GENT JAZZ @ BIJLOKE, GENT - 07/07/17

Op dag 2, dag 3 en ook wel op dag 4 komen op Gent Jazz de traditionele jazzconcerten aan bod met achtereenvolgens een aantal grote internationale kleppers met Herbie Hancock, Wayne Shorter en Norah Jones. Dag 2 is de dag van Herbie Hancock.

Vooraleer de nu 77 jarige veteraan op het podium verschijnt zijn er nog befaamde jazz artiesten geprogrammeerd met Christian Scott, French Quarter en Christian McBride.

De uit New Orleans afkomstige trompettist Christian Scott aTunde Adjuah is nog maar 33 jaar maar rijgt al 10 jaar lang de prijzen aan elkaar. Scott is een enorm getalenteerd muzikant gedreven door het uitdragen van een sociaal politieke boodschap tegen de achtergrond van de Afro-Amerikaanse geschiedenis en meer bepaald die van New Orleans, een smeltkroes van culturen en invloeden. Scott vindt het niet meer dan logisch om als musicus te reageren op maatschappelijke ontwikkelingen. Racisme, geweld en globalisatie zijn terugkerende thema’s in zijn oeuvre.

In het kader van 100 jaar jazz met de herdenking van de eerste jazz opname heeft Scott zijn eigen ambitieuze bijdrage geleverd met een trilogie waarvan de eerste 2 delen al dit voorjaar verschenen.

De band waarmee Scott vandaag op het podium staat is eens te meer verjongd met een paar talentrijke twintigers zoals drummer Mike Mitchel, fluitiste Elena Pinderhughes en percussionist Weedie Braimah die zich gemakkelijk inpassen in de experimentele aanpak van Scott’s composities, een groovy melting pot van free jazz, hiphop, soul en jazzrock. Scott zelf speelt op een Reverse Flugel(horn), een trompet met een gebogen beker à la Dizzy Gillespie. Toch levert al dit talent samen geen groots concert op. Daartoe mist het concert vaart. Dat heeft alles te maken met de drang van Scott om zijn muzikanten buitenmate lang te bewieroken, de grote aandacht om zijn boodschap te verkondigen en de wat atypische manier waarop hij zijn muziek benadert m.n. tegen de achtergrond van een ritmische smeltkroes nu en dan het voortouw nemend met lange trompetlijnen veelal aan de zijde van fluitiste Elena Pinderhughes in parallele frasen.

Toch is voor wie goed luistert de klasse en finesse van Christian Scott wel hoorbaar, zeker als dat gebeurt in een muzikaal verhaal als “The Last Chieftain” dat gehuld in een wijds industrieel geluid tegen een hevig percussieve achtergrond een indringend muziekstuk oplevert. Als inleiding gaat Scott dieper in op zijn achtergrond als erfgenaam van de Mardi Gras-indianen en vertelt het verhaal van zijn grootvader, een lichtend voorbeeld voor de jonge Scott als het er op aankomt te zorgen voor je medemens. Voorwaar een mooi slot dat door de aanwezigen op dit vroege uur beloond wordt met een staand applaus.

De volgende band French Quarter is een wat de vreemde eend in de bijt vandaag met een ‘gelegenheidsproject’ van talentrijke jonge Franse musici, exponent van een heroplevende Franse jazz scene waar in de Franse jazz wereld heel wat aandacht naar toe gaat. In hun midden vinden we de Britse in Parijs wonende zanger Hugh Coltman terug die hier vorig jaar overtuigde met een ode aan Nat King Cole. Samen met trompettiste Airelle Besson en pianist Thomas Enhco zijn zij de blikvangers/componisten. Zij worden prima omringd door Baptiste Herbin (sax), Anne Paceo (drums) en Sylvain Romano (bas).

French Quarter is de wat misleidende naam die verwijst naar de gelijknamige wijk in New Orleans waar de wieg van de jazz stond en waarmee de mid-tempo en smooth jazz van dit Franse sextet geen verband houdt. Zij spelen elkaars composities en standards met een Britse crooner in hun midden. Benieuwd wat dit gaat worden.

