GENT JAZZ @ BIJLOKE, GENT - 09/07/17

Norah Jones (° 30/03/1979 - Brooklyn / New York) is de dochter van de legendarische Ravi Shankar en de grote naam op de affiche vandaag. Zij brak in 2002 door met het multiplatinum album “Come Away With Me” dat een miljoenenverkoop kende en haar acht Grammy Awards opleverde. Sindsdien bracht ze nog een aantal succesvolle albums uit maar geen kon qua verkoopcijfers haar debuut benaderen. Vorig jaar bracht ze haar zesde soloalbum “Day Break” uit, een plaat die teruggreep naar de sound van haar debuut nadat ze op vorige albums een breder palet aan stijlen verkende.

Norah Jones

De grote massa komt blijkbaar vooral voor Norah Jones en de belangstelling voor het Omar Avital Quintet is niet bijster groot. Contrabassist Omar wordt bijgestaan door saxofonisten Asaf Yuria en Alexander Levin, drummer Ofri Nehemya en pianist Eden Ladin. De Israeliër Omar woont sinds twintig jaar in New York en mixt woestijnblues met Sefardische klanken en een Midden-Oosten groove. Ze openen met “Daber Elay Africa” heel opzwepend met de twee saxofonisten die tegengewicht krijgen van de pianist. “Turkish Coffee Blue” begint met een heel lange basintro van Omar Avital, net op het moment dat ik opschrijf “te lang” valt de rest van de groep in. De groep brengt een toegankelijke en melodieuze sound die goed in het gehoor ligt. Zeker het vermelden waard is de ballade “Beauty And The Beast”, tijdens deze song geeft drummer Ofri Nehemya een indrukwekkende solo ten beste. Een aangename kennismaking met het voor mij onbekende quintet.

Het Franse duo Vincent Peirani (accordeon) en Emile Parisien (sopraansaxofoon) zijn dan aan de beurt. Het duo oogstte veel bijval met hun in 2014 verschenen album “Belle Epoque”. Het begint heel vrolijk met het musette-achtige “Egyptian Fantasy”, geïnspireerd door hun mentor Sidney Bechet. Een andere inspiratiebron is Henry Lodge, ze brengen een nummer waarin Vincent zijn accordeon (bewust) vals laat klinken, de sax vult de gaten subtiel op. Het nummer “Schubertauster” gaat over Schubert en oesters (dixit Parisien), de saxvibratoklanken passen wonderwel met sprankelende accordeon. De wals “3 Temps pour Michel P” schreef Peirani als eerbetoon voor klarinetist Michel Portal. Ze brengen ook nog ander werk van Michel Bechet. Naar het einde toe verslapt mijn aandacht en krijg ik de indruk dat het meer van hetzelfde is. Dit is echter niet de mening van het publiek dat de heren een staande ovatie geeft en weet te overhalen tot een bisnummer.

Norah Jones komt iets na half acht met haar vijfkoppige begeleidingsgroep het podium op. Ze ziet er nog steeds ravissant uit met haar kort kopje en een zwart, deels doorschijnend kleed met glitters. Het oog wordt alvast verwend. Norah (zang, piano en gitaar) wordt begeleid door Peter Remm (toetsen), Jason Roberts (gitaar), Joshua Lattanzi (bas), Gregory Wieczorek (drums) en een mij niet bekende maar indrukwekkende pedalsteelspeler. Ze speelt op de vleugelpiano en opent met “Peace”, een song uit haar laatste plaat. Het is een typisch Norah Jonesnummer met de zachte, licht hese zang en jazzy sfeer. Ze zal grotendeels putten uit haar laatste album maar ook ouder werk brengen zoals het met spaarzame toetsen opgevrolijkte “I've Got To See You Again” (“Come Away With Me - 2002”). “Out On The Road” (“Little Broken Hearts” -2012) is een vlot countrypopdeuntje. Een eerste hoogtepunt is het van Neil Young geleende “Don't Be Denied”, een lange bloedmooie countrysong met backingvocals van de drummer en de bassist. De pedalsteelspeler steelt de hoofdrol met een prachtige partij. Hier gaat het gezegde “schone liedjes duren niet lang” voor één keer niet op. Tijdens “Sinkin' Soon” geeft Norah een korte pianosolo ten beste, nadien zal gitarist Jason Roberts hetzelfde doen op zijn instrument. Na veel rustige songs wordt het tempo gelukkig wat opgeschroefd met “Don't Know What It Means” van haar plaat “No Fools No Fun” met Puss N Boots. “Sunrise” wordt door het publiek op herkenningsapplaus onthaald en zachtjes meegezongen. Zelden klonken “oehoehoe's” zo mooi. Meestal is de muziek lekker mooi in het gehoor liggend maar af en toe weet de gitarist er met een pittige solo een gruizig kantje aan te geven. Norah speelt ook enkele songs op een elektrische en akoestische gitaar ter

afwisseling. Publieksfavoriet “Don't Know Why” wordt enkel met piano, bas en drums gebracht. “Travelin' On” brengt ze heel smachtend aan piano met verder enkel passende pedalsteel begeleiding. Een felle instrumentale pianointro leidt “Flipside” in, het uitbundige nummer brengt terug wat vaart in het concert. Ze sluit de reguliere set af met een ballade. Het enthousiaste publiek weet haar nog tot twee bisnummer te overhalen, het stevige ”All A Dream” met Norah op gitaar aangevuld met een slidesolo van de gitarist en als afsluiter het voorspelbare “Come Away With Me” dat uiteraard op herkenningsapplaus wordt onthaald. De song wordt iets trager gebracht dan op plaat en een hoofdrol is (weer) weggelegd voor de pedalsteelspeler.

Zo komt er een einde aan een mooi concert, de klassemuzikanten hebben hun taak prima vervuld. Het bleef wel braaf, er werd zelden buiten de lijntjes gekleurd. Norah zingt zoals op plaat, enkel de muzikale begeleiding verschilt iets van wat je op haar albums hoort. Voor sommigen is dit prima, anderen hebben het graag wat avontuurlijker en worden graag verrast. Het concert heeft in ieder geval mijn verwachtingen ingelost.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 


 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 09/07/17

 

Omar Avital Quintet

Vincent Peirani & Emile Parisien

Norah Jones