GENT JAZZ @ BIJLOKE, GENT – 13/07/17

Twee topacts maken het mooie weer op het festival vanavond. Vooreerst speelt het zwaar bejubelde Belgisch collectief STUFF. een halve thuismatch. De Gent-Antwerpse groep bestaande uit Lander Gyselinck op drums, Dries Laheye aan de bas, Joris Caluwaerts aan de keyboards, Mixmonster Menno en Andrew Claes op een vreemdsoortig instrument dat luistert naar de naam Electric Wind Instrument (Ewi) heeft er duidelijk zin in. Ze komen er hun tweede plaat ‘Old Dreams, New Planets’ voorstellen die internationaal niets dan lof kreeg. Met al een aantal uitverkochte concerten achter de kiezen (o.m. in de AB, Handelsbeurs en op Best Kept Secret) schiet de band als een geoliede machine uit de startblokken. Is dit jazz? Een genuanceerd antwoord is nodig. Enerzijds voelen we er wel wat voor, want de zo kenmerkende basisbeginselen van de jazz, namelijk het experimenteren en improviseren rondom vaste muzikale basisstructuren krijgen hier alle kansen. Anderzijds kan men dit ook moeilijk traditionele jazz noemen, daarvoor is de elektronica veel te overheersend en leunt deze muziek eerder aan bij andere genres als techno, hiphop, funk en elektropop. Maar het is duidelijk, STUFF. laat zich niet meteen in muzikale vakjes vangen en dat is meteen ook de sterkte van dit ensemble. Meer zelfs de groep lijkt wel elk muziekgenre dat ze uitleent eerst te deconstrueren om vanuit deze muzikale ruïnes een volledig nieuw eclectisch model te (her)scheppen. Wat levert dit op? Muziek waarvoor taal misschien ietwat te kort schiet. Het is muziek die je moet voelen en beleven, uitermate geworteld in het eigentijdse dat alles met alles combineert, een levende collage van ditjes en datjes dat enigszins futuristisch aanvoelt.

STUFF


Het quintet opereert bij fel flitsend tegenlicht, met het drumstel van Lander Gyselinck centraal opgesteld als het moederschip waaruit de muzikale reis vertrekt. Samen met de bas van Dries Laheye vormt dit koppel een ijzersterke ritmesectie, mogelijk zelfs de strafste van dit land. Keyboards, scratchgeluidjes en de nadrukkelijk aanwezige bliepjes uit de EWI dwarrelen er als satellieten omheen. Soleren doen deze muzikanten nooit, het groepsgeluid primeert en dat is bij momenten indrukwekkend. Knap hoe ze je als luisteraar dwingen om allerlei referentiepunten binnen hun muziek te (her)ontdekken. Zelf dachten we bijvoorbeeld aan Kraftwerk en aan de elektrofunk van Herbie Hancock tijdens de periode van ‘Head Hunters’ en ‘Future Shock’.

Binnen de grillige soundscapes die de groep creëert, springt men muzikaal voortdurend van de hak op de tak. Elk nummer bestaat uit verschillende stukjes met aparte melodielijnen die als atomen aan mekaar klitten. Die fragmentarische aanpak durft al wel eens de aandacht af te leiden. Naarmate de set vorderde sloegen meer en meer toeschouwers aan het babbelen en ook al kreeg STUFF. na elk nummer telkens opnieuw een daverend applaus, dit Gentse jazzpubliek was toch niet helemaal ‘mee’ met de zaak. Past deze muziek beter in een kleinere club? We vermoeden het. Toch blijft het potentieel van deze Belgische formatie geenszins te onderschatten. Hun gedreven avant-gardistische aanpak verdient alle respect en het zou ons niet verbazen indien STUFF. over pakweg een paar jaar ons belangrijkste Belgische muzikale vlaggenschip wordt. Bliep, Bliep!

De tweede hoofdact vanavond, Kamasi Washington, kunnen we zonder te overdrijven bestempelen al één van ’s wereld meest getalenteerde jonge jazzmuzikanten. In nauwelijks drie jaar tijd schoot de carrière van deze Amerikaanse saxofonist als een komeet de hoogte in. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de release van zijn driedubbele 172-minuten durende album ‘The Epic’ (2015) dat in vele eindejaarslijstjes opdook. De optredens die daarop volgden (o.m. op Gent Jazz) bevestigden ‘s mans livereputatie. Na het verschijnen van het splinternieuwe nummer ‘Truth’ in april van dit jaar is het uitkijken naar een nieuwe EP ‘Harmony of Difference’ dat ergens deze zomer zou verschijnen.

Maar -first things first – in Gent heeft Washington rondom zichzelf een uitstekende zevenkoppige band geschaard bestaande uit vader Rickey Washington (dwarsfluit, sopraan sax), Ryan Porter (trombone), Brandon Coleman (keyboards), Joshua Crumbly (bas), Patrice Quinn (zang), Jonathan Pinson en Robert Miller (beiden op drums).

Al bij het openingsnummer ‘The Magnificent 7’ grijpt de machtige sound van Washington ons bij de keel. Geflankeerd door de twee powerdrummers en met toetsenist Coleman in een glansrol klinkt de muziek zo funky als een kabbelend olievat. Kamasi voegt daar dan nog eens zijn eerste Coltrane-achtige saxsolo aan toe en we zien onze buurman meteen enthousiast ‘Kamasi is god’ twitteren op zijn mobieltje. Nadien introduceert onze saxheld vader Ricky op het podium. Deze mag even op sopraansax (en later op dwarsfluit) schitteren terwijl het tempo toch ietwat verlaagd wordt. ‘Black Man’, een song geschreven door Brandon Coleman, ontpopt zich als een soulvol nummer waarbij zangeres Patrice Quinn voor het eerst in de spotlights komt te staan. “Het mooiste geluid op aarde is de stem van Patrice,” meent Washington. (We zouden hierover kunnen discussiëren maar we besluiten om voor de goede gang van zaken dit maar niet te doen.)

Tijdens de volgende nummers krijgt elke muzikant zijn solospotje. Zo knijpt Joshua Crumbly een plagende, uiterst coole bassolo uit zijn instrument, waarna Ryan Porter flinkt mag spetteren op de trombone. Niet één maar twee drumsolo’s worden ons deel. Kamasi trekt zich hierbij telkens terug in de schaduw en laat zijn muzikanten schitteren, waarbij ze van het publeik één na één een open doekje ontvangen. Grappig ook om te zien hoe het ene bandlid het andere met zijn mobieltje filmt tijdens zo’n solospotje. Maar muzikaal blijft het ondertussen wel genieten.

Het laatste epische nummer voert mooi naar een ultieme climax, met centrale bijdragen van zangeres Patrice Quinn en Kamasi Washington zelf die uitpakt met de langste en meest indrukwekkende solo van de avond. Het gemak waarmee deze imposante jazzreus zijn instrument bespeelt is misschien best nog te vergelijken met het gemak waarmee de gemiddelde Brit ’s middags een kopje thee zet. Ik zeg maar wat. In ieder geval zijn wij achteraf ferm onder de indruk van dit optreden.

Een halfuurtje later zien we Washington met een blik op oneindig door het festivalpark struinen. Zijn jazz discipelen volgen hem op een respectvolle afstand. Deze nieuwe Messias kan nog jaren mee.

Shake

Foto's © JiVe

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 13/07/17

 

STUFF

Kamasi Washington