Het concert hinkt wat op twee benen m.n. twee onderscheiden jazzcomposities, enerzijds deze van pianist Thomas Enhco en trompettiste Airelle Besson en anderzijds deze van zanger crooner Hugh Coltman die wat haaks op mekaar staan ofschoon Hugh Coltman zich wijselijk afzijdig houdt wanneer hij niet aan de beurt is. Hoewel Coltman’s timbre met veel inleving nummers als “Little Big Bang” en “Ballad Of The Sad Young Man” zorgvuldig afgemeten croont zijn het toch die paar composities van Airelle Besson en Thomas Enhco die het best scoren met hun duet compositie “Neige” als hoogtepunt. De hoofdindruk is dat het samenspel nog wat academisch verloopt maar de inzet is er wel met de opmerkelijke bijdragen op sopraansax van Baptiste Herbin in “Ballad For Jackie” (een ode aan de Amerikaanse jazz altsaxofonist Jackie McLean) en van de fel meppende drumster Anne Paceo. Geen concert dat zal bijblijven maar we hebben ons ook niet verveeld in afwachting dat de twee hoofdacts er aan komen.

De Amerikaanse bassist Christian McBride heeft een enorme staat van dienst. Hij speelde op meer dan 300 platen, werkte samen met zowat álle grote muzikanten, won maar liefst vijf Grammy Awards en heeft 13 albums op eigen naam. Hij heeft momenteel 5 bands tegelijkertijd en weet zich steeds te omringen met de beste musici. Dat geldt ook voor zijn nieuwste kwartet New Jawn waarin hij zich omringt met Josh Evans (trompet), Marcus Strickland (sax) en Nasheet Waits (drums).

Wie houdt van pure jazz zonder franjes, rechttoe rechtaan met een liefdevolle analyserende blik naar het verleden maar gepokt en gemazeld in de hedendaagse Amerikaanse jazz scene is bij het virtuose maar relaxte kwartet van deze sympathieke bassist aan het juiste adres. Dit ensemble met een ongewone line-up van twee hoorns zonder piano biedt met de open aansturing van McBride’s aanstekelijke contrabasspel mogelijkheden tot muzikaal avontuur. Dit is vooralsnog niet het geval. Hoe virtuoos goed de muzikanten ook spelen de onderlinge dialoog verloopt stroef met enerzijds de twee blazers en anderzijds de contrabas en de drums maar tegen het eind van een lang uitgesponnen “Obsequious” verlopen samenspel en overgangen gelukkig geheel naturel en dynamisch. Christian McBride stelt vervolgens de band met veel lof voor, hij herinnert zich het feestje 7 jaar geleden hier op hetzelfde podium van Gent Jazz als bandlid van Chick Corea’s Freedom Band. “Dat zit er vandaag niet in”, merkt hij fijntjes op, “dat is weggelegd voor Mr. Hancock” maar de herinnering alleen geeft hem pretoogjes. De mooiste compositie van de avond gaat naar “Ballad For Ernie Washington”, een ingetogen ballade voor het trio trompet, contrabas en drums waarbij Josh Evans een mooie solo blaast die bij mij Chet Baker oproept. De aansluitende saxpartij leidt tot een fijn straight jazz moment zoals het hoort zonder weerhaakjes. Er zouden nog meer fraaie jazz momenten volgen. Een te koesteren “Arboretum” met een roffelend eerbetoon aan wijlen Tony Williams, een heerlijk “Take It To The Ozone” in een alternerend stop-and-go ritme van Freddie Hubbard en tenslotte een zalig calypso swingend “The Good Life” van Ornette Coleman met die lekker toeterende basklarinet van Marcus Strickland maken iedereen goedgezind. En niet te vergeten als de bassist zelf zijn instrument beroert, een waar genot! Toch nog een feestje gehad in afwachting van het echte feest? Voor mij nu al het beste concert van de dag.

