsen en brengt die samen met Max Richter orgel- en pianostukken. De muziek is klassiek van basis maar minimalistisch, computergestuurde geluiden zorgen voor de moderne toets. Het tweede stuk “Infra” is deels geïnspireerd door Schubert's “Winterreise”, ook de bomaanslagen in Londen waren een aanleiding voor het werk. Op de achtergrond worden figuurtjes (Walking Figures - beelden van mensen die opgenomen werden voor de aanslagen in Londen) getoond, deze beelden versterken de impact van de muziek. Het grote verschil is dat hier geen spoken word meer aan te pas komt. Het is heel rustgevende muziek en het publiek lust er wel pap van, maar door de vermoeidheid heb ik het toch lastig om mijn aandacht erbij te houden. Mooi is het zeker.

Deze derde dag heeft minder publiek dan ik gewoon ben op een zaterdag op Gent Jazz. Er zijn nog veel lege plaatsen in de concerttent. Misschien dat door het goede weer ook veel volk buiten blijft zitten en vandaar van de muziek geniet. Het is in ieder geval een boeiende avond geworden met artiesten die hun instrumenten tot in de  puntjes beheersen. Gent Jazz blijft een festival zonder oogkleppen en van hoogstaande kwaliteit. Vanaf deze week donderdag is er het tweede luik met nog drie concertdagen.

Lou van Bergen en Johan Vanonckelen

Foto © Bruno Bollaert

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 09/07/16

 

John Cale

Matthew Halsall

Dave Harrington Group