BLUES PEER - 15/07/17

De drieëndertigste festivaleditie ‘Blues Peer’ was er een met nostalgie naar de gloriejaren uit de jaren zestig en zeventig toen bands als ‘Canned Heat’, ‘Jethro Tull’ en en ‘ZZ Top’ het publiek massaal naar een weide lokten. De weeddampen op het groene gras waren echter nagenoeg verdwenen. In de plaats daarvan werd je bekoord door de exotische geuren vanuit de eeltkraampjes terwijl de weide er uitnodigend bij lag om languit nog wat slaap in te halen. Dat veranderde toen wereldburger Rick De Leeuw, zanger, dichter, songschrijver, producer, stipt op tijd de eerste band aankondigde. Van de Nederlander wordt gezegd dat hij een man is die leeft in vele werelden, en dat al die werelden hem even lief zijn, wat hij bewees door zich tijdens de concerten tussen het publiek te begeven om van daaruit mee van de muziek te genieten. Onder zijn favorieten rekende hij de Britse pianist Jools Holland, maar die zou pas op zondag komen.

Walter Broes & The Mercenaries

Op zaterdag was het de Nederlandse Band Barrelhouse die mocht openen, toen er in de festivaltent spijtig genoeg nog weinig volk rond liep. Deze band met zangeres Tineke Schoemaker in de frontlinie, had evengoed kunnen afsluiten. Al vier decennia lang spelen zij met veel drive en passie hun rockende bluesmuziek, waar de bandleden met o.m. de gitaristen Johnny en Guus LaPorte een eigen invulling aan geven. Hun Live reputatie, hun laatste alom bejubelde ‘Almost There’ album , dat de Edison Jazzism Publieksprijs kreeg, en de expressieve vocalen van de leadzangeres maken dat deze band evengoed een ‘headliner’ zou kunnen zijn. Uit dat laatste album klonk vooral het ritmische en enigszins bittere ‘Hard Feelings’ erg opwindend. Het daaropvolgende smartelijke ‘I Wish I Could Pray’ ontroerde. Tineke’s korrelige stem herinnert aan de blueszangeressen van weleer die alleen in hun song hun kwetsbaarheid durfden prijs te geven, wat ook Tineke deed in de beklijvende slowblues ‘Lonely Together’. Ook al was het nog vroeg in de namiddag, met de aansporing ‘Don’t Hold Your Breath’ lag de weg open voor het publiek om voluit te genieten met als uitgeleide het sprankelend pianospel van Han van Dam als stemmingsmaker. Walter Broes & The Mercenaries is in feite een trio. Zanger/gitarist Walter Broes, in een nog niet zo ver verleden gangmaker van de rootsrockband ’The Seatsniffers’ is met het nieuwe album ‘Movin Up’ een enigszins nieuwe richting ingeslagen, waarbij contrabassist Clark Kenis en drummer Lieven Declerck een bijzonder aanstekelijk ritme genereren met de grooves en vibes van bijvoorbeeld een Bo Diddley, Red Rivers of konsoorten. De songs ‘No More’, ‘I Got My Own Kick Going’ en ‘You & Me’ gaan in die richting. Zij gunden zich weinig adempauze en raasden doorheen hun wervelende show met een animo en vaart als van een uitslaande brand, met daartussenin het broeierige ‘Man Child’ en het bezwerende ‘Sideshow’. Het swingtempo, boogiewoogie ritmes en het knappe gitaarspel van Walter Broes, bij wijlen ook gitaarleraar, werkten als een magneet zodat de feeststemming zelfs oversloeg naar de campingbewoners die nog bij een late brunch zaten te mediteren. Met zijn houtskoolstem en zijn rockabilly ritmes zou Walter Broes zelfs comateuze nachtbrakers uit hun slaap kunnen wekken en richting tent doen haasten, waar het feestje intussen al lang begonnen was.

