C.W. STONEKING (SUPPORT: ERIKSSON DELCROIX - PAUZEMUZIEK: BLUE FLAMINGO) @ OPENLUCHTTHEATHER RIVIERENHOF, DEURNE - 04/07/16

Die avond zou het nu eens niet regenen, zelfs de treinen reden en de weergoden gingen zich dus even inhouden. Diezelfde vrijdagavond ervoor waren we samen met CW Stoneking zelf erbij al bijna weggespoeld op het Brusselse Plazeyfestival. “Belgium, and it’s not raining, it’s a miracle” merkte de man dan ook fijntjes op toen hij het podium van een wederom goedgevulde arena betrad, daar op die uitzonderlijkerwijs droge maandagavond in het Rivierenhof in Deurne. Eerder had hij met zijn olijke zwartgallige combo al twee keer de Arenberg en ook reeds de AB verblijd met zijn swingende doodgraversbossanovablues oftewel vintage voodoo-jazz-blues-delta-dixie-polka stories of a strange but apparently kinda funny life : ook vanavond kreeg Antwerpen a nice slice of ARIA-award winner CW Stoneking (AIRIA= de grammies for Aussies) voorgeschoteld.

Geheel in de stijl van vintage en 78 toerenplaten stond een Drs P lookalike met enigszins houterige gebaren ons op te wachten met fedeira in een te groot kostuum. Het ging zoals op het plaatje boven diens hoofddeksel ging om de genaamde Blue Flamingo alias Ziya Ertekin. Geen blauwe doch vreemde vogel die in vogelvlucht graaide in zijn platenbak met ouwe mambo en calypso, een stemmig intermezzo voor wat nog ging volgen. De Woody en Groucho in ons kon zich laven aan een heuse thirties soundtrack (het moet niet altijd DJ Jos zijn!) en sommige sinjorenmadammen waagden zich al aan enig beschaafd heupgewieg bij zoveel exotische gouwe ouwe uit de doos van overgrootvader. Blue Flamingo liet het zich welgevallen en stond als een tiet te swingen (een stalagtiet dan toch …). Dit was de amuse gueule en met enige tongue in cheek keken we reikhalzend uit naar het voorgerecht, hier qua timing in een royale portie geserveerd en ook voor het oog een must en lust.

NEXT : The Broken Circle Bluegrass Band had a baby and called it “Erickson- Delcroix”, ook in het ware leven man én vrouw (Mrs Delcroix schittert al 20 jaar als een van de drie Laïs-madammen) en samen eindelijk succesvol in hun eigen cowboyverhaal na het eerder in de anonimiteit ter ziele gegane “the Partchess” (dat was hun briljante doch veeleer onbemind geesteskind voordat Vlaanderen collectief in de ban geraakte van country en bluegrass na de bewuste fimkaskraker). Vandaag waren alle Bonanza bonobo’s en western marina’s met leather boots op het appel voor een outlaw hoogmis made in Antwerp mits een iconisch echtpaar dat thuis minstens een beeldje van Cash Carter naast de plastic Jezus op de schouw heeft staan. Het echtpaar dat aanvankelijk als duo optrad, trad aan met een maar liefst zevenkoppige band én in traditionele klederdracht. Er werd fors afgetrapt met "Nashville Tennessee", en van het begin toonde La Delcroix zich zeer beweeglijk en huppelde ze als een vrolijke fee - op hoge hakken (!) het podium rond. Er heerste meteen een feëriek sfeertje op het podium en bij "Big Black is Coming" werd zowaar een blokfluit opgediept. We hoorden invloeden van de Wings over Crazy Horse tot 16 Horsepower en het publiek liet zich de bezwerende hypnotische sound die 2 gitaren, bas en banjo voortbrachten naar hartelust welgevallen. Het speelplezier bij Eriksson Delcroix is zeer intens, hun geslaagd gebrachte pastiches meezingbaar en de eigen nummers hebben een broeierige, spooky toets. Het combo is niet van een stijl gespeend en niet van een kleintje vervaard : over een traditional van de Del Mc Coury Band gaat het naar een ingetogen gezongen lyrisch "Time is Winding Up" tot naar zowaar een nummer in het Québecquois. "Reuben's Train" grossierdse dan weer een schroeiende psychedelische solo's en zowaar een titanenduel tussen meestergitarist Bjorn Eriksson en zijn vader Karl Eriksson, die volleerd en bijzonder indrukwekkend tekeer gaat op de banjo. De thuismatch van onze publiekslievelingen klokte af op anderhalf uur en Nathalie Lacroix zette een orgelpunt met een obligaat jodelnummer dat mikte op de danspieren en wederom tot op exstaltische hoogten gestuwd werd. Een triomf.