De 77 jarige éminence grise van de jazz Herbie Hancock stond al 2 maal op Gent Jazz in 2003 en in 2008 met het Joni Mitchell project als gevolg van het album ‘River: the Joni letters’. Zijn laatste regulier album ‘The imagine project’ dateert van 2010. Zijn volgende album een samenwerking met Flying Lotus en multi-instrumentalist/producer Terrace Martin, die ook in zijn band zit, laat al een hele tijd op zich wachten maar zou nu in laatste rechte lijn zitten.

De verwachting is dat Hancock zowel zijn hits als muziek brengt uit het op stapel staande nieuwe album. Hoe de verhouding zou liggen tussen een conventionele set met vleugelpiano en een fusion/funkrock gerichte set met veel keyboards is eerder onvoorspelbaar.

Zijn band met zowel oud Zappa drummer Vinnie Colauita als de jonge saxofonist/toetsenist Terrace Martin (lid van de nieuwe West coast jazzscène en co-producer van ‘To Pimp A Butterfly’ van Kendrick Lamar) is samengesteld zoals de ingesteldheid van de meester zelve die zowel vooruitblikt als put uit diens rijke jazzverleden. Zij worden aangevuld met de fantastisch spelende gitarist Lionel Loueke en de solide bassist James Genus.

Herbie Hancock begint zijn concert met een lange experimentele funky jam, een “Overture” hetzij een nieuw nummer waarin gitarist Lionel Loueke al meteen alle ruimte krijgt om zijn bevreemdend ingenieus gitaarspel te etaleren. Als hij halfweg als eerste zijn stem door de vocoder stuurt in een ritmisch vervormde ‘klikkend’ Zuid-Afrikaanse taal, vallen alle monden open. Hancock kijkt geamuseerd toe en geniet zichtbaar. Het wordt nergens minder dan spannend met virtuoos gemusiceer niet in het minst door de meester zelf die afwisselend tussen vleugelpiano en keyboard met zijn tussenkomsten het geheel naar een hoger echelon stuurt nadat zijn topmuzikanten vrijelijk alle speel- en soleer ruimte hebben benut. De ritmesectie speelt uiterst strak. Een oude favoriet “Actual Proof” is Hancock op zijn best, speels en met de juiste touch. Stemvervormer en andere electronisch gestuurde klanken zullen van dan af grotendeels de klankkleur bepalen. Ook Terrace Martin (extra keys en sax) en Hancock zelf in “Running To Me” maken gretig gebruik van de stemvervormer. Toch is dit geen gratuite spielerei maar geïntegreerd in het muzikale spel dat het hele concert hoogstaand blijft wat niet wegneemt dat hier en daar mensen voortijdig de buitenkant van de tent gaan opzoeken. Wie doorheen die vreemde metalige klankeffecten ziet, beleeft een Hancock in topvorm die virtuoos aanstuurt en rust brengt in het digitale geluid van de compositie én wordt finaal beloond door de meester met upgedate versies van de hit klassiekers “Cantaloupe Island” en in de encore “Chameleon” met een Hancock zo blij als een kleine jongen op de keytar. Het gaat om heerlijk lang uitgesponnen versies met voor- en achteraan het bekende thema. Die hits hoewel ontstaan in de 70’s hebben het geluid van vandaag en blijven fris en funky klinken. Dat maakt Herbie Hancock tegelijk een schatbewaarder als vernieuwer. En dat is een rol die hem lekker zit. Het enthousiasme van de jeugd en het metier van de veteraan die eeuwig jong blijft. Op deze Hancock is nog geen sleet, jong van hart en groots van zijn. Die kan nog jaren mee. Wedden dat hij een van de volgende jaren hier weer staat…

Marc Buggenhoudt

Foto © Bruno Bollaert voor Gent Jazz

 


 


 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 07/07/17

 

Christian Scott aTunde Adjuah

French Quarter

Christian McBride

Herbie Hancock