Jon Cleary

Dat begeesterend talent, of liever dat energiek kunstje, beheerst ook pianist Jon Cleary die uit New Orleans kwam overgevlogen. Samen met zijn streekgenoten, bassist Cornell Williams en toetsenist Nigel Hall, nam hij het estafettestokje over om de feeststemming verder aan te porren. Drummer A. J. Hall introduceerde met zijn junglebeats al dadelijk de ‘joie de vivre’ sfeer van de stad ‘who never sleeps’. Als geen ander weet Engelsman Jon Cleary, die in de Crescent City zijn echte habitat heeft gevonden, diezelfde sfeer te evoceren waardoor de New Orleans buurten zo populair zijn geworden zowel voor jazzliefhebbers als bluestoeristen, allen tot laat in de nacht op zoek naar ‘the place to be’ of naar een klaterende compositie als bijv. ‘Burgundy Street Boogie’. Zaterdagnamiddag was die exquise plek tijdelijk de festivaltent in Peer waar de funky en boogieritmes eenzelfde euforische stemming opriepen als destijds grootheden als Professor Longhair, Fats Domino, Eddie Bo of Champion Jack Dupree dat deden. Om de zachtmoedige en betreurde Allen Toussaint niet te vergeten! Aan hem droeg John Cleary diens gevoelvolle ‘What Do You Want The Girl To Do?’ op, dat ook op het album ‘Occapella’ staat, waarin Cleary een synthese maakt van Toussaints composities. Zijn laatste ‘Go Go Juice’ zit daarentegen vol funky grooves waar zijn drie begeleiders met enthousiasme aan meededen, desgevallend geknield op de grond, zoals de bassist dit deed in een omarming met zijn instrument.

Mike Zito

Zanger en songwriter Mike Zito, virtuoos gitarist uit St.Louis, varieert dan weer met een originele mix van rock, blues, roots en soul, wat hem in het verleden menig ‘Music Blues Award’ deed winnen. De veelzijdige Mike Zito moet nog vijftig worden, maar heeft onderwijl met meerdere demonen afgerekend die hem zelfs even van de muziek weg hielden. Zijn passage in de superband ‘Royal Southern Brotherhood’ gaf echter een nieuwe boost aan zijn muziekcarrière en thans in de Peerse bluestent spatte de energieke levenslust van hem af. Het geluidsvolume werd nog wat verder opgedreven en de ritmesectie volgde met fascinerende drumbeats. Het soulvolle ‘Make Blues Not War’ sneed door de ziel. ‘Judgement Day’ klonk onheilspellend als overtrekkende donderwolken, maar dan imaginair. Het ritmische ‘Wasted Time’ en het aanstekelijke ‘Keep Coming Back’ met slidegitaar zette aan tot swingen. Opvallend was dat de tent meer en meer vol liep, allen nieuwsgierig naar de gitaarheld die zich opnieuw naar de top heeft toegewerkt. Op het laatst kwam ook zijn zoon Zach als een jeugdige Stevie Ray Vaughan meespelen, waardoor het applaus verder aangroeide. Nog lang na het concert zat de gitaarvirtuoos zijn albums te signeren, waarbij menige fan om een foto bleef bedelen. Ook de ‘Blind Boys Of Alabama’ konden rekenen op een overweldigend applaus en de algemene sympathie van het publiek dat de band al bij hun verschijning toejuichte zoals zij in het gelid en in wit maatpak binnen wandelden begeleid door de muzikanten die henmet gitaar, bas, drum en Hammond zouden terzijde staan. Gastheer Rick De Leeuw kondigde hen aan als een magisch evenement en iets van die magie ervoer je reeds bij hun ‘Spirit In The Sky’ toen de zon door de versluierde hemel doorbrak. De songs ‘Uncloudy Day’, ‘God Is Real’ en ‘Way Down In The Hole’ hadden allen een spirituele dimensie. Het tijdloze ‘The House Of The Rising Sun’, vertolkt met baritonstem, was gedrapeerd met tristesse. Zowel solozang als samenzang klonken overtuigend. Vooral de klassieker ‘Nobody’s Fault But Mine’ zou je kunnen verlokken om je te laten onderdompelen in de wateren van de Tallapoosa met de gesmoorde drumshuffels als wijding. Op het laatst dook de blinde Jimmy Carter het publiek in om daar blindelings de toegestoken handen te drukken van alle bluesfans die behalve de blues ook de authentieke gospelzang van hetcollectief genegen zijn. ‘I Saw The Light’ werd aldus een collectieve belevenis.