Over naar de hoofdmoot dan, C.W. Stoneking en die leek het met minder toeters en bellen (gitaar, bas, drum, baritonsax) te gaan doen maar had dan weer uitstraling te over. Een boomlang kraaknet heerschap, gehuld in onberispelijk wit en mét strikje : voorwaar een prettig gestoord personage à la Humprey Bogart dat zo uit een film van de Marx Brothers leek weggelopen. Ons rauw klinkende anachronisme opende plechtstatig met een tergend traag op gang getrokken "How Long" waarin meteen s'mans virtuositeit op slide en de krachtige groove van de 3 dames uit zijn backing band tot zijn recht kwamen. De zotskap mocht meteen af: hier werd surrealistisch, doch ernstig gemusiceerd en je neemt de aan een op hol geslagen fantasie ontsproten levenlessen en hersenspinsels van de Heer Stoneking maar beter ernstig want je wordt onherroepelijk meegesleurd in een caleodoskopische trip die het midden houdt tussen roots en calypso, burleske blues en halstarrige dixie doowop. Doorheen de hele show wordt er door het ogenschijnlijk stelletje ongeregeld echter bijzonder gepassioneerd gemusiceerd. Het mooie meerstemmige "Zombie" waarin de geest van ene Screaming Jay Hawkins wel zeer nadrukkelijk doorheen waadde, illustreerde midscheeps dat het bij CW Stoneking van heel diep komt. Als opperhoofd, brein en bezieler blijkt hij een grootmeester in grotesk lamento en melancholie, zoals uitvoerig blijkt in "Tomorrow" en "Things I done" : berouw komt altijd na de zonde. Tearjerkers in vol ornaat, gebracht door iemand die het klappen van de zweep kent, maar zichzelf erntig weigert te nemen. Ook in het reggae-achtige tragi-kolderesk "Mama" laat C.W. Stoneking in zijn getormenteerde ziel kijken. "Handyman", over zijn hilarische dagen als klusjesman, doet de temperatuur even dalen en in de Tarzan-persiflage 'Jungle Man" sijpelt er zowaar enige levensvreugde binnen in het zwartgallige universum van onze schorre bard. De mijmering "Desert Isle" croont een lekker eindje weg, "Marchin" wordt heerlijk opgehitst door de briljante Paula Henderson haar aan een rotvaart voortjakkerende baritonsax. Aan "Jungle Blues" konden de jodelaars dan weer hun hartje ophalen. Na een solied gebrachte solospot zaten we al in de helft van het spektakel. De meer vrolijke songs uit het repertoire van CW Stoneking zijn volgestouwd met krankzinnigheden en deze nummers die uitzonderlijkerwijs niet louter handelen over kommer en kwel en iets luchtiger van toon zijn, doen je soms aan de Cramps denken. Toch is nonkel Stoneking meer dan een gimmick en haalt zijn onmiskenbare vakmanschap je met een ontwapenende absurditeit over de streep gedurende deze rootsy retrotrip. In "Jungle Blues" kwam Louis Armstrong even om de hoek leuren, waarna we allemaal weer mochten meejodelen in "Jungle Lullaby". "Jungle Swing" nodigde dan weer uit op beschaafd heupswingen. "Going Back South" was wederom een mini-roman over weemoed en gemis, een soort van roadmovie annex existentiële helletocht. Op het gospelachtige "Good Luck Charm" zong het publiek (dat toen al lang voor de bijl was gegaan) massaal mee . En met "Boogaloo" (zowat tussen Fats Domino en Willy Deville in) werd er de finale alsnog ten dans gespeeld. Het publiek leek er niet genoeg van te krijgen en in de bissen kwamen C.W. Stoneking en zijn burleske bende terug met een aan Ray Charles schatplichtige ballade "Yield Not", die uitblonk in vocale uithalen à la Tom Waits. Hierna verdween zijn fenomenale feminatheek definitief in de coulissen en kwam ons prijsbeest nog éénmaal terug in zijn uppie met een gortdroog "Jailhouse Blues", Leadbelly zou zijn demonen niet beter bezongen hebben. Waarna we na een warm en sfeervol optreden direct minder enthousiast de kille zomernacht ingestuurd werden. Het was prettig toeven in de wondere wereld van deze wel bijzonder orginele artiest en een meer dan geslaagd begin van de OLT-zomer.

Steven Kauffmann
Foto © Anja Cleemput

SETLIST CW STONEKING: How Long / Zombie / Get On The Floor / Tomorrow / Things I Done / Mama / Handyman / Jungle Man / Desert Isle / Marchin / Jungle Blues / *Solo* / Jungle Lullaby / Brave Son / Jungle Swing / Going Back South / Good Luck Charm / Boogaloo / Yield Not / Jailhouse Blues

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

OLT RIVIERENHOF, DEURNE - 04/07/16