GENT JAZZ @ BIJLOKE, GENT - 08/07/17

TOMASZ STAŃKO / ENRICO RAVA QUINTET

Enrico Rava (trompet), Tomasz Stańko (trompet), Giovanni Guidi (piano), Reuben Rogers (bas), Gerald Cleaver (drums)

Twee trompettisten van formaat samen op het podium. Tomasz Stańko (U.S.) en Enrico Rava (IT) behoren tot de top van de moderne Europese jazz en stellen voor de eerste keer samen een project voor, met Europese en Amerikaanse muzikanten. En we mogen gerust zeggen dat dit een geslaagde verbroedering is. Beide artiesten hebben hun roots in de traditionele jazz maar geven hier een eigen creatieve invulling aan. Ze zijn stuk voor stuk heel sterke solisten en dat merk je als de 2 trompetten een 'friendly battle' spelen, virtuoos elk op hun eigen terrein maar ze laten ook ruimte voor een fantastische ritmesectie. We horen twee verschillende trompetklanken en dat zorgt voor afwisseling, zowel in klank als stijl. Het begint rustig met helaas wat technische klankproblemen. Maar daar trekken beide heren zich niets van aan.

Na de ietwat drukke inleiding, eerder een aftasting voor wat komen gaat, krijgen we een mooie solo van Enrico Rava die daar dan ook veel applaus voor krijgt. Als hij rustig speelt, is het toch nog altijd heel expressief en herkenbaar. Ook Tomasz Stańko mag op veel bijval rekenen van het publiek. Giovianni Guidi (p) is een fantastische pianist en dat wordt ook sterk geapprecieerd door het publiek tijdens zijn solo's. Snelle riffs en exuberante pianoklanken volgen mekaar op met zelfs een vleugje Latin. Een heel mooi moment is het strijkmoment van bassist Reuben Rogers. Altijd pakkend als een bassist de strijkstok meesterlijk hanteert.

Ik meen op een gegeven moment ook 'Mannenberg'? te herkennen. Een zwoel vleugje Afrika, heel gepast met deze temperaturen en vurig gespeeld. De algemene indruk is dat naast deze 2 fantastische trompettisten, de overige bandleden zeer zeker de ruimte kregen om te soleren en ze die kans ook niet onbenut hebben gelaten. Beide trompettisten spelen met een sterke gedrevenheid en gebruiken graag een opeenvolging van snelle en hoge noten. Mijn voorkeur gaat uit naar de meer rustige passages maar dat is puur persoonlijk.

Het publiek was al talrijk opgekomen voor dit eerste concert en was ook heel dankbaar met een dubbel applau

BASSDRUMBONE

Mark Helias (bas), Gerry Hemingway (drums) en Ray Anderson (trombone)

Dit onconventionele jazz trio is al 40 jaar actief in de internationale jazz scene. Ze verstaan dan ook perfect de kunst van de dialoog. Eind 2016 verscheen het dubbelalbum 'The Long Road', met bijdragen van uitgelezen gastmuzikanten, saxofonist Joe Lovano en pianist Jason Moran. Dit was de eerste keer dat ze andere muzikanten toelieten tot hun universum. Dit album werd met superlatieven onthaald.

Drummer Gerry Hemingway voert het woord. We krijgen verschillende 'tunes' uit verschillende periodes te horen. Alles wordt ook mooi netjes aangekondigd en dat maakt het ook aangenamer voor het publiek. Je voelt al meteen dat ze perfect op mekaar zijn ingespeeld. Eigen composities volgen mekaar op, o.a. een mooi bluesy nummer van drummer Mark Helias, 'Bluish' en 'At Another Time' uit het dubbelalbum 'The Long Road', e.a. Sterke performance voor 3 muzikanten in een ongewone bezetting die allemaal even sterk staan op het podium met eigen werk.

De trombonist heeft een natuurlijke expressieve klank, vol ideeën, zonder te gaan overdrijven. Hij laat de trombone zingen. Toch knap als trombonist in zo'n ongewone setting. Bovendien zijn ze heel erg dankbaar met het enthousiaste applaus waarna er nog 'one more' en een zeer welgemeend 'Thank you so much' volgt.

MCCOY TYNER TRIO WITH SPECIAL GUEST CRAIG TABORN

McCoy Tyner (piano), Craig Taborn (piano), Gerald Cannon (contrabas), Francisco Mela (drums)

Met McCoy Tyner keren we terug naar de jaren '50 en '60. Dit is jazzgeschiedenis! Tyner heeft zijn muzikale stijl en virtuositeit ontwikkeld in het befaamde John Coltrane kwartet en is sindsdien geëvolueerd en bekend om zijn percussieve pianospel. Talloze jazzpianisten werden door hem beïnvloed en gevormd. Zijn grote verdienste is o.a. de integratie van elementen uit Azië en Afrika en zijn doordachte herinterpretaties van populaire muziek. Hij is een mijlpaal van essentiële vernieuwing in de jazz en wereldster van formaat. Omwille van zijn hoge leeftijd (80), speelt Tyner geen volledig concert meer en laat hij zich omringen door de fantastische pianist en waardige collega Craig Taborn.