ZZ TOP

Het contrast met ‘The Red Devils’ kon niet groter zijn, volgens de presentator een soort hellevaart na de hemelse klanken van de Blind Boys. Bij de band ‘Red Devils’ geraakten inderdaad bluesrock, ruige zang en diabolisch harmonicaspel satanisch met elkaar verstrengeld. Niettemin is er bij deze band ook van een soort herrijzenis sprake. Harmonicaspeler Lester Butler overleed eind vorige eeuw en sindsdien gingen zijn bluesmaten elk hun weegs. Met de Nederlander Pieter van der Pluijm, alias Big Pete, kreeg de band echter een heropstart en hernieuwde dynamiek zodat liefhebbers van harmonicablues ten volle konden genieten van de aparte sound van dat gedreven vijfkoppig gezelschap. Ook bij deze band kwam het publiek van ver toegestroomd wat wijst op de populariteit van deze band die de adrenaline door ieders aderen kan jagen via snerpend gitaarspel, jammerende bluesharp en een opzwepende jungledrum. Het furieuze ‘Going To The Church’ , het driftige ‘She’s Dangerous’, de boogie ‘Time To Cry’ joegen door de ether als een wervelwind alsof de virtuoze Big Pete de geest van Lester Butler wilde laten herrijzen. Met ‘Who Do You Love’ en een aanstekelijke junglebeat kreeg je ook wat voodoo mee als zompige aardse zegening. De organisatie van Peer Blues nodigt traditiegetrouw graag blueslegendes uit als afsluiter van een festivaldag. Dit jaar waren dat gitarist Billy Gibbons en bassist Dusty Hill, de voortrekkers van het driemanschap ZZ TOP, die eruit zien als houthakkers die dagelijks drijvende stammen door de stroomversnellingen moeten loodsen. Ook hun schuurpapieren vocalen en gruizig gitaarwerk roepen het universum op van woudlopers die met hun roep het gevaarlijk wild op afstand willen houden. Deze Texaanse 'southern' rockband kan nog steeds op een trouwe fanschare rekenen. De merchandising stand was zowat omgetoverd in een veelkleurige winkelshop, waar behalve hun vele albums ook T-shirts, sjaaltjes en memorabilia te koop waren. Nog niet zo lang geleden werd deze band in de Memphis Music Hall of Fame opgenomen en de eigenzinnige bluesrock van deze ‘Tres Hombres’ is doordrenkt van het slib van de Rio Grande en Californische smoothies, gelardeerd met hitsige blues, een gezonde dosis humor en synchrone dansbewegingen. ‘Sharp Dressing Man’’, Mojo Working’, ‘Gimme All Your Love’, ‘Sixteen Tons’ bereikten de verste uithoeken van de wei, waar de laatste festivalgangers nog dolend op zoek waren naar een burger, rechtop sliepen in hun strandstoel of in het gras lagen alsof deze southern rock als verdovend medicijn werd geïnhaleerd. Of het trio nog ‘La Grange’ speelde, de hit waarmee zij in 1973 doorbraken, is giswerk, want wie tijdig de volgende dag uit bed wil om de eerste band niet te missen, moet ook tijdig huiswaarts keren met of zonder Chevrolet.

‘… I’m sure you’ve smelled the trees in the air,
The best of motor cruisin’s just the joy to get there.

Hallelujah, ride my Chevrolet...’


Marcie

Foto © Michel Verlinden

meer foto © Michel Verlinden

Sfeerfoto's © Manon Houtackers

 

 

video's ZZ TOP : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 

 

video's The Red Devils : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

video's Blind Boys Of Alabama : VIDEO 1 - VIDEO 2

video's Mike Zito : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

video's Jon Cleary : VIDEO 1 - VIDEO 2

 

video's Walter Broes & The Mercenaries: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BLUES PEER - 15/07/17

 

Barrelhouse

Walter Broes & The Mercenaries

Jon Cleary

Mike Zito

Blind Boys Of Alabama

The Red Devils

ZZ TOP