GENT JAZZ @ BIJLOKE, GENT - 15/07/17

Het is de laatste dag van Gent Jazz en we mogen wel stellen dat de programmatie vandaag geen evidentie is. Het zijn allemaal artiesten die niet bepaald voor de hand liggende muziek brengen. Het Gentse noisecollecief met de tongbrekende naam Hypochristmutreefuzz mag de debatten openen op het hoofdpodium. De groep bestaat uit Ramses Van den Eede (zang/gitaar), Jesse Maes (gitaar), Elias Devoldere (drums), Sander Verstraete (bas) en Thijs Troch (toetsen). Ze brengen noise met bij momenten schreeuwerige zang die vaak vervormd of met echo de zaal wordt ingeslingerd door de energieke frontman Ramses Van den Eede. Het zijn vooral de verrassende tempowisselingen die het interessant maken en tonen dat de muzikanten hun vak beheersen. Het valt me toch wat zwaar op de maag zo vroeg op de dag. Ze oogsten in ieder geval behoorlijk wat bijval in de nog maar matig gevulde tent.

Hypochristmutreefuzz

Chrysta Bell is de muze van cultfiguur en Twin Peaks regisseur David Lynch. Ze speelt een rol in het binnenkort op uw scherm te volgen vervolg op Twin Peaks. Ze komt het podium opgeschreden en ziet er werkelijk fantastisch uit in een kort gouden glitterkleed waarin haar prachtige figuur goed tot zijn recht komt. Ze begint solo met een heel theatrale, repetitieve song en zet deze kracht bij met trage, sensuele bewegingen. Daarna vervoegen een gitarist, een drummer en bassist haar. “Planet Wide” is een toegankelijk rocknummer, “Devil Inside Me” is meer popgericht. Er worden op de achtergrond psychedelische beelden geprojecteerd. De Twin Peaksklanken van Badalamenti komen in een paar van haar songs naar voren, de link is duidelijk hoorbaar. Er zit behoorlijk wat variatie in de set met af en toe een uitbundig nummer zoals “Night Ride” maar evengoed komt een triphopnummer aan bod. Ze kan me in ieder geval bekoren met haar set en niet alleen met haar sensuele uitstraling.

Archive is een Londens collectief dat bestaat uit een twaalftal leden waarvan er vandaag zeven aanwezig zijn. De groep bestaat uit toetsenisten en drijvende krachten Darius Keeler en Danny Griffiths, voorts uit zangers David Penney en de androgyne Pollard Berrier, verder een drummer, een bassist en een percussionist/gitarist. Hun muziek laat zich het best omschrijven als dreigende, repetitieve postrock met danceinvloeden. Het concert is één lange trip die men moet ondergaan. Het is dansbare muziek zonder dat het echt uitbundig wordt. “Fuck You” is een aanklacht tegen allen die de mensen geen goede tijd wensen en kan me het meest bekoren. Het optreden eindigt behoorlijk apocalyptisch met een felle finale met vier gitaren. De laatste platen van Archive stelden wat teleur maar live staan ze nog steeds hun mannetje.

Het Duitse gezelschap Einstürzende Neubauten rond ex-Bad Seed Blixa Bargeld heeft de eer Gent Jazz af te sluiten op het hoofdpodium. De groep heeft aangekondigd een Greatest Hits set te spelen, ironisch bedoeld natuurlijk maar het komt er op neer dat ze hun persoonlijke favorieten gaan spelen. Ze openen met spaarzame toetsaanslagen “The Garden” dat voorts wordt aangevuld door percussie op een olievat. De tekstlijn “you will find me if you want me in the garden” wordt tot in den treure herhaald. Blixa Bargeld ziet er uit als een boekhouder op leeftijd en zingt afwisselend in het Engels en het Duits. Het instrumentarium van de Neubauten is nog steeds apart : een buizenstelsel waarop getrommeld wordt, slijpschijven waarop getokkeld wordt, een laadbak met metalen staafjes die traag uitgekieperd wordt, Blixa laat een transistorradio kraken en piepen, enz. Het meest aparte in het geluid zijn toch wel de ijselijke kreten die Blixa bij momenten uitstoot. Het geheel aan instrumenten past wonderwel in hun geluid en zorgt ervoor dat de Neubauten toch wel een unieke plaats innemen in de muziekwereld. Soms komt het over als een gimmick maar het blijft steeds functioneel. De muziek is ten opzichte van hun beginperiode bij momenten verrassend toegankelijk geworden.

Het was toch wel een heel aparte muzikale dag en misschien wel de meest ongewone die ik al meemaakte op Gent Jazz. Het toont echter aan dat het meer dan ooit een festival zonder oogkleppen is geworden en de programmator er niet voor terugschrikt om risico's te nemen. De mindere publieke opkomst moet men er dan wel bijnemen.

Lou van Bergen

Foto's © JiVe

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GENT JAZZ - 15/07/17

 

Chrysta Bell

Archive

Einstürzende Neubauten