Craig Taborn componeerde zeven albums en met zijn bijdrage als gastmuzikant staat de teller momenteel op negentig. Samengevat: 2 pianisten van formaat, vergezeld van contrabas en drums die ook zeer sterk uit de hoek komen. Craig Taborn en de muzikanten die ook McCoy Tyner begeleiden, treden eerst aan en zetten de toon al voortreffelijk. Het wordt even stil als Craig Taborn hulde brengt aan de onlangs overleden Geri Allen die hier normaal ook vandaag mee zou aantreden met hen. Ze werd begraven op het moment van hun optreden en Craig wil graag een nummer aan haar opdragen. Als 15-jarige zag hij een concert van haar en werd hier zo door aangegrepen dat hij haar samen met McCoy Tyner als zijn grootste helden en invloeden beschouwt. Het is een ontroerend moment als hij één van haar nummers solo speelt. Craig speelt met veel dynamiek en de invloed van zijn helden is nooit veraf.

McCoy Tyner komt het podium op en de tent veert recht uit respect en bewondering voor de man. Hij wordt voorzichtig begeleid naar de piano (op zijn witte 'basketsloefkes' maar keurig in het pak). Vanaf de eerste toets aanraking spreekt hij het publiek aan en wordt er geapplaudisseerd; Elke keer, ook bij het begin van een nummer. Francisco Mela (drums), is niet alleen steengoed maar ook leuk om bezig te zien. Zijn gezichtsexpressie en dynamiek verraden dat hij er écht zin in heeft. Gerald Cannon (contrabas) laat ons een hele mooie warme bas horen in zijn solo's.

Zonder afbreuk te doen aan de prestatie van Craig Taborn, kunnen we gerust stellen dat er veel pianohelden zijn maar dat er weinig pianisten zijn die alles hebben veranderd. Er is een 'Voor' en 'Na' McCoy Tyner-tijdperk. Hij blijft 'Fabulous', 'Transcendant' en een 'Master'.

Dankuwel voor dit mooie concert. Dit was voor mij de uitschieter. Kort maar prachtig met een heel oprecht enthousiast publiek.

WAYNE SHORTER QUARTET WITH CASCO PHILHARMONIC PERFORMING EMANON

Wayne Shorter (saxofoon), Danilo Perez (piano), John Patitucci (bas), Brian Blade (drums), Clark Rundell (dirigent), Casco Philharmonic (symfonisch orkest)

De jazzsaxofonist Wayne Shorter voorstellen is 'not done'. Hij is een groot jazzicoon maar als het dan toch moet, zijn we verplicht te melden dat hij al jaren trouw met dezelfde line-up speelt en hij geprezen wordt voor zowel zijn manier van spelen als zijn kwaliteiten als componist. Hij voegde zijn unieke sound toe aan het beroemde Miles Davis Quintet en schreef drie stukken voor de plaat 'Miles Smiles' (1966), waarvan er 2 echte klassiekers zijn geworden o.a. 'Orbits and Footprints'. In 1970 stelde hij zijn eigen groep samen met de nu al even bekende Joe Zawinul. Deze legendarische groep behoort tot de stroming jazz-rock-R&B fusion in de jazzgeschiedenis.

Tien jaar geleden kwam hij voor de eerste keer naar Gent Jazz Festival. Sindsdien hebben we deze grote saxofonist al een aantal keren mogen smaken in allerlei projecten. Want de man mag dan al wel 84 zijn, hij komt steeds met vernieuwing en het blijft altijd een verrassing wat hij deze keer weer brengt. Ditmaal komt hij met het project 'Emanon', een stripverhaal van apocalyptische omvang. Grafisch artiest Randy DuBurke (bekend van zijn publicaties bij Marvel en DC Comics) heeft deze strip speciaal voor het stuk gemaakt. De voorliefde van Wayne Shorter voor sciencefiction, superheldavonturen en mythologie voegt een extra dimensie toe aan de muziek. Wat het nog specialer maakt is de medewerking van het Vlaamse Casco Philharmonic, gedirigeerd door Clark Rundell. Deze combinatie maakt dit optreden vrij uniek. Dit project is in samenwerking met Festival van Vlaanderen.

Zijn nieuw album 'Emanon' met titels als 'Pegasus', 'Prometheus Unbound' en 'The Three Marias' suggereren iets mythologische en dat is ook de bedoeling.

Het concert wordt geopend door het Wayne Shorter Quintet. Wayne improviseert zoals we het van hem gewoon zijn. Ook al speelt hij veel snelle noten, hij laat veel ruimte tussen de passages. Hij kan het nog steeds op 84-jarige leeftijd! Als het Casco erbij komt, krijgen we een totaal ander concert te horen. Hele mooie klassieke muziek, meesterlijk gebracht en gedirigeerd door Clark Rundell. De muziek doet af en toe denken aan avontuurlijke filmische muziek, dus echt passend bij een stripverhaal.

In het begin staat het Casco Philharmonic centraal maar geleidelijk is er meer interventie door Wayne Shorter. Zowel Wayne Shorter als zijn Quintet spelen duidelijk met veel plezier. Het is ook voor hen een unieke ervaring.

We hebben weer een andere Wayne Shorter gekregen maar toch altijd met zijn eigen stijl. Het siert de man dat hij nog zoveel nieuwe dingen doet en eigenlijk toepast waar jazz voor staat, namelijk constante vernieuwing. Sommigen hebben dit misschien niet zo geapprecieerd vanwege het klassieke, andere juist wel. Ik denk dat beiden zowel dé Wayne Shorter hebben gezien waar ze voor kwamen als de Wayne Shorter in een andere setting, nl. met filharmonisch orkest, wat toch uniek is.

Weer een mooie Gent Jazz dag.

Christel Denoyel

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 


 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 08/07/17

 

TOMASZ STAŃKO / ENRICO RAVA QUINTET

BASSDRUMBONE

MCCOY TYNER TRIO WITH SPECIAL GUEST CRAIG TABORN

WAYNE SHORTER QUARTET WITH CASCO PHILHARMONIC PERFORMING EMANON