GENT JAZZ @ BIJLOKE, GENT - 06/07/17

De eerste dag van dit atypische muziekfestival. Atypisch omdat het over een periode gespreid is (enkel Lokerse Feesten doen dit ook zo) en vooral doordat de festivalgangers er zo deftig uitzien en gedragen. Hier geen beelden van uitgetelde mensen in het gras, weinig dronkenschap en toch een beetje arty farty.

Grace Jones

Het was zonnig maar toch was het verkeer van die aard dat we de openingsact Kadja Bonet gemist hebben. Jammer want het concert in de AB eerder dit jaar ook al moeten missen. Dus kon ik Miles Mosley meepikken. Deze staande basspeler wordt door zijn entourage de Jimi Hendrix van de bas genoemd. Misschien wat overdreven maar hij zorgde met zijn funky band voor een aangename set. De bas staat centraal en wordt bespeelt met vingers en strijkstok. Verder is er drum, piano en vooral de blazers die voor het funky element zorgen. Dat de band goed op elkaar ingespeeld is lijkt normaal vermits ze elkaar al kennen sinds hun jeugd. De nummers zijn meestal wat lang uitgesponnen maar de energie, het spelplezier en het vlotte contact met het publiek maken dit zeker een aangename festivalact voor het grote publiek. Hij coverde zijn idool Jimi met een trage versie van “ 6 Turn To Be 9”.

Tussen de acts op het groot podium door was er in de kleine tent (Garden Stage genoemd) de band “Compo Oro”. Zij brengen instrumentale muziek met een Zuid Amerikaanse tint. Het lijken dikwijls deuntjes uit oude Tv series en filmen. Met veel percussie, de xylofoon als aparte toets en enkele knappe gitaarsolo’s wisten ze hun tent in beweging te brengen. Heel goed en achteraf gezien, het beste van de avond.

Op het grote podium was het dan de beurt aan GoGo Penguin, een trio uit Manchester dat jazz brengt met bas, drum en piano. Ook hun muziek, lange instrumentale stukken was eerder filmisch. Ze kregen bijval maar ik was niet echt gepakt van wat ze brachten. Klonk me nogal klinisch. En vooral, al hun nummers waren onderling inwisselbaar. Het leek alsof je de hele tijd naar hetzelfde nummer zat te luisteren. Ik heb halfweg een drankje genuttigd en ben nog eens terug gegaan, maar nee, het gevoel was hetzelfde.

Toen was het wachten op de hoofdact van de avond, Grace Jones. De tent was ondertussen goed volgelopen. Zoals het een diva past begon de show met wat vertraging. Ze begon de set met “Night Clubbing” een nummer dat ze leende van Iggy Pop. Maar het eerste nummer, dat al wat wiegende reggae ritmes had diende vooral om te kijken wat er allemaal op het podium gebeurde. Grace stond op een loopbrug achter haar band, helemaal gebodypaint in een soort Afrikaanse krijger met zebramotief. Ze had een soort korset aan en naar op de camerabeelden bleek in blote, geverfde borsten aan het optreden. Uiteraard had ze hoge hakken aan en een masker op haar hoofd. De foto’s bij dit artikel zeggen genoeg denk ik. Het werd een greatest hits set. “Private Life” passeerde al snel de revue. Tussen de nummers door verdween ze achter het podium voor een verkleedpartij (meestal iets anders op haar hoofd of rond haar nek bengelend. Het visuele aspect van de show was zeker dik ok, want daarnaast bleek Grace zeer energiek en dansend, krollend en kruipend over het podium of op de loopbrug. Wel straf als je bedenkt dat ze bijna 70 is. Maar de verkleed partijen namen elke keer de opgebouwde spanning en het tempo weg uit het optreden. In zo’n gevallen hoop je dat de band het gaat redden en aan een breien. Maar dat was zeker niet het geval. Deze deden nogal routineus hun job. Zelfs de achtergrondzangeressen hadden er weinig zin in.

Ander minpuntje was dat ze nogal provocerend was en soms zelf wat vulgair. Dat ze met een dildo verschijnt op het podium is nog te doen maar de dingen die ze declameerde waren er regelmatig over. Hoewel ze zichzelf relativeerde. "I wan’t some coke” zei ze op zeker moment van achter de coulissen om dan met een glas cola te verschijnen. Haar drugverleden heeft ook wat mythische proporties. Of de quotes, “Don”t Fall in love, just be in love" en " If you fall you lose control” waren goed gevonden.

“Shenanigans” was een van de betere nummers, maar door het verschijnen van een paaldanser (in zelfde motief geverfd) die suggestief bewoog met zijn achterste, verdween het nummer in het gegil van de dames in de tent. “La Vie En Rose” was matig en mistte duidelijk de accordeon van Piazolla. Bij “Amazing Grace” is een song die ze qua zang niet (meer) aankan. Maar het eindschot mocht er zijn. “Love Is A Drug” kreeg een snelle uptempo versie mee. “William’s Blood” was ok, “Pull Up To The Bumper” deed de hele tent bewegen (en was gebald genoeg om het hoogtepunt van de avond te zijn). Afsluiten deed ze met “Slave To The Rythm” en bracht ze al hoola hoopend. Jammer genoeg was het een maxi versie die veel te lang duurde, een onduidelijke voorstelling van de bandleden inhield en daardoor verzonk.

Al bijeen had ik een dubbel gevoel: het leek wat Las Vegas, het was muzikaal niet top, het had letterlijk en figuurlijk wat weinig om het lijf, maar anderzijds had ik toch het gevoel iets unieks gezien te hebben dat niemand anders kan. Zeker al niet in de categorie 65+. Het is toch een apart gevoel en daarom misschien net een straffe madame.

Lisael

Foto's © JiVe

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 06/07/17

 

Miles Mosley

Compo Oro

GoGo Penguin

Grace Jones